Cambodian Centre for Documentary Photography

19/03/2026

// Medium Format Film Workshop //

Have you ever wanted to learn how to shoot medium format film? Now is your chance!

The Cambodian Centre for Documentary is hosting a film portrait session for beginners who want to gain experience with medium-format cameras in a fun and relaxed atmosphere. You will also learn how to process your own color film and be able to scan your film with professional equipment in CCDP's film lab.

📍STABLE Coffee and Bakery TK
⏰ Sunday, March.29th 8:00am-5:00pm

Cost: 50$ / per person
- Film and camera provided
- Your portrait on film (or portrait of a model)
- Color processing tutorial
- Scan on professional grade scanners and learn color theory
- Informal critique, tips, & discussions with professionals
- Meeting film lovers in the photography community

Scan our Telegram to sign-up
https://t.me/lim_sokchanlina

12/03/2026

📣 Apply for GiGa photo award untill 17 March!!!

https://site.picter.com/giga-photo-award-2026

Winners 🏆

1. Single Image:

First Place:

Giga Photo Fellowship of 2,500 USD

Mentorship

Second Place:

Prize money of 1,500 USD.

Portfolio review by editor, National Geographic

Third Place:

Prize money of 500 USD

2. Junior Visual Storyteller

First Place:

Mentorship

iPad awarded by ART Computer

Second Place:

Portfolio review by editor, National Geographic

Third Place:

A photobook

3. Multiple Image:

First Place:

Giga Photo Fellowship of 3,000 USD

Mentorship

Macbook awarded by ART Computer

Second Place:

Prize money of 1,000 USD

Portfolio review by editor, National Geographic

Third Place:

Prize money of 500 USD

Giga is pleased to announce the Giga Photo Award 2026, centered on the theme "The Urgency of Connectivity." The award invites photographers from around the world to document how digital connection is lived, relied upon, and sustained in everyday life, particularly in fragile, crisis‑affected, and ...

10/03/2026

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops
It is our last photo story from our participants.

វុង សារា
ដើម្បីនៅទីនេះ ដើម្បីនៅផ្ទះ

មិត្តរបស់ខ្ញុំ Zak គឺជាវិចិត្រករវ័យក្មេងម្នាក់ដែលទើបតែផ្លាស់ទៅនៅផ្ទះកាលពីកុមារភាពរបស់គាត់វិញនៅស្រុកពួគ។ ដំបូងឡើយ គាត់ត្រូវបានឪពុកម្តាយរបស់គាត់បណ្តេញចេញកាលពីប្រាំមួយឆ្នាំមុន ហើយបន្ទាប់មកបានរស់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ និងក្រុងសៀមរាប។
ឥឡូវនេះ ម្តាយរបស់គាត់បានសុំឱ្យគាត់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ ប្រហែលមួយខែហើយចាប់តាំងពីគាត់ត្រឡប់មកវិញ។
តើមានផ្នែកខ្លះនៃអត្តសញ្ញាណរបស់គាត់ដែលគាត់ត្រូវបង្ក្រាបដែរឬទេ? តើប្រវត្តិនៃកន្លែងរស់នៅមួយនេះ ធ្វើឱ្យឈឺចាប់ពេកក្នុងការស្នាក់នៅដែររឺទេ?
ក្នុងនាមខ្ញុំជាវិចិត្រករដែលបានផ្លាស់មកទីនេះវិញកាលពីមួយឆ្នាំកន្លះមុនពីទីក្រុង Melbourne ខ្ញុំភាពលំបាកជាមួយនឹងការរក្សាអារម្មណ៍ជាខ្លួនឯង និង សេរីភាពរបស់ខ្ញុំនៅកន្លែងដែលហាក់ដូចជា
តែងតែត្រូវបានសួរជានិច្ច។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថា គាត់កំពុងរុករកផ្លូវដូចគ្នាយ៉ាងដូចម្តេចដែរ។

WONG, Sarah
“To be here, to be at home”
My friend Zak is a young surrealist painter who has recently moved back to his childhood house and village in Pouk. He was
initially kicked out by his parents six years ago and then lived in Phnom Penh and Siem Reap.
His mother has now asked him to come back home. It has been around a month since his return.
Were there parts of his identity that he had to suppress? Would the history of the place make it too painful to stay?
As a practicing artist who moved back here a year and a half ago from Melbourne, I struggled with maintaining my sense of
self and freedom in a place that always seemed to question it. I wondered how he was navigating the same.

09/03/2026

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops
Stay tone for the next one more photo story.

ទីវ រិទ្ធិរាជ
លិខិតផ្ញើជូនខ្លួនឯងអាយុ 20 ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ

សូមចងចាំពេលវេលារបស់ខ្ញុំនេះ។ មិនមែនជាមនុស្សដែលមនុស្សសរសើរ ឬពឹងផ្អែកលើនោះទេ។ មិនមែនជាអ្នកដែលណែនាំខ្លួនឯងដែលត្រូវបានកំណត់ដោយតួនាទីនោះទេ។
ដោយបានកើតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាជាផ្នែកមួយនៃជំនាន់ Gen Zមានអារម្មណ៍ដូចជាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងកំពុងប្រកួតប្រជែងដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់យើងតាមវិធីផ្សេងៗគ្នា ជាពិសេសនៅលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម។ វាពិបាកក្នុងការបន្លឺសំឡេងជាមួយអ្វីទៀតហើយ។ ជាលទ្ធផល ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំកំពុងអស់ពេលវេលា និង លំហដើម្បីក្លាយជាអ្វីម្យ៉ាង។
គោលដៅនៃការងារនេះគឺដើម្បីបង្ហាញពីពេលវេលាពិតប្រាកដបំផុតរបស់ខ្ញុំ។ ចំពោះខ្ញុំ វាគឺជាពេលវេលានៅចន្លោះដែលកំណត់ថាយើងជានរណា។ ទម្រង់ពិតប្រាកដបំផុតនៃខ្លួនយើងអាចលេចចេញមកបានលុះត្រាតែយើងមើលមិនឃើញ និងនៅម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំទទួលឥទ្ធិពលពីបរទេស ដោយរៀនពីជនបរទេសតាំងពីក្មេង ដែលនេះប្រហែលគំលាតរវាងអត្តសញ្ញាណរូបខ្ញុំផ្ទាល់ និងពិភពលោកដែលនៅជុំវិញខ្ញុំ។ ការផ្តាច់ទំនាក់ទំនងរវាងបរិយាកាសនៃភ្លឺ និងភាពចម្រុះពណ៌ដែលខ្ញុំរកឃើញខ្លួនឯងនៅត្រង់ណា និងភាពវឹកវរខាងក្នុងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលរង្គោះរង្គើរ ការស្វែងរក និងសេចក្តីប្រាថ្នា។

RITHYREAK, Tiv
“Letter to My 20-Year-Old Self”

Remember this version of me. Not the one people praised or relied on. Not the one who introduced himself defined by roles.
Having been born in Cambodia as part of Gen Z, it feels as if everything is competing for our attention in a variety of ways,
especially on social media. It is difficult to resonate with anything anymore. As a result, I feel like I am running out of time and
space to be.
The goal of this work is to show the most genuine versions of myself. For me, it is the in-between moments that shape who
we are. The most authentic forms of ourselves can only emerge when we are unseen and alone. I have a foreign-influenced
background, learning from foreigners at a young age, which perhaps creates a distance between who I feel I am and the
world that surrounds me. There is a disconnect between the bright and colorful environments I find myself in and a silent
inner chaos that rumbles, searches, and desires.

08/03/2026

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops
Stay tone for the next 2 more photos stories.

ញ៉េញ, ញ៉ឺន
ស្រមោលនៅព្រំដែន

ស្នាដៃនេះពណ៌នាអំពីជីវិតរបស់គ្រួសារជនភៀសខ្លួនមួយដែលរស់នៅតាមព្រំដែនដ៏ផុយស្រួយរវាងអតីតកាល និងបច្ចុប្បន្នកាល រវាងក្តីសង្ឃឹម និងការបាត់បង់។ នៅក្នុងកន្លែងតូចមួយ មនុស្សចាស់ កុមារ និងស្ត្រីជាច្រើនជំនាន់ចែករំលែកកន្លែង និងពេលវេលាដូចគ្នា ដែលបង្កើតទាំងភាពស្និទ្ធស្នាល និងភាពតានតឹងផ្លូវចិត្ត។ ជីវិតប្រចាំថ្ងៃបន្តដោយស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែនៅក្រោមវាស្ថិតនៅលើសេចក្តីស្រឡាញ់ ការចងចាំពីអតីតកាល និងក្តីសុបិន្តដែលមិនប្រាកដប្រជាអំពីអនាគត។
ជម្រកបណ្តោះអាសន្នធ្វើពីក្រណាត់ និងឈើបង្ហាញពីភាពងាយរងគ្រោះនៃអត្ថិភាព ប៉ុន្តែវាក៏បង្ហាញពីការតស៊ូ និងភាពធន់ផងដែរ។ កែវភ្នែកស្ងប់ស្ងាត់ និងរាងកាយរឹងមាំរបស់ពួកគេមានស្រមោលនៃការឈឺចាប់ និងការរស់រានមានជីវិត។ ទោះបីជាជម្រកទាំងនេះមិនអាចការពារពួកគេពីការលំបាកទាំងអស់ក្នុងជីវិតក៏ដោយ គ្រួសារនៅតែជាជម្រកដ៏ជ្រៅបំផុត ដែលផ្តល់នូវកម្លាំងផ្លូវចិត្ត និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។
រវាងភាពសោកសៅ និងក្តីសង្ឃឹម ការគោរពព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលជាគ្រឹះខាងវិញ្ញាណរបស់ប្រទេសកម្ពុជា ក្លាយជាប្រភពនៃការអត់ធ្មត់ និងជំនឿ។ វាជួយពួកគេឱ្យស៊ូទ្រាំនឹងភាពតានតឹង រក្សាសន្តិភាពក្នុងគ្រួសារ និងស៊ូទ្រាំនឹងបញ្ហាប្រឈមនៃជីវិតដោយភាពធន់ ដោយស្ងប់ស្ងាត់។
នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញជនភៀសខ្លួនមកដល់ស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សោកសៅ និងឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ភ្នែករបស់ពួកគេបង្ហាញពីភាពអស់កម្លាំង អតីតកាលពោរពេញដោយការបាត់បង់ និងអនាគតពោរពេញដោយភាពមិនប្រាកដប្រជា។ ពួកគេមកដោយមានសង្ឃឹមតិចតួច ដែលជំរុញដោយការតស៊ូដើម្បីរស់រានមានជីវិត ពីព្រោះផ្ទះរបស់ពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញដោយអ្នកជិតខាង។ វត្តមានរបស់ពួកគេរំលឹកខ្ញុំថា សន្តិភាព ដីធ្លី និងផ្ទះសម្បែងមិនដែលត្រូវបានធានានូវទ្រព្យសម្បត្តិនោះទេ។ ខ្ញុំមើលឃើញពួកគេមិនត្រឹមតែជាជនភៀសខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សដែលកំពុងស្វែងរកថ្ងៃស្អែកដែលប្រសើរជាងម្សិលមិញ។

NHEAN, Nheun
"Shadows at the Borderline"

This work depicts the life of a refugee family living at the fragile border between past and present, between hope and loss. In a small space, several generations of elders, children, and women share the same place and time, creating both intimacy and emotional tension. Daily life continues quietly, yet beneath it lies love, memories of the past, and uncertain dreams of the future.

The temporary shelters of cloth and wood reveal the vulnerability of existence, but they also testify to struggle and resilience. Their calm eyes and strong bodies carry shadows of pain and survival. Though these shelters cannot protect them from all of life’s hardships, family remains the deepest refuge, offering psychological strength and dignity.

Between sadness and hope, respect for Buddhism, the spiritual foundation of Cambodia, becomes a source of patience and faith. It helps them cope with stress, maintain peace within the family, and endure life’s challenges with quiet resilience.

When I see refugees arriving in my homeland, I feel a profound sadness and reflection. Their eyes reveal exhaustion, a past filled with loss, and a future clouded with uncertainty. They come with little hope, driven only by the struggle to survive, because their homes have been destroyed by neighbors. Their presence reminds me that peace, land, and home are never guaranteed possessions. I see them not only as refugees, but as human beings searching for a tomorrow that is better than yesterday.

Send a message to learn more

08/03/2026

05/03/2026

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops
Stay tone for the next 3 more photos stories.

ឡាយ ចាន់វាសនា
សរសេរអនុស្សាវរីយ៍ឡើងវិញ

ពេលវេលាកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿន។ ខ្ញុំបានផ្លាស់ទៅរស់នៅក្រៅផ្ទះនៅឆ្នាំ ២០២០។ ឥឡូវនេះខ្ញុំមានគ្រួសារផ្ទាល់ខ្លួន កូនម្នាក់ និងការងារពេញម៉ោង។ ខ្ញុំមិនសូវមានឱកាសទៅលេង និងនិយាយជាមួយឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំទេ លើកលែងតែការហៅទូរស័ព្ទខ្លីៗដើម្បីសួរសុខទុក្ខតែប៉ុណ្ណោះ។
ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ខ្ញុំឃើញថាខ្លួនឯងនឹកផ្ទះខ្លាំងណាស់: ក្លិន និង ផ្សែងនៃផ្ទះបាយ នៅពេលដែលម្តាយ របស់ខ្ញុំបានបង្រៀនខ្ញុំពីរបៀបចម្អិនអាហារកាលពីនៅក្មេង និង សិក្សាជាមួយឪពុករបស់ខ្ញុំនៅពេលល្ងាច ស្ងាត់ៗបន្ទាប់ពីចេញពីសាលារៀន។
ពេលវេលាផ្លាស់ប្តូរ ប៉ុន្តែការចងចាំមិនផ្លាស់ប្តូរទេ។ យើមិនអាចចូលទៅអតីតកាល ឬត្រឡប់ទៅអតីតកាលវិញទៀតហើយ។ យើងអាចមើលតែវត្ថុចាស់ៗ ទីកន្លែង និងរូបភាពដែលជួយយើងរក្សាការចងចាំទាំងនោះប៉ុណ្ណោះ។

LAY, Chanveasna
"Rewriting Memories"

Time has flown by. I moved out in 2020. I now have my own family, a child, and a full-time job. I do not often get the chance to visit and speak with my parents, except for short phone calls to check in.
From day to day, I now find myself missing the sweetness of home: the scent and smokiness of the kitchen when my mother taught me how to cook as a child, and studying with my father on quiet evenings after school.
Time changes, but memory does not. We can no longer access the past or move back in time. We can only look at old objects, places, and pictures that help us hold those memories.

23/02/2026

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops.
Stay tone for the next 4 more photos stories.

ថេត កុកម៉េង
ពេលខ្ញុំនៅផ្ទះ
ខ្ញុំរស់នៅតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងផ្ទះដែលខ្ញុំធំធាត់ជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ។ មុនថ្នាក់ទី១០ ផ្ទះនេះពោរពេញទៅដោយសុភមង្គល សំឡេងប្រចាំថ្ងៃ ការសន្ទនា សំណើច និងទម្លាប់ដែលធ្វើឱ្យកន្លែងនេះមានអារម្មណ៍រស់រវើក។ នៅពេលដែលគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានផ្លាស់ទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញ ខ្ញុំបានស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះនេះដើម្បីបន្តការសិក្សា។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក វាបានក្លាយជាកន្លែងដែលខ្ញុំត្រឡប់ទៅតែម្នាក់ឯងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ការរស់នៅទីនេះបានផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលខ្ញុំជួបប្រទះនឹងភាពឯកា ការភ័យខ្លាច និងដោះស្រាយបញ្ហាដោយខ្លួនឯង។
ពេលព្រឹកចាប់ផ្តើមដោយស្ងប់ស្ងាត់ ដោយគ្មានសំឡេងរំខាន ឬអាហាររួមគ្នា ហើយថ្ងៃក៏ដូចគ្នាដែរ និងពេលយប់ក៏ដូចគ្នាដែរ។ នៅពេលព្រឹក ខ្ញុំចម្អិនអាហារដោយខ្លួនឯង ហើយញ៉ាំតែម្នាក់ឯង។ ពេលល្ងាចមកដល់ ហើយព្រះអាទិត្យលិច ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍សោកសៅ និងឯកោម្តងទៀត។ ពេលក្រឡេកមើលផ្ទះដែលធ្លាប់ជាកន្លែងជួបជុំ បន្ទប់នានាឥឡូវនេះទទេ ហើយនៅពេលយប់មានភាពស្ងៀមស្ងាត់ និងអារម្មណ៍នឹកគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ។ យូរៗទៅ ខ្ញុំស៊ាំនឹងភាពស្ងៀមស្ងាត់។ វាលែងជាអ្វីដែលខ្ញុំកត់សម្គាល់ទៀតហើយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ អារម្មណ៍នឹករលឹកនៅតែមាន។
ខ្ញុំសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយយើងអាចរកវិធីរស់នៅជាមួយគ្នាម្តងទៀត។

KOKMENG, Thet
"When I’m Home"
I live alone in the house where I grew up with my family. Before 10th grade, this house was full of happiness, everyday sounds, conversations, laughter, and routines that made this place feel alive. When my family moved to Phnom Penh to work, I stayed in this home to continue my studies. Since then, it has become a place that I return to alone every day. Living here has changed the way I experience loneliness, fear, and solve problems on my own.
Mornings start quietly, without noise or shared meals, and so does the day, and so does the night. In the morning, I cook my own food and eat alone. When the evening arrives and the sun goes down, I know I will start to feel sad and lonely again. Looking at the house that used to be a gathering place, the rooms are now empty, and at night there is silence and a sense of missing my family. Over time, I get used to the silence. It is no longer something I notice, but in my heart the nostalgia remains.
I hope that one day we can find a way to live together again.

17/02/2026

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops.
Stay tone for the next 5 more photos story.

គង់ រស្មី
អ្វីដែលនៅសេសសល់

នៅក្នុងជំរំជនភៀសខ្លួននៅចុងកាល់ សៀមរាប ក្នុងចំណោមប្រជាជនចំនួន 3,000 គ្រួសារ មានតែប្រហែល 80 គ្រួសារប៉ុណ្ណោះដែលនៅសល់។ ដោយសារតែសង្គ្រាមខ្មែរ-ថៃ ពួកគេជាច្រើនបានបាត់បង់ផ្ទះសម្បែង ផ្ទះរបស់ពួកគេត្រូវបានដុតបំផ្លាញ ឬមានផ្ទះសម្បែង ប៉ុន្តែមិនអាចត្រឡប់ទៅវិញបានទេ ដោយសារតែការកាន់កាប់ដីធ្លីដោយកងទ័ពថៃ យុទ្ធភណ្ឌមិនទាន់ផ្ទុះ ឬកត្តាផ្សេងៗទៀត។
យើងមិនអាចបញ្ឈប់រឿងអាក្រក់ពីការកើតឡើងបានទេ។ យើងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរអតីតកាលបានទេ ប៉ុន្តែយើងអាចផ្លាស់ប្តូរបច្ចុប្បន្នកាលបាន។ បច្ចុប្បន្នកាលគឺជាអំណោយមួយ។ យើងមានឱកាសរស់នៅម្តងទៀត បន្តរស់នៅ ផ្លាស់ប្តូរម្តងទៀត និងកសាងជីវិតថ្មី មិនថាយើងនៅទីណាក៏ដោយ។
ផ្ទះដ៏កក់ក្តៅគឺជាអ្វីដែលយើងកសាងនៅក្នុងចិត្តរបស់យើង។

KONG Raksmey
"What Still Remains"

In the displacement camp in Chongkal, Siem Reap, out of a population of 3,000 families, only about 80 families remain. Due to the Khmer–Thai war, many of them lost their homes, had their houses burned down, or have homes but could not go back due to land occupation by the Thai Army, unexploded ordinances, or various other factors.
We cannot stop bad things from happening. We cannot change the past, but we can change the present. The present is a gift. We have the opportunity to live again, continue living, change again, and build a new life no matter where we are.
A warm home is what we build in our hearts.

Send a message to learn more

14/02/2026

We would like to present a series of slideshow from our participants from "When I am gone" workshop in collaboration with Angkor Photo Festival & Workshops.
Stay tone for the next 6 more photos story.

"សាលាបឋមសិក្សា ៨២" ដោយ ឌីន ឌិម

រឿងនេះតាមដានម្តាយរបស់ខ្ញុំតាមរយៈកន្លែងដែលការអប់រំតាំងកុមារភាពដំបូងរបស់គាត់បានចាប់ផ្តើម។ គាត់បានសិក្សានៅសាលានេះចាប់ពីថ្នាក់ទីមួយរហូតដល់ថ្នាក់ទីបី មុនពេលត្រូវបញ្ឈប់ការសិក្សារបស់គាត់ដោយសារតែស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុគ្រួសាររបស់គាត់។ ក្រោយៗមក សាលានេះ
ត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញ ដោយបន្សល់ទុកតែអគារចាស់មួយនេះប៉ុណ្ណោះដែលនៅតែចងចាំគាត់។
ខណៈពេលដែលថ្នាក់រៀនទទេ ផ្ទៃដែលទ្រុឌទ្រោម និងស្ថាបត្យកម្មដែលនៅសេសសល់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីអ្វី ដែលបានបន្សល់ទុកនៅពេលដែលពេលវេលាកន្លងផុតទៅ។
ខ្ញុំក៏ចង់មើលឃើញពីកុមារភាពរបស់ម្តាយខ្ញុំរួមជាមួយ ទំនាក់ទំនងដែលគាត់បានចែករំលែកជាមួយកន្លែងនេះ និងមិត្តភក្តិរបស់គាត់មុនពេលបញ្ឈប់ការសិក្សារបស់គាត់។
ជាង ៤០ ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ នេះជាលើកដំបូងដែលគាត់បានត្រលប់មកលេងសាលាវិញ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខរបស់គាត់ពោពេញទៅដោយអនុស្សាវរីយ៍និងការចង់បាន និងសម្រាប់ដាននៃកុមារភាព ដែលបានបញ្ចប់ឆាប់ពេក។

"Primary School 82" by DEN Dim

This story follows my mother through the place where her early childhood education began. She studied at this school from first grade until third grade before having to stop her education due to her family’s financial situation.
Over time, the school has been rebuilt, leaving only one old building that still carries her memory. While the empty classrooms, worn surfaces, and remaining architecture reflect what is left behind as time passes.
I also want to see into my mother’s childhood, the connection she shared with this space and her friends before stopping her studies.
More than 40 years have passed, and this is the first time she has returned to visit the school. I look to her face for nostalgia and longing, and for traces of a childhood that ended too soon.

11/02/2026