22/08/2026
আজিৰ সময়ত এনে বহু নাৰী আছে যি এই ভুল কৰি আছে আৰু কোনোবাই ভুল কৰিম বুলি ভাৱি থকা সকলে ভুল নকৰে আৰু ✍️✍️
🥀ছয় বছৰৰ সংসাৰ আৰু এটা ভুল সিদ্ধান্ত
সিহঁতৰ বিয়া হোৱা আজি ছটা বছৰ।🥀
ছটা বছৰ আগতে দুয়োৰে চকুত আছিল হাজাৰটা সপোন। সৰু সৰু কথাতে হাঁহি, ৰাতি দেৰিলৈকে কথা, একেলগে ভবিষ্যতৰ পৰিকল্পনা—সকলোবোৰেই যেন আছিল নতুন।
কিন্তু সময়ৰ লগে লগে জীৱন সলনি হ’ল।
কৰ্মসূত্ৰে গিৰিয়েকজন অন্য এখন ৰাজ্যত থাকিবলৈ বাধ্য হ’ল। সংসাৰৰ দায়িত্ব আৰু সন্তানৰ ভৱিষ্যতৰ কথা ভাবি পত্নীয়েও ল’ৰাটোক ভাল বিদ্যালয়ত পঢ়ুৱাবলৈ স্কুলৰ ওচৰত এটা ভাড়া ৰুম লৈ থাকিবলৈ ধৰিলে।
গিৰিয়েক ছুটিত ঘৰলৈ আহিলেও নিজৰ ঘৰলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে সেই ভাড়া ৰুমতেই থাকিছিল। তিনিওজনে কেইটামান দিন একেলগে থাকিছিল, হাঁহিছিল, কথা পাতিছিল।
কিন্তু আগৰ সেই মৰমবোৰ লাহে লাহে পুৰণি হৈ আহিছিল।
এদিন যি মানুহজনৰ এটা ফোনৰ বাবে তাই ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা অপেক্ষা কৰিছিল, আজি সেই ফোনটো আহিলেও তাইৰ বিশেষ আগ্ৰহ নাছিল।
আনহাতে, সিও কৰ্মব্যস্ততাৰ মাজত পত্নীক আগৰ দৰে সময় দিব নোৱাৰিছিল।
কথাবোৰ কমি গ’ল।
মৰমৰ ঠাইত আহিল অভিমান।
অভিমানৰ ঠাইত আহিল নীৰৱতা।
আৰু নীৰৱতাৰ মাজত দুয়োৰে মাজত এটা অদৃশ্য দূৰত্ব সৃষ্টি হ’ল।
ল’ৰাটোক প্ৰতিদিনে বিদ্যালয়ত থৈ অহাৰ পিছত তাইৰ হাতত কিছু সময় থাকিছিল। প্ৰথমতে সেই সময়খিনি ঘৰৰ কাম, সন্তানৰ পঢ়া-শুনা আৰু স্বামীৰ সৈতে কথা পাতি কটাইছিল।
এদিন সামাজিক মাধ্যমৰ জৰিয়তে তাই এজন ল’ৰাৰ সৈতে চিনাকি হ’ল।
প্ৰথমে সাধাৰণ কথা।
তাৰ পিছত বন্ধুত্ব।
তাৰ পিছত প্ৰতিদিনে ফোন।
“খাইছানে?”
“আজি দিনটো কেনেকুৱা গ’ল?”
“তোমাৰ মনটো আজি কিয় বেয়া?”
এই সৰু সৰু প্ৰশ্নবোৰেই তাইৰ মনত এনে এটা অনুভূতি জন্ম দিলে, যিটো তাই বহুদিনে স্বামীৰ পৰা অনুভৱ কৰা নাছিল।
তাই ভাবিবলৈ ধৰিলে—
“কোনোবাই মোক এতিয়াও গুৰুত্ব দিয়ে।”
কিন্তু সেই অনুভূতিটোৱেই লাহে লাহে তাইক এনে এটা পথলৈ লৈ গ’ল, যাৰ শেষ ক’ত তাই নিজেও নাজানিছিল।
এদিন ফোনৰ কথাবোৰ সাক্ষাৎলৈ পৰিণত হ’ল।
তাৰ পিছত সীমাবোৰ আৰু আগৰ ঠাইত নাথাকিল।
যি সম্পৰ্কটো প্ৰথমে কেৱল কথা-বতৰাৰে আৰম্ভ হৈছিল, সেয়া লাহে লাহে শাৰীৰিক সম্পৰ্কলৈ পৰিণত হ’ল।
সেইদিনা ঘৰলৈ উভতি আহি তাই আইনাৰ সন্মুখত বহু সময় থিয় হৈ থাকিল।
নিজকে নিজেই প্ৰশ্ন কৰিলে—
“মই আচলতে কি কৰিলোঁ?”
উত্তৰটো তাইৰ ওচৰত আছিল, কিন্তু স্বীকাৰ কৰিবলৈ তাইৰ সাহস নাছিল।
ইফালে দূৰ ৰাজ্যত থকা গিৰিয়েকজনে সেই একেই দিনটোত ফোন কৰিছিল।
“ল’ৰাটো কেনেকুৱা আছে?”
“পঢ়া-শুনা ঠিকেই চলিছে নে?”
“তোমাৰ কিবা লাগিব নেকি?”
সাধাৰণ প্ৰশ্ন আছিল।
কিন্তু সেই সাধাৰণ প্ৰশ্নবোৰ শুনি তাইৰ বুকুৰ ভিতৰখন কঁপি উঠিল।
কাৰণ তাই বুজি পাইছিল—যিজন মানুহজনৰ পৰা তাই মৰম কমি যোৱা বুলি অভিযোগ কৰিছিল, সেই মানুহজনেই এতিয়াও তাই আৰু সন্তানটোৰ কথা ভাবি আছিল।
সংসাৰত মৰম সদায় একে ধৰণে প্ৰকাশ নাপায়।
কেতিয়াবা মৰম থাকে দৰমহাৰ টকাত,
কেতিয়াবা সন্তানৰ স্কুলৰ মাচুল দিয়াত,
কেতিয়াবা ৰাতি ফোন কৰি “সাৱধানে থাকিবা” বুলি কোৱাত,
আৰু কেতিয়াবা নিজৰ সুখ ত্যাগ কৰি পৰিয়ালৰ বাবে দূৰ ৰাজ্যত থাকি কাম কৰাত।
কিন্তু মানুহে কেতিয়াবা এই নীৰৱ মৰমবোৰ বুজি নাপায়।
নতুন মানুহৰ দুটা মিঠা কথাকেই সঁচা মৰম বুলি ভাবি লয়।
দিনবোৰ পাৰ হৈ গ’ল।
তাইৰ গোপন সম্পৰ্কটো আৰু গভীৰ হৈ পৰিল।
কিন্তু নতুন সম্পৰ্কৰ আৰম্ভণিৰ সেই উত্তেজনা লাহে লাহে কমি আহিল। যিজন মানুহজনে এদিন তাইক ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ফোন কৰিছিল, এতিয়া সিও ব্যস্ত হ’বলৈ ধৰিলে।
তেতিয়াহে তাই উপলব্ধি কৰিলে—
নতুনত্ব আৰু ভালপোৱা একে বস্তু নহয়।
এটা মুহূৰ্তৰ আকৰ্ষণৰ বাবে ছটা বছৰৰ সংসাৰ, এজন স্বামীৰ বিশ্বাস আৰু নিজৰ সন্তানৰ মানসিক শান্তি নষ্ট কৰি পেলোৱাটো কিমান ডাঙৰ মূল্য, সেই কথা তাই এতিয়া বুজিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
সেই নিশা তাই ল’ৰাটোৰ মুখলৈ চাই বহি থাকিল।
ল’ৰাটোৱে নিৰ্দোষ মনেৰে সুধিলে—
“মা, দেউতা কেতিয়া আহিব?”
তাই কোনো উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে।
চকুৰ কোণেদি কেৱল পানী ওলাই আহিল।
কাৰণ সন্তানটোৱে নাজানে মাকৰ মনৰ ভিতৰত কি ধুমুহা চলিছে।
সি কেৱল জানে—
দেউতা তাৰ নায়ক, আৰু মা তাৰ পৃথিৱী।
এটা ভুল সিদ্ধান্তই কেতিয়াবা কেৱল দুজন মানুহৰ জীৱন সলনি নকৰে; তাৰ প্ৰভাৱ পৰে এটা নিৰ্দোষ শিশুৰ ওপৰতো।
সংসাৰত সমস্যা আহিবই।
দূৰত্ব আহিব।
অভিমান আহিব।
মৰম কমি যোৱা যেন লাগিব।
কিন্তু সেই সময়ত নতুন মানুহৰ কাষলৈ দৌৰি যোৱাৰ আগতে এবাৰ নিজৰ মানুহজনৰ সৈতে কথা পাতিব লাগে।
“তুমি সলনি হৈছা” বুলি অভিযোগ কৰাৰ আগতে এবাৰ ক’ব লাগে—
“মোক তোমাৰ অলপ সময় লাগে।”
কাৰণ বহু সংসাৰ পৰকীয়া সম্পৰ্কৰ বাবে নহয়, কথা নপতাৰ বাবেই ভাঙি যায়।
আৰু কেতিয়াবা মানুহে নতুন প্ৰেম বিচাৰি যি হেৰুৱাই পেলায়, সেয়া পিছলৈ গোটেই জীৱন বিচাৰিও ঘূৰাই নাপায়।
সম্পৰ্কত সমস্যা হ’লে প্ৰথমে কথা পাতক, দূৰত্ব কমাওক, বিশ্বাস পুনৰ গঢ়ক। ক্ষণিকৰ আকৰ্ষণৰ বাবে আজীৱনৰ সম্পৰ্কক ধ্বংস নকৰিব।
✍️ Dipu অসমীয়াগিৰী ীয়াগিৰী #সম্পৰ্ক #সংসাৰ #জীৱনৰ_গল্প #ভালপোৱা
