Sharing Center

រឿងដែលកាន់តែអាក្រក់ជាងមនុស្សពិការភ្នែកនោះគឺ ការដែលមានភ្នែកភ្លឺហើយ តែរស់នៅដោយគ្មានទស្សនៈវិស័យ និងគោលដៅជីវិត។

មែកធាងនៃវប្បធម៍ និងអរិយធម៍។

វាក្យស័ព្ទភាសាអង់គ្លេសក្នុងបរិបទច្បាប់៕
English words in Law Terminology!!

Credited to: & Co.

វាក្យស័ព្ទអង់គ្លេសដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅក្នុងយុទ្ធសាស្រ្តបញ្ចកោណ។

English terminologies used in the Pentagonal Strategy.

ជំនឿបង្កើតលទ្ធភាព សេចក្តីសង្ឃឹមបង្កើតសកម្មភាព សេចក្តីស្រឡាញ់ធ្វើឱ្យអ្វីពោពេញដោយភាពស្រស់ស្អាត។

ជាការពិតណាស់ការបើកចិត្តទទួលយកដំបូន្មានរបស់អ្នកដទៃជាកិច្ចដែលមិនអាចខ្វះបាន ប៉ុន្តែការដាស់តឿន និងទូន្មានខ្លួនឯងជាប្រចាំរឹតតែមានតម្លៃមិនអាចខ្វះបានសោះឡើយ ក្នុងដំណើរជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ក្នុងនាមជាបុថុជ្ជន៕
................This is an indispensable & indisputable obligation we must apply as humankind.

Source: from FB.

ដំបូន្មានរបស់លោកយាយ!!

កុំទៅកន្លែងណាដែលគេមិនបានអញ្ចើញ៕
កុំនិយាយរឿងណាដែលយើងមិនដឹងច្បាស់៕
កុំបើកទូរទឹកកកក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកដទៃ៕
កុំទូរស័ព្ទទៅអ្នកដទៃក្រោយម៉ោង៩យប់៕
កុំទៅលេងផ្ទះគេនៅពេលដែលគេញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់៕
កុំចូលក្នុងបន្ទប់គេងរបស់អ្នកដទៃដោយគ្មានការអនុញ្ញាត៕
ទទួលខុសត្រូវនូវរាល់សកម្មភាពដែលយើងធ្វើ៕
ប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពស្មោះត្រង់ និយាយតែពាក្យពិត៕
ពាក្យទន់ភ្លន់ និងពាក្យអរគុណជាពាក្យល្អ សូមប្រើប្រាស់វាឱ្យបានញឹកញាប់៕
ចូរស្រឡាញ់ស្មារតី និងផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្ស មិនមែនរូបរាងខាងក្រៅនោះទេ៕
មេត្តា ករុណាចំពោះមនុស្សជុំវិញយើង និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង៕
ចូរផ្តល់ឱ្យនូវរបស់បន្តិចបន្តួចដែលយើងមាន ហើយកុំរំពឹងលទ្ធផលមកវិញ៕
សូមប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះពាក្យសំដីរបស់យើង ព្រោះវាអាចបង្ករឱ្យមានបញ្ហា៕
ភ្ញាក់ឡើងប្រកបដោយសេចក្តីអំណរ និងការដឹងគុណ៕
សូមធ្វើការអធិដ្ឋានជាប្រចាំ ព្រោះការអធិដ្ឋាននាំឱ្យមានសន្តិភាព៕

អំពីសេចក្តីទុក្ខក្នុងផ្លូវចិត្ត!

មនុស្សភ្ញាក់ពីដេក កាយពុំទាន់ចាប់ធ្វើការអ្វីផង ចិត្តចាប់ធ្វើការ
មុនរួចទៅហើយ ដោយគិតថា តើអញធ្វើការអ្វីថ្ងៃនេះ ។ ជួនកាល លាយដោយការព្រួយបារម្ភក្នុងចិត្តផង ។ ដូច្នេះហើយបានជាគេឱ្យដេក ឱ្យបាន៨ម៉ោងក្នុងមួយយប់មួយថ្ងៃ ព្រោះដើម្បីឱ្យចិត្តសម្រាក ។ បើចិត្ត ពុំបានសម្រាកចេះតែគិតគ្មានឈប់ មិនយូរប៉ុន្មានទេនឹងទៅជាឈឺ កើត រោគសរសៃប្រសាទពុំខាន ព្រោះកាយនិងចិត្តទាក់ទងគ្នា ការគិតសរសៃ ប្រសាទក៏ខំប្រឹងធ្វើការគ្មានឈប់សម្រាកដែរ ។ ទុក្ខកើតអំពីការបាត់បង់ វត្ថុនិងជនជាទីគោរពជាទីស្រឡាញ់... សេចក្តីថា ជនណាមួយជាប់ចិត្ត ស្រឡាញ់ពេញចិត្តវត្ថុណាមួយ លុះវត្ថុនោះខូចឬវិនាសបាត់បង់ទៅជន នោះតែងកើតទុក្ខ នឹកស្តាយវត្ថុនោះ ក៏ដូចគ្នានឹងជនណាមួយ ជាទីគោរព ជាទីស្រឡាញ់ជាទីគាប់ចិត្តរបស់ខ្លួន ពេលដែលជននោះ មានវិបត្តិមានគ្រោះថ្នាក់ឬក៏ស្លាប់ទៅ អ្នកនោះតែងកើតទុក្ខអង្គុយយំ សោកស្តាយ ដោយនឹកស្តាយស្រណោះអាឡោះអាល័យចំពោះជននោះ ។ បើជនដែលបាត់បង់ទៅនោះជាទីស្រឡាញ់ខ្លាំង សេចក្ដីទុក្ខក៏ខ្លាំង បើ ស្រឡាញ់ល្មមសេចក្ដីទុក្ខក៏ល្មម បើស្រឡាញ់តិច សេចក្តីទុក្ខក៏តិច ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេសង្កេតឃើញថា បើជនដែលវិនាសទៅនោះមិនជាទី ស្រឡាញ់របស់ខ្លួនសោះ ការកើតទុក្ខផ្លូវចិត្តក៏គ្មានសោះ ។ ត្រង់នេះ ហើយបានជាព្រះសម្ពុទ្ធបញ្ជាក់ថា សេចក្តីទុក្ខ សេចក្តីសោក ការភ័យ ត្រូវបានកើតចេញមកអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់។

ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ "ការព្យាបាលរោគផ្លូវចិត្តតាមបែបពុទ្ធសាសនា" របស់ព្រតេជព្រះគុណ ហុក សាវណ្ណ។