Bláa sólin

Nú er handritið að *Bláu sólinni* komið á nokkuð nýjan stað.

Þegar ég skrifaði bókina skipti ég henni í þrjá meginhluta: skólagöngu, áhugamál og starfsferil. Það hjálpaði mér að halda utan um minningarnar og minnkaði líkurnar á að eitthvað mikilvægt gleymdist. Gallinn var hins vegar sá að lífið virðir sjaldnast svona snyrtilega flokkun. Skólinn, vinirnir, íþróttirnar, stelpurnar og sumarvinnan áttu það nefnilega til að gerast öll á sama tíma. Ótrúleg ósvífni af lífinu.

Ritstjórinn minn lagði því til að sagan yrði öll sögð í tímaröð. Nú hef ég unnið meginhluta handritsins upp á nýtt með þeim hætti, frá leikskólaárunum og fram til ársins 2002, þegar ég hóf störf hjá Fjármálaeftirlitinu.

Þessi breyting hefur reynst stærri en að færa bara textabúta til. Atvik sem áður tilheyrðu ólíkum köflum tengjast nú betur saman. Íþróttaáhuginn verður til dæmis ekki bara áhugamál heldur leið inn í félagslífið. Sumarstörfin verða hluti af námsárunum og þroskasögunni. Og þegar Sía kemur inn í söguna sést mun skýrar hvernig kynni okkar breyttu því hvert lífið stefndi.

Handritið er þó ekki alveg komið í mark. Enn þarf að fjarlægja nokkra drauga úr gamla skipulaginu, laga tilvísanir í kafla sem eru ekki lengur til, fínstilla kaflaskiptinguna, finpússa og mögulega skýra hluti betur á nokkrum stöðum og gera eftirmálann að almennilegum lokapunkti.

En mér finnst sagan nú flæða betur og vera orðin líkari einni ævisögu en þremur skýrslum um sama manninn. Það hlýtur að teljast framför — jafnvel þótt tryggingastærðfræðingurinn í mér hafi vissulega ákveðna samúð með skýrsluforminu.

Ég hef nú fengið handritið aftur frá ritstjóranum mínum. Henni fannst textinn skýr og efnið áhugavert, en lagði jafnframt til töluverða breytingu: að sagan yrði öll sögð í tímaröð.

Hingað til hefur handritinu verið skipt í þrjá hluta. Fyrsti hlutinn fjallaði um skólagönguna, annar um áhugamál og frístundir og sá þriðji um starfsferilinn.

Ég er sáttur við að hafa upphaflega skrifað bókina eftir þessum þemum, því það gerði það að verkum að ég gleymdi síður mikilvægum atriðum. Gallinn við þetta skipulag er hins vegar sá að töluverð skörun verður á milli kafla. Margt af því eftirminnilegasta sem gerðist í sumarvinnunni tengdist til dæmis starfinu lítið sem ekkert. Þá slasaðist ég í körfubolta sama dag og ég tefldi mína einu biðskák á skákferlinum — sem varð til að körfuboltakaflinn þurfti að innihalda þessa útskýringu á skákferlinum.

Nú tekur því við að færa texta til og flétta skóla, vinnu, áhugamál, vináttu og rómantík saman eftir æviskeiðum. Það gefur mér líka tækifæri til að bæta við sögum sem mér fannst áður ekki réttlæta sérstakan kafla.

Ég get meðal annars sagt meira frá píanónáminu, þessari einu nótt sem ég vann sem uppvaskari á Gauki á Stöng og fleiri vandræðalegum samskiptum við stelpur sem urðu aldrei sérstakar sögupersónur.

Það er sem sagt nokkur vinna fram undan — en ég held að sagan geti orðið heilsteyptari og betri fyrir vikið.

Nú er handritið að Bláu sólinni komið í hendur vinkonu minnar, sem ætlar að lesa það yfir með ferskum augum.

Það er svolítið sérstök tilfinning að afhenda öðrum alla söguna í einu – bernskuna, skólagönguna, vinnuna, áhugamálin, sigrana, ósigrana og ýmislegt sem ég hefði líklega aldrei sagt frá nema vegna þessarar bókar.

Á meðan hún les ætla ég að leyfa handritinu aðeins að anda. Síðan tekur við næsta umferð: að fara yfir ábendingar, laga það sem betur má fara og undirbúa bókina fyrir næstu skref.

Bláa sólin færist því enn nær því að verða að alvöru bók. Ég hlakka til að halda áfram að segja ykkur frá ferðalaginu.

Í dag náði ég mikilvægum áfanga í bókarskrifunum: ég er búinn að endurskrifa allt handritið.

Þegar ég hóf þessa söfnun var ég með hrátt handrit sem hafði orðið til á tæplega fjórum árum. Stærsta verkefnið hefur því ekki bara verið að skrifa heldur líka að finna bókinni tón, stíl og rauðan þráð.

Næst á dagskrá er að lesa handritið aftur með gagnrýnum augum, fara yfir málfar og stafsetningu, skoða innra samræmi og ganga úr skugga um að ég hafi ekki klippt út eitthvað sem hefði átt að fá að vera með.

Vonandi getur ritstjórinn tekið við keflinu í ágúst. Ef allt gengur að óskum gæti bókin síðan verið komin í hendur áskrifenda í haust.

Það er dálítið skrýtið að vera á leiðinni að gefa út rúmlega 40.000 orð um eigið líf. Um leið hlakka ég til að koma sögunni út. Ferlið hefur kennt mér margt og ég vona að aðrir geti haft bæði gagn og gaman af henni.

Ég hef verið að vinna áfram í vinnuhlutanum í *Bláu sólinni* og er nú búinn að fara yfir kaflana um unglingavinnuna, Póstinn og VÍS.

Þetta eru í raun kaflarnir um alla sumarvinnuna mína á yngri árum. ISS í Kaupmannahöfn og húsvörðurinn í Austurveri komu líka síðar, en það voru miklu styttri stopp. Unglingavinnan, Pósturinn og VÍS voru hins vegar staðirnir þar sem ég lærði smám saman að vinna, vera innan um fólk, átta mig á kerfum og stundum líka að átta mig ekki neitt sérstaklega vel á þeim.

Í unglingavinnunni var ég enn unglingurinn sem g*t auðveldlega orðið skotmark ef umhverfið var rangt. Á Póstinum lærði ég bæði rútínu, ábyrgð og að það er ekki alltaf góð hugmynd að „leiðrétta“ kerfið eftir eigin höfði — sérstaklega þegar Mávahlíð getur orðið að Mánahlíð á Akureyri. Hjá VÍS fór svo í fyrsta sinn að glitta í þá átt sem lífið tók síðar, þó að ég hefði ekki enn lært að banka sjálfur nógu fast á réttu dyrnar.

Það er svolítið merkilegt að skrifa um gamla sumarvinnu og sjá að þetta voru ekki bara störf til að vinna sér inn pening. Þetta voru líka æfingar í mannlegum samskiptum, misskilningi, frumkvæði, feimni, ábyrgð og því að reyna að finna sinn stað.

Sem sagt: vinnuhlutinn er kominn af stað. Og eins og svo oft áður í þessari bók er niðurstaðan sú að ég var líklega að læra meira en ég áttaði mig á á sínum tíma.

Ég er búinn að vinna áfram í handritinu og er nú búinn að klára kaflann um tónlist og fyrri hluta stelpukaflans.

Þar koma við sögu Eurovision, kassettur, Sverrir Stormsker, rangheyrðir textar, sólarlandaferð með sparki í sætið í rútu og ýmis misheppnuð tilraunastarfsemi á sviði mannlegra samskipta.

Tónlistin var einfaldari. Þar mátti spóla til baka, hlusta aftur og læra textann betur. Í samskiptum við stelpur var þetta flóknara. Þar var sjaldnast hægt að spóla til baka — og maður fékk ekki alltaf textablað með.

Þetta eru því kaflar um áhuga, misskilning, feimni, vonir, skömm og það að vera lengi að læra reglur sem aðrir virtust kunna utanbókar.

📘 Bláa sólin – handritsvinna
Ég er búinn að klára kafla í bókinni sem heitir Frjálsar íþróttir.
Ég hélt að þetta yrði bara saga um hlaup… en auðvitað varð þetta aðeins meira en það.

Þessi kafli snýst í raun um að finna eitthvað sem hentar.
Eftir að hafa:

– mætt aftur og aftur í fótbolta
– reynt að passa inn í körfuboltanum
– og greint hlutina aðeins of ítarlega í skákinni

… þá fann ég loksins í hlaupunum eitthvað sem virkaði fyrir mig.

🏃‍♂️ Þar þurfti ég ekki að lesa í aðra.
🏃‍♂️ Þar þurfti ég ekki að passa mig inn í lið.
🏃‍♂️ Ég þurfti bara að halda áfram á mínum hraða.

Auðvitað tókst mér samt að:
– keyra Löduna á um 10 km hraða yfir Hellisheiði
– tapa í snóker á þann hátt að það varð umræðuefni helgarinnar
– og útskýra fallbaráttu í knattspyrnu svo ítarlega að fólk þurfti bókstaflega að stoppa mig 😄
Þannig að þetta var kannski ekki alveg einföld lausn.
En það sem kom mér mest á óvart við að skrifa þennan kafla er að þetta endaði ekki bara á hlaupum.
Á einhverjum tímapunkti var ég orðinn sá sem var hættur að keppa —
en samt mættur áfram.
Og áður en ég vissi af var ég kominn í stjórn frjálsíþróttadeildarinnar, 22 ára gamall gjaldkeri sem hafði rétt áður verið að velta fyrir sér hvort hann ætti yfirhöfuð heima þarna.
Kannski er það það sem þessi kafli bætir við bókina:
að það er ekki alltaf markmiðið að verða bestur —
stundum er nóg að finna stað þar sem maður passar…
og vera svo lengi að maður endar óvart á að taka ábyrgð 😄

📘 Bláa sólin – handritsvinna

Undanfarið hef ég verið að vinna í fjórum köflum um stærstu áhugamálin mín fyrir tvítugt:

íþróttagláp, fótbolta, körfubolta og skák.

Það sem ég hélt að yrði einfaldlega upprifjun á því hvað mér fannst gaman að gera hefur reynst vera eitthvað aðeins meira. Þetta eru nefnilega ekki bara sögur um áhugamál — heldur líka um það hvernig ég reyndi að fóta mig í heiminum, oft með misjöfnum árangri.

📺 Í íþróttaglápi byrjaði þetta allt með því að sitja og fylgjast með, læra reglurnar og reyna að skilja hvernig allt virkaði.

⚽ Í fótboltanum mætti ég áfram á æfingar þó að það hafi örugglega ekki alltaf legið beinast við fyrir aðra hvers vegna.

🏀 Í körfuboltanum komst ég að því að það er ekki sjálfgefið að passa inn í hóp, en maður getur samt átt alveg ágætis feril í því að reyna.

♟️ Og í skákinni lærði ég meðal annars að það er ekki alltaf nóg að kunna reglurnar — maður þarf líka stundum að kunna á fólkið.

Þegar ég les þetta yfir sé ég líka að það er ákveðinn rauður þráður í þessu öllu:

að vilja skilja,
að vilja standa sig,
að lenda reglulega í einhverjum vandræðalegum aðstæðum,
og átta sig svo smám saman á því að maður þarf ekki alltaf að vera eins og hinir.
Það er kannski það sem situr mest eftir.

Eða þá bara að ég eyddi ótrúlega miklum tíma í að horfa á bolta, elta bolta og hugsa um bolta.

Söfnuninni á Karolina Fund er nú formlega lokið. Alls söfnuðust 917.400 kr. sem ég er ótrúlega þakklátur fyrir.

Að minnsta kosti þar til bókin fer í prentun verður enn hægt að styrkja hana með frjálsum framlögum og tryggja sér eintak. Fólk sem skráir sig á þennan hlekk fær sendan póst með bankaupplýsingum

Bláa sólin - stuðningsaðilar