Cambodian Centre for Documentary Photography

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops
It is our last photo story from our participants.

វុង សារា
ដើម្បីនៅទីនេះ ដើម្បីនៅផ្ទះ

មិត្តរបស់ខ្ញុំ Zak គឺជាវិចិត្រករវ័យក្មេងម្នាក់ដែលទើបតែផ្លាស់ទៅនៅផ្ទះកាលពីកុមារភាពរបស់គាត់វិញនៅស្រុកពួគ។ ដំបូងឡើយ គាត់ត្រូវបានឪពុកម្តាយរបស់គាត់បណ្តេញចេញកាលពីប្រាំមួយឆ្នាំមុន ហើយបន្ទាប់មកបានរស់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ និងក្រុងសៀមរាប។
ឥឡូវនេះ ម្តាយរបស់គាត់បានសុំឱ្យគាត់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ ប្រហែលមួយខែហើយចាប់តាំងពីគាត់ត្រឡប់មកវិញ។
តើមានផ្នែកខ្លះនៃអត្តសញ្ញាណរបស់គាត់ដែលគាត់ត្រូវបង្ក្រាបដែរឬទេ? តើប្រវត្តិនៃកន្លែងរស់នៅមួយនេះ ធ្វើឱ្យឈឺចាប់ពេកក្នុងការស្នាក់នៅដែររឺទេ?
ក្នុងនាមខ្ញុំជាវិចិត្រករដែលបានផ្លាស់មកទីនេះវិញកាលពីមួយឆ្នាំកន្លះមុនពីទីក្រុង Melbourne ខ្ញុំភាពលំបាកជាមួយនឹងការរក្សាអារម្មណ៍ជាខ្លួនឯង និង សេរីភាពរបស់ខ្ញុំនៅកន្លែងដែលហាក់ដូចជា
តែងតែត្រូវបានសួរជានិច្ច។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថា គាត់កំពុងរុករកផ្លូវដូចគ្នាយ៉ាងដូចម្តេចដែរ។

WONG, Sarah
“To be here, to be at home”
My friend Zak is a young surrealist painter who has recently moved back to his childhood house and village in Pouk. He was
initially kicked out by his parents six years ago and then lived in Phnom Penh and Siem Reap.
His mother has now asked him to come back home. It has been around a month since his return.
Were there parts of his identity that he had to suppress? Would the history of the place make it too painful to stay?
As a practicing artist who moved back here a year and a half ago from Melbourne, I struggled with maintaining my sense of
self and freedom in a place that always seemed to question it. I wondered how he was navigating the same.

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops
Stay tone for the next one more photo story.

ទីវ រិទ្ធិរាជ
លិខិតផ្ញើជូនខ្លួនឯងអាយុ 20 ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ

សូមចងចាំពេលវេលារបស់ខ្ញុំនេះ។ មិនមែនជាមនុស្សដែលមនុស្សសរសើរ ឬពឹងផ្អែកលើនោះទេ។ មិនមែនជាអ្នកដែលណែនាំខ្លួនឯងដែលត្រូវបានកំណត់ដោយតួនាទីនោះទេ។
ដោយបានកើតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាជាផ្នែកមួយនៃជំនាន់ Gen Zមានអារម្មណ៍ដូចជាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងកំពុងប្រកួតប្រជែងដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់យើងតាមវិធីផ្សេងៗគ្នា ជាពិសេសនៅលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម។ វាពិបាកក្នុងការបន្លឺសំឡេងជាមួយអ្វីទៀតហើយ។ ជាលទ្ធផល ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំកំពុងអស់ពេលវេលា និង លំហដើម្បីក្លាយជាអ្វីម្យ៉ាង។
គោលដៅនៃការងារនេះគឺដើម្បីបង្ហាញពីពេលវេលាពិតប្រាកដបំផុតរបស់ខ្ញុំ។ ចំពោះខ្ញុំ វាគឺជាពេលវេលានៅចន្លោះដែលកំណត់ថាយើងជានរណា។ ទម្រង់ពិតប្រាកដបំផុតនៃខ្លួនយើងអាចលេចចេញមកបានលុះត្រាតែយើងមើលមិនឃើញ និងនៅម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំទទួលឥទ្ធិពលពីបរទេស ដោយរៀនពីជនបរទេសតាំងពីក្មេង ដែលនេះប្រហែលគំលាតរវាងអត្តសញ្ញាណរូបខ្ញុំផ្ទាល់ និងពិភពលោកដែលនៅជុំវិញខ្ញុំ។ ការផ្តាច់ទំនាក់ទំនងរវាងបរិយាកាសនៃភ្លឺ និងភាពចម្រុះពណ៌ដែលខ្ញុំរកឃើញខ្លួនឯងនៅត្រង់ណា និងភាពវឹកវរខាងក្នុងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលរង្គោះរង្គើរ ការស្វែងរក និងសេចក្តីប្រាថ្នា។

RITHYREAK, Tiv
“Letter to My 20-Year-Old Self”

Remember this version of me. Not the one people praised or relied on. Not the one who introduced himself defined by roles.
Having been born in Cambodia as part of Gen Z, it feels as if everything is competing for our attention in a variety of ways,
especially on social media. It is difficult to resonate with anything anymore. As a result, I feel like I am running out of time and
space to be.
The goal of this work is to show the most genuine versions of myself. For me, it is the in-between moments that shape who
we are. The most authentic forms of ourselves can only emerge when we are unseen and alone. I have a foreign-influenced
background, learning from foreigners at a young age, which perhaps creates a distance between who I feel I am and the
world that surrounds me. There is a disconnect between the bright and colorful environments I find myself in and a silent
inner chaos that rumbles, searches, and desires.

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops
Stay tone for the next 3 more photos stories.

ឡាយ ចាន់វាសនា
សរសេរអនុស្សាវរីយ៍ឡើងវិញ

ពេលវេលាកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿន។ ខ្ញុំបានផ្លាស់ទៅរស់នៅក្រៅផ្ទះនៅឆ្នាំ ២០២០។ ឥឡូវនេះខ្ញុំមានគ្រួសារផ្ទាល់ខ្លួន កូនម្នាក់ និងការងារពេញម៉ោង។ ខ្ញុំមិនសូវមានឱកាសទៅលេង និងនិយាយជាមួយឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំទេ លើកលែងតែការហៅទូរស័ព្ទខ្លីៗដើម្បីសួរសុខទុក្ខតែប៉ុណ្ណោះ។
ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ខ្ញុំឃើញថាខ្លួនឯងនឹកផ្ទះខ្លាំងណាស់: ក្លិន និង ផ្សែងនៃផ្ទះបាយ នៅពេលដែលម្តាយ របស់ខ្ញុំបានបង្រៀនខ្ញុំពីរបៀបចម្អិនអាហារកាលពីនៅក្មេង និង សិក្សាជាមួយឪពុករបស់ខ្ញុំនៅពេលល្ងាច ស្ងាត់ៗបន្ទាប់ពីចេញពីសាលារៀន។
ពេលវេលាផ្លាស់ប្តូរ ប៉ុន្តែការចងចាំមិនផ្លាស់ប្តូរទេ។ យើមិនអាចចូលទៅអតីតកាល ឬត្រឡប់ទៅអតីតកាលវិញទៀតហើយ។ យើងអាចមើលតែវត្ថុចាស់ៗ ទីកន្លែង និងរូបភាពដែលជួយយើងរក្សាការចងចាំទាំងនោះប៉ុណ្ណោះ។

LAY, Chanveasna
"Rewriting Memories"

Time has flown by. I moved out in 2020. I now have my own family, a child, and a full-time job. I do not often get the chance to visit and speak with my parents, except for short phone calls to check in.
From day to day, I now find myself missing the sweetness of home: the scent and smokiness of the kitchen when my mother taught me how to cook as a child, and studying with my father on quiet evenings after school.
Time changes, but memory does not. We can no longer access the past or move back in time. We can only look at old objects, places, and pictures that help us hold those memories.

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops.
Stay tone for the next 4 more photos stories.

ថេត កុកម៉េង
ពេលខ្ញុំនៅផ្ទះ
ខ្ញុំរស់នៅតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងផ្ទះដែលខ្ញុំធំធាត់ជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ។ មុនថ្នាក់ទី១០ ផ្ទះនេះពោរពេញទៅដោយសុភមង្គល សំឡេងប្រចាំថ្ងៃ ការសន្ទនា សំណើច និងទម្លាប់ដែលធ្វើឱ្យកន្លែងនេះមានអារម្មណ៍រស់រវើក។ នៅពេលដែលគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានផ្លាស់ទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញ ខ្ញុំបានស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះនេះដើម្បីបន្តការសិក្សា។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក វាបានក្លាយជាកន្លែងដែលខ្ញុំត្រឡប់ទៅតែម្នាក់ឯងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ការរស់នៅទីនេះបានផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលខ្ញុំជួបប្រទះនឹងភាពឯកា ការភ័យខ្លាច និងដោះស្រាយបញ្ហាដោយខ្លួនឯង។
ពេលព្រឹកចាប់ផ្តើមដោយស្ងប់ស្ងាត់ ដោយគ្មានសំឡេងរំខាន ឬអាហាររួមគ្នា ហើយថ្ងៃក៏ដូចគ្នាដែរ និងពេលយប់ក៏ដូចគ្នាដែរ។ នៅពេលព្រឹក ខ្ញុំចម្អិនអាហារដោយខ្លួនឯង ហើយញ៉ាំតែម្នាក់ឯង។ ពេលល្ងាចមកដល់ ហើយព្រះអាទិត្យលិច ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍សោកសៅ និងឯកោម្តងទៀត។ ពេលក្រឡេកមើលផ្ទះដែលធ្លាប់ជាកន្លែងជួបជុំ បន្ទប់នានាឥឡូវនេះទទេ ហើយនៅពេលយប់មានភាពស្ងៀមស្ងាត់ និងអារម្មណ៍នឹកគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ។ យូរៗទៅ ខ្ញុំស៊ាំនឹងភាពស្ងៀមស្ងាត់។ វាលែងជាអ្វីដែលខ្ញុំកត់សម្គាល់ទៀតហើយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ អារម្មណ៍នឹករលឹកនៅតែមាន។
ខ្ញុំសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយយើងអាចរកវិធីរស់នៅជាមួយគ្នាម្តងទៀត។

KOKMENG, Thet
"When I’m Home"
I live alone in the house where I grew up with my family. Before 10th grade, this house was full of happiness, everyday sounds, conversations, laughter, and routines that made this place feel alive. When my family moved to Phnom Penh to work, I stayed in this home to continue my studies. Since then, it has become a place that I return to alone every day. Living here has changed the way I experience loneliness, fear, and solve problems on my own.
Mornings start quietly, without noise or shared meals, and so does the day, and so does the night. In the morning, I cook my own food and eat alone. When the evening arrives and the sun goes down, I know I will start to feel sad and lonely again. Looking at the house that used to be a gathering place, the rooms are now empty, and at night there is silence and a sense of missing my family. Over time, I get used to the silence. It is no longer something I notice, but in my heart the nostalgia remains.
I hope that one day we can find a way to live together again.

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops.
Stay tone for the next 6 more photos story.

"សាលាបឋមសិក្សា ៨២" ដោយ ឌីន ឌិម

រឿងនេះតាមដានម្តាយរបស់ខ្ញុំតាមរយៈកន្លែងដែលការអប់រំតាំងកុមារភាពដំបូងរបស់គាត់បានចាប់ផ្តើម។ គាត់បានសិក្សានៅសាលានេះចាប់ពីថ្នាក់ទីមួយរហូតដល់ថ្នាក់ទីបី មុនពេលត្រូវបញ្ឈប់ការសិក្សារបស់គាត់ដោយសារតែស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុគ្រួសាររបស់គាត់។ ក្រោយៗមក សាលានេះ
ត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញ ដោយបន្សល់ទុកតែអគារចាស់មួយនេះប៉ុណ្ណោះដែលនៅតែចងចាំគាត់។
ខណៈពេលដែលថ្នាក់រៀនទទេ ផ្ទៃដែលទ្រុឌទ្រោម និងស្ថាបត្យកម្មដែលនៅសេសសល់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីអ្វី ដែលបានបន្សល់ទុកនៅពេលដែលពេលវេលាកន្លងផុតទៅ។
ខ្ញុំក៏ចង់មើលឃើញពីកុមារភាពរបស់ម្តាយខ្ញុំរួមជាមួយ ទំនាក់ទំនងដែលគាត់បានចែករំលែកជាមួយកន្លែងនេះ និងមិត្តភក្តិរបស់គាត់មុនពេលបញ្ឈប់ការសិក្សារបស់គាត់។
ជាង ៤០ ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ នេះជាលើកដំបូងដែលគាត់បានត្រលប់មកលេងសាលាវិញ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខរបស់គាត់ពោពេញទៅដោយអនុស្សាវរីយ៍និងការចង់បាន និងសម្រាប់ដាននៃកុមារភាព ដែលបានបញ្ចប់ឆាប់ពេក។

"Primary School 82" by DEN Dim

This story follows my mother through the place where her early childhood education began. She studied at this school from first grade until third grade before having to stop her education due to her family’s financial situation.
Over time, the school has been rebuilt, leaving only one old building that still carries her memory. While the empty classrooms, worn surfaces, and remaining architecture reflect what is left behind as time passes.
I also want to see into my mother’s childhood, the connection she shared with this space and her friends before stopping her studies.
More than 40 years have passed, and this is the first time she has returned to visit the school. I look to her face for nostalgia and longing, and for traces of a childhood that ended too soon.