អានចោល - Read & Release

យើងម្នាក់ៗកើតមកតែងតែមានក្ដីស្រមៃចង់បានជីវិតមួយដ៏ល្អឥតខ្ចោះ មានភាពស៊ីវិល័យ មានឱកាសទូលំទូលាយ និងមានខ្នងបង្អែកដ៏រឹងមាំពីគ្រួសារ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលតថភាពពិតមិនដូចបំណង យើងជារឿយៗតែងតែលួចអាក់អន់ចិត្ត បន្ទោសព្រះលិខិត ឬពេលខ្លះ... លួចតូចចិត្តនឹងអ្នកមានគុណថាហេតុអ្វីមិនអាចផ្ដល់ «ជីវិតក្នុងក្ដីស្រមៃ» នោះដល់យើងបាន។

ចូរអភ័យទោសឱ្យឪពុកម្ដាយរបស់អ្នក ដែលមិនអាចផ្ដល់ជីវិតដ៏សុខស្រួលក្នុងក្ដីស្រមៃដល់អ្នកបាន ព្រោះការពិតដ៏ស្រពោននោះគឺ ពួកគាត់ក៏មិនដែលធ្លាប់បានស្គាល់ ឬមានជីវិតបែបនោះដូចគ្នា។

មុននឹងបន្ទោស ចូរងាកមកសម្លឹងមើលដៃគូរស្នាមជ្រីវជ្រួញ ញើសឈាម និងកែវភ្នែកដ៏ហត់នឿយរបស់ពួកគាត់វិញ។ ពួកគាត់មិនមែនមិនចង់ឃើញកូនរស់នៅលើគំនរទ្រព្យសម្បត្តិ ឬមានវាសនាខ្ពង់ខ្ពស់នោះទេ ប៉ុន្តែមកពីជីវិតរបស់ពួកគាត់ផ្ទាល់ ក៏ត្រូវឆ្លងកាត់ការតស៊ូ រងាកាយ ក្រហាយចិត្ត និងខ្វះខាតមិនខុសពីអ្វីដែលយើងកំពុងជួបប្រទះនៅពេលនេះឡើយ។ ពួកគាត់បានប្រគល់ «អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគាត់មាន» មកឱ្យយើងអស់ហើយ ទោះបីជា «អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង» នោះ វានៅតែមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ក្ដីស្រមៃដ៏ធំធាត់របស់យើងក៏ដោយ។ សេចក្ដីឈឺចាប់ កំហុសឆ្គង ឬភាពខ្វះចន្លោះដែលពួកគាត់បានបន្សល់ទុក វាមិនមែនជាបំណងប្រាថ្នាឡើយ ប៉ុន្តែវាជាខ្សែកម្មនៃភាពក្រខ្សត់ និងការខ្វះឱកាសដែលបានចងភ្ជាប់ពួកគាត់ពីជំនាន់មុនតែប៉ុណ្ណោះ។

ការខឹងខុស ការតូចចិត្ត មិនអាចកែប្រែអតីតកាលបានឡើយ មានតែការអភ័យទោស និងការយល់ចិត្តដោយក្ដីមេត្តាប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចរំដោះចិត្តរបស់យើងឱ្យមានសេរីភាព ដើម្បីដើរទៅមុខ។

ប្រសិនបើគ្រួសាររបស់អ្នកមិនទាន់មានអ្វីដែលអ្នកចង់បាន ចូរធ្វើជាមនុស្សដំបូងគេដែលបង្កើតវានៅក្នុងគ្រួសារ។ សូមឱ្យក្ដីឈឺចាប់ និងភាពខ្វះខាតទាំងឡាយក្នុងជំនាន់ពួកគាត់ បញ្ចប់ត្រឹមជំនាន់របស់អ្នក។ ហើយសូមឱ្យការតស៊ូព្យាយាមរបស់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ ក្លាយជាពន្លឺបើកផ្លូវថ្មីមួយ នាំមកនូវរាល់អ្វីៗដែលបេះដូងអ្នកធ្លាប់ប្រាថ្នាចង់បាន។ អ្នកគឺជាអ្នកបំបែកខ្សែជីវិតចាស់ ដើម្បីសរសេរទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រថ្មីសម្រាប់ខ្លួនឯង និងមនុស្សជំនាន់ក្រោយ។

រៀបរៀងអត្ថបទដោយ: ជន រតនៈ

នៅក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្ន មានមនុស្សមួយប្រភេទដែលរស់នៅដោយពាក់របាំងមុខយ៉ាងក្រាស់។ ពួកគេចូលចិត្តតម្លើងឫកពា ស្រែកឃ្លានចង់បានតែមុខមាត់ ភាពលេចធ្លោ និងការសរសើរមិនដឹងកាលទេសៈ។ មនុស្សប្រភេទនេះ តែងមានជំងឺសន្និដ្ឋានថាខ្លួនឯងឆ្លាតលើសគេ គ្មានអ្នកណាទាន់គំនិតខ្លួន ហើយមើលងាយខួរក្បាលអ្នកដទៃថាល្ងង់ខ្លៅ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលគួរឱ្យខ្ពើមរអើមបំផុតនោះគឺ ភាពឆ្លាតវៃដែលពួកគេអួតអាងនោះ មិនមែនជាសមត្ថភាពពិតប្រាកដឡើយ តែវាជា "ភាពឆ្លាតវៃខាងខាងកេងប្រវ័ញ្ច"។

ទង្វើដែលអមនុស្សធម៌បំផុត គឺការលួចស៊ីញើសឈាម និងកេងប្រវ័ញ្ចកម្លាំងចិត្តពីមនុស្សក្បែរខ្លួន ជាពិសេសគឺប្អូនៗ ឬអ្នកថ្នាក់ក្រោមដែលខំគោរពស្រលាញ់ និងផ្តល់ទំនុកចិត្តឱ្យដោយស្មោះ។ មនុស្សចរិតតួឯកប្រភេទនេះ ហ៊ានលួចកាត់ប្រយោជន៍ បៀមប្រាក់កាស និងជាន់ក្បាលអ្នកដទៃយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅពីក្រោយខ្នង ដើម្បីយកមកបំពេញមុខមាត់ និងភាពហ៊ឺហារបស់ខ្លួន។ អ្វីដែលកាន់តែហួសចិត្ត គឺក្រោយពេលលួចស៊ីពីលើក្បាលគេហើយ ពួកគេនៅតែអាចមានមុខដើរតួជា "ជនរងគ្រោះ" ឬ "តួកម្សត់" យំរៀបរាប់ប្រាប់ពិភពលោកថាខ្លួនឯងជាមនុស្សល្អ ដែលត្រូវគេធ្វើបាបទៅវិញ។

សូមចងចាំថា៖ "ពិភពនៃការសម្ដែង អាចបោកភ្នែកមនុស្សបានតែមួយគ្រា ប៉ុន្តែវាមិនអាចបោកច្បាប់ធម្មជាតិបានឡើយ។"

ការល្ខោនបោកប្រាស់អាចឱ្យអ្នកទទួលបានជោគជ័យក្នុងរយៈពេលខ្លី អាចឱ្យអ្នកមានមុខមាត់ និងលុយកាក់ដែលបានមកពីភាពអយុត្តិធម៌។ ប៉ុន្តែ ផលកម្មដែលកើតចេញពីការទឹកភ្នែក និងការឈឺចាប់របស់មនុស្សដែលអ្នកបានកេងប្រវ័ញ្ច នឹងតាមលងបន្លាច និងផ្តល់ភាពវេទនាឱ្យអ្នកវិញក្នុងរយៈពេលវែង ឬមួយជីវិត។

អ្នកអាចស៊ីកម្លាំងញើសឈាមគេបានដោយគ្មានអ្នកដឹងនៅក្នុងថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែថ្ងៃណាមួយ ព្រួញកម្មពារនឹងរត់មកស៊ីក្បាលអ្នកវិញចំៗ ដោយគ្មានការលើកលែងឡើយ។ ឈប់ធ្វើចរិតថោកទាបក្នុងរបាំងមុខខ្ពង់ខ្ពស់ទៀតទៅ ព្រោះលុយកាក់ដែលបានមកពីការលួចបន្លំ វាមិនដែលធ្វើឱ្យជីវិតអ្នករីកចម្រើនពិតប្រាកដនោះឡើយ មានតែការធ្លាក់នរកទាំងរស់។

នៅក្នុងយុគសម័យដែលគ្រប់គ្នាកំពុងរត់ប្រណាំងនឹងពេលវេលា ពាក្យថា «ជោគជ័យ» ហាក់ដូចជាត្រូវបានគេលាបពណ៌យ៉ាងឡូយឆាយដោយវត្ថុខាងក្រៅ។ មនុស្សភាគច្រើនវាស់វែងតម្លៃគ្នានៅលើទំហំឡានដែលជិះ ម៉ាកកាបូបដែលយួរ ឬចំនួនលេខសូន្យជាច្រើនខ្ទង់នៅក្នុងគណនីធនាគារ។ ពិតណាស់ គ្មាននរណាម្នាក់បដិសេធតម្លៃនៃលុយនោះទេ ព្រោះលុយជាឥន្ធនៈដ៏សំខាន់ក្នុងការបើកបរជីវិត ហើយភាពជោគជ័យដែលល្អឥតខ្ចោះ គឺការដែលយើងមានលទ្ធភាពហិរញ្ញវត្ថុដើម្បីទំនុកបម្រុងតម្រូវការ ដើរទន្ទឹមគ្នានឹងការមានសន្តិភាពផ្លូវចិត្តដើម្បីរីករាយនឹងសេចក្តីសុខនោះ។

ប៉ុន្តែ សោកនាដកម្មនៃការពិតជារឿយៗតែងតែបង្ហាញយើងឃើញថា មនុស្សខ្លះមានលុយវាល់លាន អាចទិញគ្រែដ៏ប្រណីតតម្លៃរាប់ម៉ឺនដុល្លារបាន តែបែរជាទិញដំណេកលក់ស្រួលមិនបានឡើយ។ ពួកគេមានវីឡាធំស្កឹមស្កៃ តែសមាជិកក្នុងផ្ទះបែរជាដើរកាត់គ្នារកតែស្នាមញញឹមមួយមិនចង់បាន ផ្ទះត្រជាក់ស្រេបដូចទឹកកក ព្រោះគ្មានកំដៅនៃក្តីស្រឡាញ់ និងការយល់ចិត្ត។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សជាច្រើនទៀត ទោះបីជាជីវភាពរស់នៅមិនទាន់ឈានដល់កម្រិតសេដ្ឋី លុយមិនទាន់ស្តុកស្តម្ភ តែរាល់ពេលល្ងាចដែលពួកគេត្រឡប់មកផ្ទះ គឺមានការស្វាគមន៍ដោយសំឡេងសើចក្អាកក្អាយពីមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ មានបាយកកសម្លក្តៅញ៉ាំជុំគ្នាដោយភាពកក់ក្តៅ។ នេះហើយជាសន្តិភាពក្នុងចិត្ត ដែលលុយរាប់លានដុល្លារក៏មិនអាចទិញដូរបាន។

ការដែលប្រាប់ខ្លួនឯងឱ្យស្វែងរកសន្តិភាពក្នុងចិត្ត មិនមែនមានន័យថាឱ្យយើងបោះបង់ចោលការប្រឹងប្រែង ហើយដេកចាំព្រេងវាសនានោះទេ។ ប៉ុន្តែវាគឺជាការ «ប្រឹងប្រែងដោយក្តីសុខ» និងមិនយកជីវិតខ្លួនឯងទៅប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដទៃ។ ជីវិតមិនមែនជាការប្រកួតរត់ប្រណាំងដើម្បីយកមេដាយពីក្រសែភ្នែកអ្នកដទៃនោះទេ តែវាជាដំណើរការផ្ទាល់ខ្លួន។ ចូរមានមហិច្ឆតាក្នុងការរកលុយដើម្បីពង្រឹងជីវភាព តែមហិច្ឆតានោះត្រូវតែស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃសតិ កុំឱ្យវាដុតកំដៅបេះដូងរហូតដល់ភ្លេចមើលថែអ្នកជុំវិញខ្លួន និងភ្លេចសេចក្តីសុខដែលនៅក្បែរដៃ។

ចូររៀនរីករាយនឹងអ្វីដែលខ្លួនមានក្នុងថ្ងៃនេះ ព្រោះអ្វីដែលយើងកំពុងមាន ក៏អាចជាក្តីស្រមៃរបស់អ្នកដទៃដែលមិនទាន់មានផងដែរ។ បើថ្ងៃនេះនៅហូបបាយស្រូបទឹកស៊ុបចិញ្ចើមថ្នល់ ក៏ហូបវាដោយភាពរីករាយ និងដឹងគុណដែលខ្លួននៅមានសុខភាពល្អអាចបំពេញការងារបាន។ បើថ្ងៃនេះមិនទាន់មានឡានទំនើបជិះ ក៏ញញឹមជាមួយម៉ូតូកែសម្រួលដែលនាំយើងទៅដល់គោលដៅដោយសុវត្ថិភាព។ ជោគជ័យពិតប្រាកដ មិនមែនជាការមានគ្រប់យ៉ាងនោះទេ ប៉ុន្តែជាការចេះស្កប់ស្កល់ និងមានសន្តិភាពជាមួយអ្វីដែលខ្លួនកំពុងមាន ក្នុងពេលដែលកំពុងបន្តដំណើរទៅមុខដោយក្តីសង្ឃឹម។ ចូរបន្តដើរទៅមុខ ប្រឹងប្រែងឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព រកលុយដោយភាពត្រឹមត្រូវ តែរក្សាដួងព្រលឹងរបស់អ្នកឱ្យស្អាតស្អំ និងមានសន្តិភាព ព្រោះនៅចុងបញ្ចប់នៃជីវិត អ្វីដែលមនុស្សរំលឹក មិនមែនជាចំនួនលុយដែលសល់ក្នុងធនាគារទេ គឺពន្លឺនៃក្តីសុខដែលយើងធ្លាប់បានបន្សល់ទុកក្នុងចិត្តខ្លួនឯង និងមនុស្សជាទីស្រឡាញ់តែប៉ុណ្ណោះ។

រៀបរៀងអត្ថបទដោយ: ជន រតនៈ

ខណៈពេលដែលពិភពលោកខាងក្រៅ កំពុងតែរត់ប្រណាំងគ្នាយ៉ាងគំហុកលើឡានវីឡា ភាពហ៊ឺហា និងលុយវាល់លាន... មនុស្សដូចជាយើង គ្រាន់តែរត់ប្រណាំងជាមួយក្រពះខ្លួនឯងឱ្យទាន់ថ្ងៃស្អែក ក៏ហត់នឿយសឹងដាច់ខ្យល់ទៅហើយ។

សួរខ្លួនឯងទៅមើល តើប៉ុន្មានខែ ឬជិតមួយឆ្នាំហើយ ដែលមិនដែលស្គាល់រសជាតិ «អាហារឆ្ងាញ់មួយពេល» នោះ? រាល់ពេលឃើញរបស់ដែលចង់ញ៉ាំ កន្លែងដែលចង់ទៅ ចិត្តចេះតែឃាត់ កែវភ្នែកចេះតែងាកចេញ ព្រោះក្នុងខួរក្បាលគិតឃើញតែបញ្ជីបំណុលដែលត្រូវសង៖ លុយធនាគារមកដល់ខែ ថ្លៃផ្ទះត្រូវបង់ ថ្លៃទឹកភ្លើង លុយផ្ញើទៅម៉ែឪនៅស្រុក និងថ្លៃកូនរៀន។ បន្ទុកតូចធំរាប់មិនអស់ វាសង្កត់លើស្មាទាំងសងខាង រហូតយើងគ្មានសិទ្ធិសូម្បីតែងើបមុខទៅសម្រេច «ក្តីស្រមៃផ្ទាល់ខ្លួន»។ យើងហត់ យើងចង់យំ ចង់ទម្លាក់ដៃចោល ប៉ុន្តែយើងធ្វើមិនកើត... ព្រោះបើ យើងដួល អ្នកនៅខាងក្រោយនឹងរលំ។

«ពេលខ្លះ លួចយំម្នាក់ឯងទាំងយប់ ព្រោះអាណិតខ្លួនឯង តែពេលភ្លឺឡើង ត្រូវពាក់របាំងមុខជាមនុស្សខ្លាំង ដើម្បីចេញទៅប្រឈមមុខនឹងវាសនា»

នៅក្នុងសង្គមការងារក៏ដូចគ្នា... ពេលខ្លះយើងឃើញគេពាក់មុខមាំ ឬឃើញគេហាក់ដូចជាមានបាន
ឃើញគេដើរទៅមុខ លឿនជាងយើង ក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ប្រៀបធៀប។ ប៉ុន្តែ សូមឈប់ឈ្នានីសគ្នា ឈប់ច្រណែនគ្នានៅកន្លែងការងារអី។ ព្រោះយើងមិនដឹងទាល់តែសោះថា ម្នាក់ៗកំពុងលាក់បាំងទុក្ខលំបាក ឬកំពុងរងសម្ពាធអ្វីខ្លះនៅពីក្រោយខ្នងនោះទេ។ មនុស្សម្នាក់ៗមានខ្សែជីវិតខុសៗគ្នា មានបន្ទុកធ្ងន់ស្រាលមិនដូចគ្នាឡើយ។

ការឈ្នានីស ច្រណែន ឬកាច់កុងគ្នា មិនបានជួយឱ្យបាយក្នុងឆ្នាំងរបស់យើងកើនឡើងនោះទេ វាមានតែដុតកំដៅចិត្តគំនិត និងបំផ្លាញក្តីសុខផ្លូវចិត្តដែលសឹងតែគ្មានសល់ទៅហើយនោះឱ្យរលាយអស់។ ហេតុអ្វីមិនផ្លាស់ប្តូរមកជាការ «បង្កើតមិត្ត ជាជាងបង្កើតសត្រូវ»? រាប់អានគ្នាដោយចិត្តស្មោះត្រង់ ជួយយឹតយោងគ្នាទៅវិញទៅមក ព្រោះនៅពេលដែលយើងរួបរួមគ្នា យើងនឹងរីកចម្រើនទាំងអស់គ្នា ហើយអ្វីដែលពិសេសបំផុតនោះគឺ «យើងបានក្តីសុខផ្លូវចិត្ត» ត្រឡប់មកវិញ។ កន្លែងធ្វើការ គួរតែជាកន្លែងដែលផ្តល់កម្លាំងចិត្តឱ្យគ្នា មិនមែនជាសមរភូមិសង្រ្គាមចិត្តសាស្រ្តនោះឡើយ។

ងាកមកមើលខ្លួនឯងវិញ... សូមក្រឡេកមើលកញ្ចក់ ហើយសរសើរខ្លួនឯងមួយម៉ាត់ទៅ! អ្នកពិតជាអស្ចារ្យណាស់។ អ្នកគឺជាបង្គោលគ្រួសារដ៏មហារឹងមាំ មិនខុសពីស៊ឺម៉ង់ត៍អ៊ូដ្ឋរបស់ខ្មែរយើងឡើយ។ ទោះមេឃរលំ ផែនដីញ័រ រងសម្ពាធសង្កត់ពីគ្រប់ទិសទីប៉ុណ្ណា ក៏អ្នកនៅតែឈរយ៉ាងរឹងមាំ មិនព្រមប្រេះស្រាំ មិនព្រមបាក់បែក ព្រោះអ្នកមានបេះដូងលះបង់ដ៏ធំធេង។ ស្នាមញញឹមរបស់ម៉ែឪ សេចក្តីសុខរបស់កូនៗ គឺជាកម្លាំងចលករដែលធ្វើឱ្យស៊ឺម៉ង់ត៍រូបនេះ គ្មានថ្ងៃរលាយ។

សូមផ្ញើការគោរព និងការដឹងគុណចេញពីបេះដូង ជូនចំពោះអ្នក។ សូមឱ្យរាល់ការលះបង់ និងតំណក់ញើសដែលហូរចុះមក ត្រឡប់ក្លាយជាផ្លែផ្កានៃភាពជោគជ័យ សិរីសួស្តី និងភាពមានបាននៅថ្ងៃខាងមុខ។ អ្នកមិនបានចាញ់សង្គមនេះទេ... អ្នកគឺជា «វីរៈបុរស» និងជាជើងឯកពិតប្រាកដនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួនឯង។ ស៊ូៗ បង្គោលគ្រួសារដ៏រឹងមាំ!

«ពីក្រោយប្រាក់ខែ និងការទំនុកបម្រុងគ្រួសារ គឺការតស៊ូប្រជែងនឹងម៉ោងពេល និងភាពនឿយហត់ក្នុងរោងចក្រ។ មានមោទនភាពបំផុតដែលមានសមាជិកគ្រួសារជាកម្មករដ៏រឹងមាំ និងពោរពេញដោយការទទួលខុសត្រូវ។ 🫶❤️»

ខណៈពេលដែលមនុស្សភាគច្រើនកំពុងលង់លក់ក្នុងដំណេកដ៏ស្កប់ស្កល់នៅឡើយ នាឡិការោទ៍ម៉ោង ៣ ឬម៉ោង ៤ ភ្លឺ បានដាស់រាងកាយដ៏នឿយហត់ឲ្យភ្ញាក់ឡើងទាំងបង្ខំ។ មិនទាន់ទាំងមានពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងមកផង ជើងទាំងគូត្រូវឈានចេញពីផ្ទះទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ព្រោះខ្លាចមិនទាន់ឡានឈ្នួល។

ការធ្វើដំណើរទៅកាន់កន្លែងធ្វើការ មិនមែនជាការអង្គុយលើពូកឡានដ៏ស្រួលនោះទេ គឺការ «ឈរណែនណាន់តាន់តាប់» លើឡានទ្រុង ហាលខ្យល់ ហាលលំអងធូលី និងផ្សែងឡានតាមដងផ្លូវ។ ដៃម្ខាងតោងបង្កាន់ដៃឡានយ៉ាងជាប់ ឯចិត្តភ័យអរៗ ខ្លាចតែក្រឡាប់ ឬមានគ្រោះថ្នាក់ និងខ្លាចមួយទៀតគឺ "ខ្លាចទៅយឺតម៉ោង" ព្រោះការយឺតតែមួយនាទី មានន័យថាប្រាក់ខែដ៏តិចតួចនោះនឹងត្រូវកាត់បង់។

ពេលទៅដល់រោងចក្រ ជើងដែលឈររាប់ម៉ោងនៅលើឡានអម្បាញ់មិញ ត្រូវបន្តឈរ ឬអង្គុយចំពោះមុខម៉ាស៊ីនដេរ ឬខ្សែសង្វាក់ផលិតកម្មយ៉ាងហត់នឿយ។ សំឡេងម៉ាស៊ីនលាន់រំពងពេញត្រចៀក ដៃត្រូវរហ័ស ភ្នែកត្រូវមុត។ ៨ ម៉ោង ទៅ ១០ ម៉ោង ហាក់ដូចជាយូរអង្វែងណាស់សម្រាប់រាងកាយដែលទន់ជ្រាយ។

អ្វីដែលគួរឲ្យខ្លាចបំផុតសម្រាប់អ្នករោងចក្រ មិនមែនជាការងារហត់នោះទេ គឺ «ការមិនហ៊ានឈឺ»។

ទោះបីជាក្តៅខ្លួន ស្រុតកម្លាំង ឬឈឺក្បាលចង់ផ្ទុះ ក៏ត្រូវលេបថ្នាំសង្កត់ដើម្បីគ្របដណ្តប់ការឈឺចាប់ រួចដើរចូលរោងចក្រទាំងរាងកាយញ័រទទ្រើត។ ព្រោះពួកគេដឹងច្បាស់ថា បើសុំច្បាប់ឈប់តែមួយថ្ងៃ លុយអត្ថប្រយោជន៍ និង «លុយវត្តមាន» ដែលខំសន្សំពេញមួយខែនឹងត្រូវរលាយបាត់ភ្លាមៗ។ ២១០ ដុល្លារ គ្មានចំណែកសម្រាប់ភាពទន់ជ្រាយឡើយ។

"បាយមិនត្រង់មាត់" មិនមែនជាពាក្យបំផ្លើសឡើយ។ ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់ដែលមានពេលដ៏ខ្លី ត្រូវប្រជែងគ្នាដណ្តើមពេលវេលា បាយញ៉ាំទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ញ៉ាំបណ្តើរភ្នែកសម្លឹងមើលម៉ោងបណ្តើរ គ្មានឡើយភាពរីករាយក្នុងការភ្លក់រសជាតិម្ហូបអាហារ មានតែការញ៉ាំដើម្បីរស់ និងដើម្បីមានកម្លាំងបន្តការងារនៅម៉ោងបន្ទាប់។

លុះដល់ម៉ោងចេញពីធ្វើការ នៅពេលដែលជួងរោងចក្របន្លឺឡើង វាមិនមែនជាពេលវេលាសម្រាកលំហែកាយឡើយ។ គ្រប់គ្នាត្រូវរត់សស្រាក់សស្រាំ ចេញមកក្រៅរោងចក្រ ទាំងភ័យផងអរផង ព្រោះ "ខ្លាចឡានទៅចោល"។ បើឡានទៅចោល មានន័យថាគ្មានផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះ ឬត្រូវចំណាយលុយបន្ថែមដែលមិនគួរចំណាយ។

មុនឡើងឡាន ត្រូវឆៀងចូលផ្សារក្បែរនោះទាំងប្រញាប់ ទិញម្ហូបកញ្ចប់ ឬបន្លែត្រីសាច់បន្តិចបន្តួចយកទៅផ្ទះ។ ចេញពីល្ងាចម៉ោង ៦ ទម្រាំឡានហែកកាត់ការកកស្ទះ ធ្វើដំណើររាប់សិបគីឡូម៉ែត្រ ដល់ផ្ទះវិញគឺម៉ោង ៨ ឬ ៩ យប់ទៅហើយ។ ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញទាំងល្វើយនៅម៉ោង ៨ ឬ ៩ យប់ បន្ទាប់ពីការរត់ប្រជែង ប្រផិតប្រផើយខ្លាចឡានទៅចោល សេរីភាពតែមួយគត់គឺការបានដោះស្បែកជើងដែលហប់ពេញមួយថ្ងៃចេញ។ ម្ហូបល្ងាចដែលទិញតាមផ្លូវ ជារឿយៗគឺជារបស់ដដែលៗ៖ ត្រីខមួយកំប៉ុង ស៊ុតចៀន ឬស៊ុបបន្លែមួយថង់ ដែលញ៉ាំគ្រាន់តែឲ្យរួចពីពោះ។

២១០ ដុល្លារ ឬ ៨៤០០០០៛ លេខមួយខ្ទង់នេះមើលទៅប្រហែលជាលុយតិចតួចសម្រាប់អ្នកដទៃ តែវាជា «ដង្ហើម» របស់គ្រួសារកម្មកររោងចក្រ។

អ្វីដែលចាក់ដោតបំផុតនោះគឺ៖

សម្រាប់អ្នកដែលមានកូន៖ ពេលទៅដល់ផ្ទះ កូនៗលង់លក់ក្នុងដំណេកបាត់ទៅហើយ។ មិនទាន់ទាំងបានពរ បំពេរ ឬនិយាយលេងជាមួយកូនផង ក៏ត្រូវត្រៀមខ្លួនគេង ដើម្បីងើបចោលកូនទាំងព្រលឹមសាជាថ្មី។ កូនធំដឹងក្តីដោយមិនសូវស្គាល់កំដៅទ្រូងម្តាយឡើយ។

សម្រាប់អ្នកដែលនៅឆ្ងាយពីម៉ែឪ៖ ពេលទូរស័ព្ទទៅស្រុក តែងតែប្រាប់ថា «កូនមិនអីទេម៉ែ កូនធ្វើការស្រួលណាស់ លុយប្រាក់ខែបើកភ្លាម កូនផ្ញើទៅឲ្យម៉ែភ្លែត»។ មាត់និយាយប្រាប់ថាស្រួល និងញញឹមដាក់ទូរស័ព្ទ តែទឹកភ្នែកហូរស្រក់កាត់ថ្ពាល់ព្រោះភាពឯកោ និងការនឿយហត់ហួសប្រមាណ។

សន្លឹកលុយ ២១០ ដុល្លារ ដែលដូរមកវិញដោយភាពឈឺចាប់នៃរាងកាយ ការបាត់បង់សេរីភាព និងការលះបង់ក្តីសុខផ្ទាល់ខ្លួន គឺជានិមិត្តរូបនៃក្តីស្រឡាញ់ដ៏កំពូល។ គ្មានអ្នកណាខ្លាំងពូកែជាងបងប្អូនកម្មករកម្មការិនីឡើយ ព្រោះគ្រប់តំណក់ញើសដែលស្រក់ចុះដី គឺដើម្បីជួយយោងជីវិតមនុស្សជាច្រើននាក់នៅពីក្រោយខ្នង។ សូមលំឱនកាយគោរព និងផ្តល់កម្លាំងចិត្តដ៏កក់ក្តៅបំផុតជូនដល់វីរជនដេរស្បែកជើង និងសម្លៀកបំពាក់គ្រប់ៗរូប!

ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ជូរចត់កាលពីព្រឹកមិញនេះ បានដាស់តឿនយើងគ្រប់គ្នា និងគ្រប់ភាគីពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ ឲ្យកាន់តែយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងឡើងលើបញ្ហាសុវត្ថិភាពនៃការធ្វើដំណើររបស់បងប្អូនកម្មករ។ ពីព្រោះនៅពីក្រោយកម្មករម្នាក់ៗ គឺមានជីវិតមនុស្សជាច្រើននាក់ទៀតដែលកំពុងរង់ចាំ និងសង្ឃឹមលើពួកគាត់។

សូមបងប្អូនកម្មករកម្មការិនីទាំងអស់ មេត្តាបង្កើនការប្រុងប្រយ័ត្ន និងសូមឲ្យការធ្វើដំណើរទៅមកទីជិតទីឆ្ងាយជួបតែសេចក្តីសុខ និងសុវត្ថិភាពគ្រប់ៗគ្នា។ ចូលរួមរំលែកទុក្ខ និងសម្តែងការសោកស្តាយ និងផ្ដល់កម្លាំងចិត្តដ៏កក់ក្តៅបំផុតជូនដល់ក្រុមគ្រួសាររងគ្រោះទាំងអស់ក្នុងគ្រាដ៏លំបាកនេះ!🙏🏻

អត្ថបទ: ជន រតនៈ

សិល្បៈនៃការរស់នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់

នៅក្នុងល្បែងជីវិតដ៏ស្មុគស្មាញមួយនេះ មនុស្សម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានខ្សែជីវិត និងជំពូកសៀវភៅរៀងៗខ្លួនដែលត្រូវសរសេរ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលធ្វើឲ្យយើងហត់នឿយបំផុត មិនមែនជាការដើរលើផ្លូវខ្លួនឯងនោះទេ គឺការចំណាយពេលទៅរំភើប ទៅខ្វាយខ្វល់ ឬទៅវិនិច្ឆ័យផ្លូវដើររបស់អ្នកដទៃ។

«ពេលគេឡើង... ចូរនៅឲ្យស្ងៀម។ ពេលគេចុះ... ក៏ចូរនៅឲ្យស្ងៀម។»

ពាក្យនេះសាមញ្ញ ប៉ុន្តែវាគឺជាសច្ចធម៌ដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃការរស់នៅ។ នៅពេលដែលអ្នកដទៃជោគជ័យ ហក់លោតឡើងខ្ពស់ វាជារឿងរបស់គេ ជារង្វាន់នៃការព្យាយាមរបស់គេ។ យើងមិនចាំបាច់ទៅអួតអាងជំនួស អែបអបយកមុខ ឬបើកភ្នែកធំៗមើលដោយក្តីច្រណែន និងពេបជ្រាយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅពេលដែលជីវិតគេធ្លាក់ចុះជួបការខកបំណង វាក៏ជាមេរៀន និងជាកម្មផលដែលគេត្រូវប្រឈមមុខដោយខ្លួនឯង។ យើងក៏មិនបាច់ទៅធ្វើពុតជាកើតទុក្ខតក់ស្លុត ឬលួចអបអរក្នុងចិត្តនោះដែរ។

តើត្រូវរស់នៅបែបណាទើបមានក្តីសុខពិតប្រាកដ? គឺរស់ដោយ «ប្រើជីវិតខ្លួនឯង»។

ចំណាយពេលពង្រឹងសមត្ថភាពខ្លួនឯង ប្រសើរជាងចំណាយពេលតាមដានរឿងរ៉ាវអ្នកដទៃ។

ភ្នែករបស់យើងគួរតែបើកឲ្យទូលាយដើម្បីមើល «ចំណុចល្អៗ» របស់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។ បើគេឡើងខ្ពស់ មើលថាតើគេដើរបែបណា ទើបគេទៅដល់ចំណុចនោះ រួចយកមកអនុវត្ត និងអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង។ បើគេធ្លាក់ចុះ មើលថាតើគេខុសឆ្គងត្រង់ណា ដើម្បីដាស់តឿនខ្លួនឯងកុំឲ្យដើរជាន់ដានចាស់នោះ។ ធ្វើខ្លួនជាក្រដាសសមួយផ្ទាំង ដែលចាំតែស្រូបយកទឹកថ្នាំពណ៌ល្អៗ រីឯពណ៌កខ្វក់គ្រាន់តែមើល រួចរំលងវាទៅ។

ចងចាំថា ពិភពលោកនេះផ្លាស់ប្តូរគ្រប់វិនាទី ថ្ងៃនេះគេឡើង ថ្ងៃស្អែកគេអាចចុះ ថ្ងៃនេះគេចុះ ថ្ងៃក្រោយគេអាចនឹងហក់ឡើងវិញ។ បើយើងបណ្តោយឲ្យអារម្មណ៍របស់យើងអណ្តែតអណ្តូងទៅតាមការឡើងចុះរបស់ដង្ហើមអ្នកដទៃ នោះជីវិតយើងច្បាស់ជាគ្មានថ្ងៃជួបពាក្យថា «សន្តិភាពផ្លូវចិត្ត» ឡើយ។

ចូររស់ជាមនុស្សដែលមានជំហររឹងមាំដូចដើមឈើធំ មិនរំភើបញាប់ញ័រតាមខ្យល់បក់ជើងមេឃ និងមិនបាក់បែកដោយសារតំណក់ទឹកភ្លៀងរបស់អ្នកដទៃ។ មើលថែជីវិតខ្លួនឯង ដើរលើផ្លូវខ្លួនឯង និងរក្សាចិត្តឲ្យស្ងប់ នោះទើបជាការរស់នៅដ៏មានតម្លៃ និងខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។

អត្ថបទ: ជន រតនៈ

ឈាមស្រែកស្បែកហៅ៖ បណ្ដាសាដូនតា និងពពួកជនអកតញ្ញូ

នៅលើទឹកដីដែលពោរពេញដោយស្លាកស្នាមប្រវត្តិសាស្ត្រ និងការលះបង់របស់ដូនតារាប់ពាន់ឆ្នាំមកនេះ មានមនុស្សមួយពពួក រស់នៅលើដីខ្មែរ ដកដង្ហើមជាខ្មែរ ប៉ុន្តែបេះដូង និងខួរក្បាល បែរជាបម្រើបរទេស។ ពពួកអាត្មានិយម ដាច់ថ្លើម ដាច់ប្រមាត់ ដែលបន្តលួចនាំចូល និងគាំទ្រទំនិញសៀម ដោយមិនខ្វល់ពីតម្លៃជាតិសាសន៍ និងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់កូនខ្មែរគ្នាឯង។

តើខួរក្បាលរបស់ពួកឯងធ្វើពីអ្វី? ឬមួយក៏កែវភ្នែក និងវិញ្ញាណរបស់ពួកឯង ត្រូវបានងងឹតងងល់ដោយសារតែលុយកាក់អស់ទៅហើយ? មិនឈឺទេឬ? ដែលឃើញទាហានខ្មែរយើងលះបង់ជីវិត ស្លាប់ស្រោចដីព្រំដែន ដើម្បីការពារទឹកដីឱ្យពួកឯងបានរស់នៅសុខសាន្ត តែពួកសៀមបែរជាយកទម្រង់ និងរូបភាពទាំងនោះទៅបង្ហោះសើចចំអក ឌឺដងសប្បាយក្អាកក្អាយ ជាន់ឈ្លីកិត្តិយសខ្មែរឥតឈប់ឈរ?

តើពួកឯងនៅមានឈាមជ័រជាមនុស្ស មានសតិសម្បជញ្ញៈជាខ្មែរទៀតទេ ទើបអាចហារមាត់បរិភោគទំនិញរបស់គេចូល អាចបន្តលក់ដូរយកលុយ សម្ងំសុខដោយមិនខ្វល់ពីទឹកភ្នែក និងសាច់ស្រស់ឈាមស្រស់របស់បងប្អូនឯងបែបនេះ? ការដែលពួកឯងយកលុយខ្មែរ ទៅបំប៉នសេដ្ឋកិច្ចឱ្យគេ ស្មើនឹងការហុចអាវុធ និងកម្លាំងឱ្យគេមកចាក់សម្លាប់ និងមើលងាយជាតិសាសន៍ខ្លួនឯងទាំងរស់។

សូមឱ្យបណ្ដាសាដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិរបស់ដូនតា និងព្រលឹងនៃវីរជនខ្មែរគ្រប់ជំនាន់ ជាពិសេសវិញ្ញាណក្ខន្ធបងប្អូនទាហានដែលបានពលីនៅលើសមរភូមិ ធ្លាក់ទៅលើក្បាល ផៅសន្តាន និងពូជអំបូរពពួកជនដែលក្បត់នឹងមនសិការខ្លួនឯងទាំងនោះ។ បើមិនដឹងគុណដី មិនចេះឈឺចាប់ជំនួសជាតិសាសន៍ គិតតែពីភាពមានបានលើគំនរទុក្ខ និងការមើលងាយពីបរទេស សូមឱ្យពូជពង្សរបស់ពួកវាជួបតែភាពអន្តរាយ រកស៊ីមិនឡើង រស់នៅក្នុងភាពតោកយ៉ាក និងរងការមើលងាយខ្ពើមរអើមពីមនុស្សជុំវិញខ្លួនអស់មួយជីវិត!

ឈប់យកពាក្យថា "អាជីវកម្ម" ឬ "គ្រាន់តែជាជម្រើស" មកធ្វើជាលេសដើម្បីបិទបាំងភាពអកតញ្ញូ និងការមិនដឹងខុសត្រូវរបស់ខ្លួនទៀតទៅ។ បើឈាមនៅក្នុងខ្លួននៅតែជាឈាមខ្មែរ ចូលមានមនសិការ ស្គាល់ការឈឺចាប់ និងមានភាពខ្មាសអៀនខ្លះផង។ កុំរស់នៅធ្វើជាមនុស្សដែលដូនតាក្ដៅក្រហាយ វិញ្ញាណក្ខន្ធវីរជនយំស្រែក និងកូនចៅជំនាន់ក្រោយស្ដោះទឹកមាត់ដាក់!

ការយល់ច្រឡំថាការដើរចូលវត្តអារាម ការខំប្រឹងធ្វើបុណ្យយកមុខ ឬការរត់ទៅធ្វើវិបស្សនានៅពេលជីវិតជួបវិបត្តិ អាចជួយលួងលោមចិត្តឱ្យស្ងប់បានភ្លាមៗនោះ គឺជាការគិតដ៏ទន់ជ្រាយ និងខ្វះការទទួលខុសត្រូវលើទង្វើខ្លួនឯង។ នៅក្នុងតថភាពសង្គមបច្ចុប្បន្ន មានមនុស្សមួយចំនួនដែលរស់នៅប្រចាំថ្ងៃដោយសាងតែភាពក្តៅក្រហាយ មិនដែលស្គាល់អ្វីជាការចែករំលែកទាន ឬការសាងបុណ្យកុសលពីបាតបេះដូងឡើយ ហើយថែមទាំងមានចិត្តអាក្រក់បៀតបៀនអ្នកដទៃមិនខុសពីបិសាចនោះទេ។ មនុស្សក្រុមនេះ តែងតែងងឹតងងុល មើលមិនឃើញ និងមិនព្រមទទួលស្គាល់ទង្វើដ៏សែនអាក្រក់របស់ខ្លួនឯងឡើយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលកម្មពៀរ ឬទុក្ខទោសរត់មកបុកទង្គិចជីវិតរហូតទាល់ច្រក ពួកគេបែរជារត់ទៅរកសាសនា ទៅអង្គុយធ្មេចភ្នែកធ្វើវិបស្សនា ដើម្បីស្វែងរកសេចក្តីស្ងប់បែបផ្លូវកាត់ទៅវិញ។

នៅក្នុងស្មារតីពិតប្រាកដនៃព្រះពុទ្ធសាសនា វត្តអារាមមិនមែនជាម៉ាស៊ីនបោកគក់ចិត្ត ឬជាកន្លែងសម្រាប់លាងជម្រះបាបកម្មឡើយ ហើយការធ្វើវិបស្សនាក៏មិនមែនជាថ្នាំបំបាត់ការឈឺចាប់ដែលគ្រាន់តែលេបភ្លាមអាចបាត់ភ្លាមនោះដែរ។ គ្រឹះដ៏សំខាន់បំផុតនៃការចម្រើនវិបស្សនាគឺ «សីល» ឬសីលធម៌នៃការរស់នៅ។ កាលណាដួងចិត្តនៅពោរពេញដោយការគុំកួន ភាពមានះ និងការកេងប្រវ័ញ្ច មនសិការនិងកម្មពៀរនឹងតាមលងបន្លាចក្នុងចិត្តជានិច្ច ទោះជាខំទៅអង្គុយធ្មេចភ្នែករាប់ម៉ោង ឬរាប់ថ្ងៃក៏ដោយ ក៏គ្មានថ្ងៃរកឃើញសេចក្តីស្ងប់ពិតប្រាកដឃើញដែរ ព្រោះចិត្តខាងក្នុងវាកំពុងតែឆេះរោលរាលដោយភ្លើងកិលេសរួចទៅហើយ។ ការរត់ទៅរកធម៌ទាំងដែលមិនព្រមកែប្រែចរិតលក្ខណៈអាក្រក់របស់ខ្លួន គឺគ្រាន់តែជាការគេចវេសពីការពិត និងជាការលួងចិត្តខ្លួនឯងទាំងខុសឆ្គងមួយគ្រាប៉ុណ្ណោះ។

សេចក្តីស្ងប់ដែលពិតប្រាកដ និងមានតម្លៃបំផុត មិនមែនលុះត្រាតែរត់ទៅរកនៅក្នុងវត្ត ឬកន្លែងបដិបត្តិធម៌ទើបអាចស្វែងរកបាននោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវតែចាប់ផ្តើមចេញពីផ្ទះ និងការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។ បើចង់បានចិត្តស្ងប់ គឺត្រូវចាប់ផ្តើមពីការឈប់សាងសត្រូវ ឈប់បង្កទុក្ខបុកម្នេញដល់អ្នកដទៃ ហើយហ៊ានឆ្លុះកញ្ចក់មើលធ្លាក់កំហុសខ្លួនឯងជាមុនសិន។ ការចេះសុំទោស ការលះបង់ចិត្តអត្មានិយម និងការអនុវត្ត "អភ័យទាន" ដោយការមិនបៀតបៀនគ្នា គឺមានតម្លៃស្មើនឹងការធ្វើបុណ្យរាប់រយដង។ ដរាបណាមនុស្សម្នាក់មិនព្រមផ្លាស់ប្តូរ "ចិត្តបិសាច" ឱ្យមកជា "ចិត្តមនុស្ស" ដែលស្គាល់ខុសត្រូវទេនោះ ទោះជាទៅវត្តដល់កម្រិតណាក៏ដោយ ក៏ការទៅនោះគ្រាន់តែជាការសម្តែងលាក់មុខនៅពីក្រោយរូបភាពអ្នកមានបុណ្យតែប៉ុណ្ណោះ។

ព្រោះតែអយុត្តិធម៌ពេក ទើបបង្ខំចិត្តពាក់ស្បែកបិសាច

យុគ៩ មិនមែនគ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូរពេលវេលាធម្មតាឡើយ តែវាជា «ភ្នក់ភ្លើងសច្ចធម៌» ដែលមកដើម្បីលាងជម្រះពិភពលោក។ នៅក្នុងសម័យកាលធាតុភ្លើងដ៏ក្តៅរោលរាលមួយនេះ ច្បាប់ធម្មជាតិបានកំណត់មកថា «ហាមសម្តែង»។ អ្វីដែលធ្លាប់តែលាក់បំពួនយ៉ាងជិត មិនថា ស ឬខ្មៅ ល្អ ឬអាក្រក់ នឹងត្រូវកម្តៅនៃយុគនេះដុតរំលាយសំបកក្រៅ បង្ខំឱ្យលេចចេញនូវជាតិពិត និងស្បែកមុខពិតមកទាំងអស់ ក្នុងរូបភាពដែលយើងនឹកស្មានមិនដល់ និងនឹកស្មានមិនត្រូវ។

យុគនេះអ្វីៗក៏លឿនរហ័សដែរ ទាំងផលបុណ្យ និងផលបាប។ ជើងខ្លាំងទាំងឡាយណាដែលចូលចិត្តរស់លើមោទនភាពហួសហេតុ ចូលចិត្តមើលងាយគេ គិតថាខ្លួនឯងអស្ចារ្យ ឬត្រូវជានិច្ចនោះ ត្រៀមខ្លួនទៅ។ រាល់កាយវិការ និងពាក្យសម្តីដែលដើរចេញពី Ego ដើរចេញពីចិត្តចង្អៀតចង្អល់ ចង់តែឈ្នះ ចង់តែជាន់ឈ្លីអ្នកដទៃ វានឹងបកមកធ្វើស៊ី និងបំផ្លាញខ្លួនឯងវិញត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ភ្លើងយុគ៩មិនស្គាល់មុខអ្នកណាទេ បើមិនចេះទម្លាក់ Ego ចុះទេ វានឹងក្លាយជាប្រេងសាំងដុតកំទេចទាំងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងជីវិតឱ្យរលាយដូចផេះ។

ប្រយ័ត្នឱ្យមែនទែន មនុស្សដែលបង្ហាញមុខមកស្លូតបូត និយាយធម៌អាថ៌ផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ បង្ហោះរូបធ្វើបុណ្យទានទាល់តែហូរហៀរលើបណ្តាញសង្គម។ ក្រោមសំបកកាយដ៏បរិសុទ្ធ និងគួរឱ្យជ្រះថ្លានោះ ជួនកាលជាបិសាចចាំជញ្ជក់ឈាម ជាពួកចាំកេងប្រយោជន៍ និងចាំចាក់ពីក្រោយខ្នងយ៉ាងសាហាវបំផុតនៅពេលយើងភ្លេចខ្លួន។ កុំមើលមនុស្សត្រឹមតែសម្តីផ្អែម និងកាយវិការទន់ភ្លន់ ព្រោះយុគ៩ នឹងហែកមុខពួកពុតត្បុត ស៊ីសាច់ហុតឈាមលាក់មុខទាំងនេះ ឱ្យលោកកាត់ទោសឃើញដល់ឆ្អឹង។

ផ្ទុយទៅវិញ កុំអាលវាយតម្លៃមនុស្សដែលនិយាយត្រង់ៗ មិនចេះអែបអប មិនចេះលើកជើង ឬមើលទៅមានចរិតកាចសាហាវ រឹងរូស មិនគួរឱ្យរាប់អាន។ សួរថាហេតុអ្វីបានជាពួកគេទៅជាបែបហ្នឹង? គឺព្រោះតែពិភពលោកនេះវាអយុត្តិធម៌ពេក! ព្រោះតែជីវិតពួកគេធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការបោកប្រាស់ ជួបមនុស្សពិសពុល និងការក្បត់ច្រើនពេក ទើបបង្ខំចិត្តឱ្យពួកគេត្រូវបង្កើត «ស្បែកបិសាច» ដ៏ក្រាស់ និងមាំមួយមកពាក់ ដើម្បីការពារសាច់ឈាម ការពារគ្រួសារ និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់ខ្លួន។ ធាតុពិត បេះដូងពួកគេស្អាតស្អំ ស្មោះត្រង់ និងមានតម្លៃជាងពួកអ្នកបុណ្យក្លែងក្លាយរាប់រយដង។

នៅក្នុងយុគ៩ ការសម្តែងនឹងត្រូវដេញទាន់ដោយការពិតជានិច្ច។ បើខ្លួនយើងជា «មាសទឹកដប់» ទោះត្រូវភ្លើងយុគ៩ដុតប៉ុណ្ណាក៏មិនរលាយដែរ មានតែរឹតតែភ្លឺថ្លា និងមានតម្លៃ។ តែបើខ្លួនយើងគ្រាន់តែជា «ជ័រ» ឬ «ក្រមួន» ដែលមានតែសំបកក្រៅល្អមើល ត្រៀមខ្លួនរលាយបាត់រូបរាងពីលោកនេះទៅ។ រៀនរស់ដោយភាពពិតប្រាកដ ទម្លាក់ការសម្តែង ទម្លាក់ Ego ចេញ ទើបជាផ្លូវរស់តែមួយគត់។