Bláa sólin

Síðasti kaflinn í Bláu sólinni fjallar um árin mín hjá Kaupþingi 1998–2002 og ber vinnuheitið:

„Should I stay or should I go?“

Þetta var tíminn þegar ég var að stíga mín fyrstu alvöru skref á fjármálamarkaði. Ég kom inn sem ungur tryggingastærðfræðingur, fékk fljótt verkefni sem tengdust nýjum lífeyrissjóðalögum og hélt auðvitað að ég þyrfti reglulega að sanna fyrir öllum hvað ég væri mikilvægur.

Það gekk misvel.

Í þessum kafla koma meðal annars við sögu kennitölusöfnun í útboði FBA, tölvupóstur sem hefði átt að bíða fram yfir helgi, saumaklúbbur utan af landi, sumarbústaðanefnd, karókíatriði í Grindavík og hádegisverður þar sem ég byrjaði setningu á orðunum: „Ég þekki mann úti í bæ sem…“ — og áttaði mig svo um leið á því að ég hefði betur bara borðað matinn minn í friði.

Að mörgu leyti finnst mér þessi kafli spegla fyrri kafla bókarinnar um stelpur og sambönd. Í báðum tilvikum gerði ég eiginlega öll möguleg og ómöguleg mistök áður en ég fann rétta sambandið. Fyrst í einkalífinu. Síðan á vinnumarkaðnum.

Kaupþingsárin voru skemmtileg, lærdómsrík, vandræðaleg og stundum siðferðilega flókin. Þar lærði ég margt um lífeyrissjóði, fjármálamarkaði, vinnustaðamenningu — og ekki síst sjálfan mig.

Og einhvers staðar þarna, milli þess að vera tryggingastærðfræðingur í markaðsdeild, syngja The Clash í karókí og velta því fyrir mér hvort ég ætti að fara til Íslenskrar erfðagreiningar, var ég enn að reyna að svara sömu spurningunni:

Should I stay or should I go?

Þrír dagar eftir af söfnuninni. Koma svo.

Bláa sólin - Karolina Fund Útgáfa á bók um mann sem greindist með einhverfu á fullorðinsaldri

Ég vil byrja á að þakka kærlega þeim 103 sem hafa nú þegar lagt Bláu sólinni lið á Karolina fund. Nú þegar 10 dagar eru eftir má segja að lokaspretturinn sé hafinn. Fylgjendur hér eru 284 og ég veit að fleiri fylgjast með því sem er sett hér inn. Ég vil því biðla til allra sem fylgjast með og eiga eftir að heita á bókina að skoða hvort þau geti lagt eitthvað af mörkum til að bókin verði að veruleika.

Bláa sólin - Karolina Fund Útgáfa á bók um mann sem greindist með einhverfu á fullorðinsaldri

Ég hef verið að velta fyrir mér hvort ég eigi yfirhöfuð að hafa næstu kafla með í Bláu sólinni. Þeir fjalla ekki um dramatísk tímamót, stóra sigra eða djúpa áfanga í lífinu. Að minnsta kosti ekki við fyrstu sýn.

Þetta eru kaflar um sumarstörf. sem ég vann í hvoru um sig minna en heilt sumar Um hreingerningar í Kaupmannahöfn. Um að mæta klukkan fimm að morgni með ryksugu. Um að læra rétta líkamsbeitingu við þrif, sem hefur líklega nýst mér betur en ýmislegt sem ég lærði í háskóla. Um að vilja klára verkið almennilega, jafnvel þótt það þýddi að missa af kaffitímanum.

Og svo er þetta kafli um Austurver, þar sem ég var húsvörður eitt sumar, sat á bónvél og reyndi að líta út eins og maður sem hefði fulla stjórn á aðstæðum. Þar hitti ég forstjóra VÍS, einmitt á meðan ég var í þessu glæsilega hlutverki. Ég sagði honum að ég væri að fara að kenna og fékk til baka setningu sem sat lengi í mér: að ég hefði þá „fundið mér farveg í kennslunni“.

Kannski eru þetta ekki augljósir einhverfukaflar. Kannski eru þetta ekki kaflar þar sem allt fellur snyrtilega að einni skýringu. En því lengur sem ég hugsa um það, því meira finnst mér þeir eiga heima í bókinni.

Vegna þess að þroskasaga er ekki bara stóru augnablikin. Hún er líka öll þessi millibil. Sumarstörfin. Vandræðalegu endurfundirnir. Tilfinningin að vera ekki alveg kominn á réttan stað en samt reyna að gera það sem maður á að gera almennilega.

Ég var kannski ekki búinn að finna farveginn. En ég var að læra að halda á ryksugu, keyra bónvél og taka sjálfan mig aðeins minna hátíðlega. Það er nú líka ákveðin starfsmenntun.

Og ég hélt gólfunum hreinum á meðan.

Í gær rifjaði ég upp þegar ég birtist óvænt í sjónvarpinu þegar ég varkennari í FG. Það var ekki í fyrsta skipti sem ég birtist á skjánum með umdeildum afleiðingum

Árið 1991 voru Framarar ríkjandi Íslandsmeistarar í fótbolta og ég mætti að sjálfsögðu á völlinn með vinum mínum eins og alvöru stuðningsmaður. Til að tryggja að titilvörnin yrði það formsatriði sem hún ætti að vera fundum við til fötin frá sumrinu áður til að tryggja að það færi örugglega ekkert úrskeiðis,

Ég var með FRAM-trefil, líklega fullan sannfæringarkrafti, og svo kúrekahatt sem ég hafði keypt í útskriftarferð á Mallorca. Utan um hattinn hafði ég sett FRAM-svitaband, því stundum þarf maður einfaldlega að vera hugmyndaríkur til að sleppa við að eyða stórfé í varning.

Þetta fannst mér fullkomlega eðlilegt.

Íþróttadeild RÚV var ekki alveg ósammála, því hún tók myndir af okkur félögunum þegar við vorum að mæta á völlinn. Ég birtist því í sjónvarpinu með kúrekahattinn, svitabandið og allan pakkann. Á þessum tíma var ekki orðið eins algengt að áhorfendur væru merktir sínum félögum þannig að að við höfum örugglega vakið athygli.

Kærastan mín á þessum tíma hafði ekki alveg sama húmor fyrir þessu og ég. Henni fannst víst ekki stórkostlegt að sjá kærastann sinn birtast í íþróttafréttum eins og aukapersónu í íslenskum vestra um Fram og Valbjarnarvöll.

Ég skil hana betur í dag, Þetta var ekkert mest sexý outfit í heimi enda átti hún ekki að sjá það.

Hún var ekki sú rétta fyrir mig og ég var sannarlega ekki sá rétti fyrir hana. En þetta var samt 2 mánaða samband sem kenndi mér ýmislegt. Meðal annars að það sem mér fannst vera skemmtileg hefð, tryggð og stuðningsmannagleði g*t öðrum fundist hallærislegt, barnalegt eða félagslega áhættusamt.

Og kannski kenndi það mér líka að maður þarf ekki alltaf að vera alveg réttur í augum allra. Stundum er nóg að vera heill í eigin kúrekahatti.

Ef maður getur ekki verið dálítið hallærislegur fyrir liðið sitt, fyrir hvað getur maður þá verið hallærislegur?

Áfram Fram og Bláa sólin!

Thanks for being a top engager and making it on to my weekly engagement list! 🎉 Hildur Marísdóttir, Hildur Magnúsdóttir, Thor Aspelund, Hakon Ingi Jorundsson, Hlöðver Ellertsson

Shout out to my newest followers! Excited to have you onboard! Kristinn Sigurður Sigurðsson, Oddgeir Eysteinsson, Jo Sveinsson, Steindór Ingi Snorrason, Orri Smárason

Þegar ég kenndi í FG var ég stundum að reyna að byggja upp virðingu nemenda minna fyrir mér sem yfirveguðum stærðfræðikennara.

Svo fór ég á handboltaleik með Leifi vini mínum.

Við ákváðum að styðja Fram af fullri reisn og máluðum okkur bláa og hvíta í framan. Þetta átti að vera alvöru stuðningsmannastemning. Ég tók svo að mér að skrifa FRAM á andlitið á Leifi.

Það gekk ekki betur en svo að ég horfði of mikið í spegilinn og skrifaði auðvitað:

MARF

Leifur var ekki sérlega hrifinn af þessari listrænu túlkun minni á félagsheitinu. Og eins og lög gera ráð fyrir var leikurinn sýndur í sjónvarpinu.

Á mánudeginum fengu nemendur mínir í FG því nýtt rökfræðidæmi:

„Hvernig eigum við að taka stærðfræðikennara alvarlega sem birtist blár í framan í sjónvarpinu — og kann ekki einu sinni að skrifa Fram rétt?“

Ég hafði engin góð svör við því. Sum dæmi eru einfaldlega ekki leysanleg.

Næsta sumarstarf var hjá VÍS en þar var ég í 5 sumur (1990-1994). Ég var lengst af í sendilstörfum og húsvörslu en fyrstu vikurnar þegar ég byrjaði 1990 var ég settur í hefðbundið skrifstofustarf.

Í deildinni sem ég vann í voru að mestu leyti konur. Þar var eins sem slúðrið sagði að hefði verið fyrrverandi kona manns sem var á þeim tíma heimsfrægur á Íslandi. Þar var einnig kona sem myndi seint frá verðlaun fyrir að taka vel á sumarstarfsfólki.

Ég hef sennilega þótt frekar ungur og nördalegur í þessum hópi. Eins og í leikskólanum forðum sagði ég ekki mikið þegar ég var kominn í svona nýjan hóp.

Einn föstudaginn var sú fyrrverandi í fríi og þá byrjaði slúðrið í kaffitímanum. Ég skildi það alveg að verið var að slúðra um framhjáhald hjá þessum heimsfræga. En ég hef líklega verið eitthvað utan við mig í byrjun samtalsins þannig að ég missti af byrjuninni á sögunni (eða að þær hvísluðu svo mikið því að sagan var svo krassandi). Allavega langaði mig til að reyna að komast inn í samræðurnar svo að ég spurði eitthvað (ég spurði kannski ekki "hvað voru þau að gera?" en kannski var spurningin eitthvað í þá átt).

Þú sagði sú "vingjarnlega": "Þú skilur þetta þegar þú verður eldri". Hinar konurnar hlógu vandræðalega. Ég hafði aftur á móti ekki húmor fyrir þessu og gafst upp á að reyna að komast inn í þennan hóp,