لذت دانش ایرانیان

20/03/2014

http://www.lfi.ir/?app=content&catid=0&itemid=330

اخبار علمی: کشف جدید در پدیداری کاینات بر اثر انفجار بزرگ

17/03/2014

http://www.lfi.ir/?app=content&catid=10&itemid=329

دانشمندان کانادایی از دل یک قطعه الماس ناخالص که ارزش مادی اش شاید ده دلار بیشتر نباشد، راز ارزشمندی از اعماق زمین را کشف کردند، و آن احتمال وجود دریایی از آب در پوسته زمین است.

19/02/2014

متن کامل یادداشت استیفن هاوکینگ در مورد سوریه
استیون هاوکینگ: فیلسوف یونانی، ارسطو، باور داشت که عالم همیشه وجود داشته است و دارد؛ ازلی و ابدی. او بر این باور بود که علت پیشرفته‌تر نشدن بشر این بوده که سیل‌ها و دیگر فجایع طبیعیْ مدام تمدن‌ها را به عقب رانده و بشر را مجبور کرده از اول شروع کند.

امروز، پیشرفت بشر از همیشه سریع‌تر است. دانش ما به‌صورت تصاعدی رشد می‌کند و همراهش فناوری‌مان. اما هنوز غرایزی، به‌ویژه امیال پرخاشگرانه‌ای، با خود داریم که اجداد غارنشین‌مان داشتند. پرخاشگری در آن روزگار حتماً برای بقای نسل‌مان ضروری بوده است، اما وقتی فناوریِ نوین با پرخاشگریِ باستانی همراه می‌شود کلّ نژاد بشر و بیشتر گونه‌های حیات روی زمین در خطر نابودی قرار می‌گیرند.

امروز در سوریه فناوری نوین را به‌شکل بمب، سلاح‌های شیمیایی و دیگر تجهیزات مرگبار می‌بینیم که برای رسیدن به آنچه مقاصد سیاسیِ هوشمندانه نامیده می‌شود، استفاده می‌شوند. اما تماشای مرگ بیش از صدهزار انسان یا هدف قرارگرفتنِ کودکان اصلاً هوشمندانه به نظر نمی‌رسد. اتفاقاً مانع‌شدن از رسیدنِ کمک‌های بشردوستانه به بیمارستان‌ها حماقت محض و از آن هم بدتر است؛ بیمارستان‌هایی که در آن‌ها کودکان به‌سبب نبودن امکاناتْ دست و پای‌شان را از دست می‌دهند یا نوزادانِ زودرس به‌سبب نبودن برقْ داخل دستگاه‌ها می‌میرند.

آنچه در سوریه رخ می‌دهد باعث شرم و انزجار است. آنچه دنیا به‌سردی و از دوردست آن را تماشا می‌کند. پس هوش احساسی ما کجاست، حس عدالت و انصاف جمعی‌مان؟

وقتی بحث حیات هوشمند در عالم می‌شود، من معمولاً انسان را هم در این دسته قرار می‌دهم؛ هرچند که بیشتر رفتارهای بشر در طول تاریخ طوری بوده که برآیندش بقای این گونه را تضمین نمی‌کند. روشن نیست هوش - برخلاف پرخاشگری - هیچ ارزش درازمدتی در بقای بشر داشته باشد، اما نوع خاصِ هوش انسانیِ ما توانایی استدلال دارد و می‌تواند نه‌تنها برای آینده‌ی تک‌تک‌مان بلکه برای آینده‌ی جمعی بشر برنامه‌ریزی کند.

ما باید با همکاری یکدیگر به این جنگ پایان بدهیم و از کودکان سوری حمایت کنیم. جامعه‌ی جهانی از سه سال پیش از بیرونِ گود شاهد شدت‌گرفتن این جنگ و نومیدشدن همه‌ی امیدهاست. من، که هم پدرم و هم پدربزرگ، رنج‌کشیدن بچه‌های سوری را می‌بینم و حالاست که باید بگویم: دیگر بس است!

من اغلب با خودم فکر می‌کنم که از دید موجوداتی که از دوردست‌های عالم ما را تماشا می‌کنند، چه‌شکلی هستیم؟ وقتی چشم به عالم می‌اندازیم درواقع مشغول تماشای گذشته می‌شویم، چون نوری که اجسام دوردست را ترک می‌کند خیلی خیلی دیرتر به ما می‌رسد. نوری که امروز از زمین ما به سوی فضا گسیل می‌شود، چه‌چیزی را نشان می‌دهد؟ وقتی مردمانی دیگر چشم به گذشته‌ی ما بیندازند، آیا از آنچه آن‌ها می‌بینند مفتخر خواهیم بود؟ از رفتاری که ما - برادران - با هم‌نوعان خود داشتیم؟ از رفتاری که اجازه دادیم برادران‌مان با بچه‌های‌مان داشته باشند؟

امروز می‌دانیم که ارسطو اشتباه می‌کرد: عالم ازلی و ابدی نبوده و نیست، بلکه حدود ۱۴ میلیارد سال پیش آغاز شده است. اما او در عین‌حال درست می‌گفت که فاجعه‌های بزرگْ برای تمدن‌ها عقبگردی بزرگ‌اند. شاید جنگ سوریه پایان انسانیت و نسل بشر نباشد اما هر ستمی که بر انسان‌ها برود، تَرَکی است در آن چیزی که ما را کنار هم نگاه داشته است. شاید قانون جهانی عدالت ریشه در فیزیک نداشته باشد، اما اهمیتش در موجودیت ما کمتر از قوانین فیزیک نیست. چرا که بدون آن، بی‌شک، نسل بشر خیلی زود از صحنه‌ی روزگار محو خواهد شد.
منبع: خبر آن لاین

19/02/2014

نظر استفان هاوکینگ در مورد سوریه
استیفن هاوکینگ: آنچه در سوریه رخ می‌دهد باعث شرم و انزجار است

ما باید از هوش انسانی‌مان برای پایان‌دادن به این جنگ بهره ببریم. منِ پدر، وقتی رنج‌کشیدن بچه‌های سوری را می‌بینم، با خود می‌گویم: دیگر بس است.

19/12/2013

http://www.lfi.ir/?app=content&catid=10&itemid=312

آشنایی با دانشمند ایرانی «آپولو-11» در گفت‌وگو با همسر و فرزند دکتر «ابوالقاسم غفاری»

19/12/2013

«ممکن است هر کسی در زندگی‌اش با موانعی روبه‌رو شود که زندگی‌اش را با دشواری روبه‌رو کند؛ دشواری‌هایی مانند رقابت‌ها، کمبود منابع مالی یا موانع دیگر، اما هرگز اجازه ندهید این مشکلات شما را از دستیابی و رسیدن به تحصیلات دانشگاهی بازدارد.»
ابوالقاسم غفاری
دانشمند ایرانی -آپولو-11

17/11/2013

http://www.lfi.ir/?app=content&catid=10&itemid=311

17/11/2013

http://www.lfi.ir/?app=content&catid=10&itemid=310
پروفسور فضل الله رضا، بامداد فردا وارد ایران می‌شود

15/11/2013

http://www.lfi.ir/?app=content&catid=10&itemid=308

15/11/2013

http://www.lfi.ir/index.php =content&catid=10&itemid=309
فیزیکدان جوان ایرانی، برنده جایزه سال 2013 مرکز بین المللی فیزیک نظری عبدالسلام شد

12/11/2013

http://www.lfi.ir/?app=content&catid=10&itemid=307
پژوهشگران میان مغز میمون و یک وسیلۀ امربر ارتباطی برقرار ساخته اند، که در نهایت فردی که نخاعش آسیب دیده می تواند با آن وسیله حرکت بازو یا پای مصنوعی اش را فقط با اندیشیدن به حرکت درآورد.
گونۀ ساده تر این وسیله (ویژۀ حرکت یک عضو) را پیشتر، پژوهشگران در بخش مهندسی اعصاب دانشگاه دوک در کارولینای شمالی ساخته بودند.
آنچه اکنون دانشمندان ساخته اند، وسیله ای است که با آن یک میمون می تواند هر دو بازویش را هم زمان، به هنگام تماشای شبیه خود بر روی صفحۀ کامپیوتر، به حرکت در آورد.
میگل نیکوللیس استاد بخش اعصاب این دانشگاه می گوید، میمون ها نخست فراگرفتند شبیه کامپیوتری شان را با به حرکت درآوردن دسته ای مخصوص کنترل کنند. همان میمون ها بعداًً آموزش دیدند، کاملاً از حرکت باز ایستند و حرکت را فقط تصوِر کنند.
پیام این تصوّر که از هر دو طرف مغز آمد، به یک کامپیوتر مرحله سنج هدایت شد. این کامپیوتر، علائم مخصوص حرکت متناسب را به شبه میمون مورد نظر فرستاد و او را به حرکت مورد نظر واداشت.
حالا براین اساس، دانشمندان سرگرم ساختن جلیقه های امربر از مغز هستند که پوشنده اش قادر می شود به جای واداشتن عضوی از جسمی تصوّری در روبرویش، عضو مصنوعی نصب شده روی بدن خود را به حرکت درآورد.
این جلیقه در مراسم افتتاح جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل رونمایی و به کار گرفته می شود.
نقل از: صدای آمریکا
فرستنده: ایمان شاکری
منبع:
VOA
لینک خبر:
http://ir.voanews.com/content/monkeys-mindsl/1787823.html

11/11/2013

http://www.lfi.ir/?app=content&catid=10&itemid=306
اگر به یک سطح (مثل سطحِ دندان٬ لوله‌های آب٬ میز آشپزخانه) و به سطح هر چیز دم‌دستی نگاهِ نزدیکی داشته باشید٬ تجمعات میکروبیِ در حال رشد را خواهید یافت. برخی از این باکتری‌های سطحی مفیدند٬ مانند تجمعات جلبک بر روی سنگ‌ها که غذای ماهی‌ها را فراهم می‌کنند. اما این تجمعات می‌توانند خطرناک نیز باشند و موجب عفونت در انسان شوند. در مجله‌ی فیزیکال ریویو لیترز٬ فرد فارل (Fred Farrell) از دانشگاه ادینگبرگ در انگلستان و همکارانش، شبیه‌سازی‌هایی را ارائه داده‌اند که نگرش تازه‌ای به چگونگی رشد تجمعات باکتری بر روی سطوح را ارائه می‌دهد. بر اساس این شبیه‌سازی‌ها٬ زمانی که باکتری به سطوح نرم می‌چسبد٬ فرآیند رشد عمدتاً توسط نیروهایی هُل‌دهنده که مابین سلول‌های باکتری وجود دارد٬ تعیین می‌شود. در حالی‌که پیشتر تصور بر این بود که مهاجرت سلول‌ها و پخش مواد مغذی این فرآیند را تعیین می‌کنند.
فارل و همکارانش مطالعه‌ی خود را بر روی باکتری‌های بی‌تحرک متمرکز کرده‌اند. این باکتری‌ها اغلب به سطحی که بر روی آن رشد می‌کنند می‌چسبند و به شکل فعال قادر نیستند به سمت غذا حرکت کنند. بنابراین فرآیند رشد تمایل دارد در لبه‌های چنین تجمعاتی (جایی‌که مواد مغذی در دسترس هستند) رخ دهد. فارل و همکارانش در رابطه با این‌که مواد مغذی چگونه پخش شده و اندرکنش‌های مکانیکی بین سلول-سلول، شکل و سرعت رشد تجمعات باکتری را تحت تاثیر قرار می‌دهد٬ تحقیقاتی انجام داده‌اند. به این منظور آن‌ها یک تک‌سلول را بر روی سطح جامدی در داخل یک تجمع با مدلی که هر دوی‌ این عوامل را مد نظر داده شبیه‌سازی کرده‌اند.
این گروه دریافتند (همچنانکه در طبیعت نیز همین طور است) هم تجمعاتِ به شکل کروی و هم به شکل شاخه‌دار رخ می‌دهند. عوامل مهم و موثر در شکل این تجمعات و آهنگ رشد آن٬ نرخِ جذب مواد مغذی و اندازه‌ی نیروهای وارد هستند (نیروهایی که سلول‌ها بر همدیگر وارد می‌سازند). در حالی‌که اثرات ناشی از پخش مواد مغذی عاملی حاشیه‌ای و کم‌اهمیت به حساب می‌آیند. این نتایج می‌تواند درمورد رشد بافت‌ها یا سلول‌های سرطانی بکار روند؛ جایی‌که فشارهای بالای وارد آمده توسط سلول‌ها به همسایگانشان آهنگ رشد و نابودی را تحت تاثیر قرار می‌دهد.