BehindThings Malayalam

ലോകഗതാഗത ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ ഒരു ഏടാണ് 2010 ഓഗസ്റ്റിൽ ചൈനയിലുണ്ടായ ആ മഹാ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക്. സങ്കല്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം നൂറു കിലോമീറ്ററിലധികം നീളത്തിൽ പതിനായിരക്കണക്കിന് വാഹനങ്ങൾ റോഡിൽ നിശ്ചലമായപ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു ഗതാഗതക്കുരുക്കല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ ക്ഷമയുടെ പരീക്ഷണമായി മാറി. ബെയ്‌ജിങ്‌ -ടിബറ്റ് എക്സ്പ്രസ്സ് ഹൈവേയിൽ 2010 ഓഗസ്റ്റ് 14-ന് ആരംഭിച്ച ഈ പ്രതിഭാസം ഓഗസ്റ്റ് 25 വരെ, ആകെ ഏകദേശം 12 ദിവസത്തോളം നീണ്ടുനിന്നു എന്നതാണ് ലോകത്തെ ഇന്നും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത്. ഏകദേശം 100 കിലോമീറ്റർ (ചില റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം 100 കിലോമീറ്ററിലധികം) ദൂരത്തിൽ വാഹനനിര നീണ്ടുനിന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ചൈനയിലെ അതിവേഗ വികസനവും കൽക്കരി വിതരണത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വമ്പൻ ട്രക്കുകളുടെ വർദ്ധനവുമാണ് ഇത്തരമൊരു ദുരവസ്ഥയ്ക്ക് പ്രധാന കാരണമായത്. Inner Mongolia മേഖലയിൽ നിന്ന് ബീജിംഗിലേക്കുള്ള കൽക്കരി ഗതാഗതം വൻതോതിൽ വർദ്ധിച്ചതും, അതോടൊപ്പം നടന്ന റോഡ് നിർമാണ-അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ മൂലം ചില ലെയിനുകൾ ഭാഗികമായി അടച്ചതുമാണ് ഗതാഗതം താറുമാറാകാൻ ഇടയായത്. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ കിലോമീറ്ററുകളോളം വാഹനങ്ങൾ നിരനിരയായി കുടുങ്ങുകയും, പല ഡ്രൈവർമാർക്കും ഒരു ദിവസം കഷ്ടിച്ച് ഒരു കിലോമീറ്റർ പോലും മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകുകയും ചെയ്തു. ഭക്ഷണത്തിനും വെള്ളത്തിനുമായി ആളുകൾ കിലോമീറ്ററുകളോളം നടക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ, ചില ഇടങ്ങളിൽ ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ സാധാരണ വിലയുടെ പലമടങ്ങ് നിരക്കിൽ വിറ്റതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് ആധുനിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിലെ പോരായ്മകളെയും അമിതമായ വാഹനപ്പെരുപ്പത്തെയും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടി. റോഡരികിൽ വാഹനങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഉറങ്ങിയും ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തും കഴിഞ്ഞുകൂടിയ ആ നാളുകൾ ചൈനയുടെ ഗതാഗത ചരിത്രത്തിലെ കറുത്ത അധ്യായമാണ്. ഒടുവിൽ അധികൃതർ ഇടപെട്ട് കൽക്കരി കയറ്റുമതി താൽക്കാലികമായി നിയന്ത്രിച്ചും അധിക പോലീസിനെ വിന്യസിച്ചും ഗതാഗതം ഘട്ടംഘട്ടമായി സാധാരണ നിലയിലാക്കി. ഗതാഗത നിയന്ത്രണത്തിൽ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പ്രാധാന്യം വിളിച്ചോതുന്ന ഒരു പാഠപുസ്തകമായി ഈ സംഭവം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

ലോകത്തിന്റെ ഫാഷൻ തലസ്ഥാനമെന്നും പ്രണയത്തിന്റെ നഗരമെന്നും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പാരീസ് , അതിന്റെ അതിമനോഹരമായ വാസ്തുവിദ്യ കൊണ്ടും ആധുനികമായ ജീവിതശൈലി കൊണ്ടും ഏവരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഇടമാണ്. ഈഫൽ ടവറിന്റെ ഗാംഭീര്യവും ലൂവ്ര് മ്യൂസിയത്തിലെ ചരിത്രശേഖരങ്ങളും ഷാംസ്-എലിസേയിലെ ആഡംബര വിപണികളും ഈ നഗരത്തെ ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. എന്നാൽ, പ്രകാശത്തിന്റെ ഈ നഗരത്തിന് തൊട്ടുതാഴെ, വിനോദസഞ്ചാരികളുടെ സാധാരണ കണ്ണുകളിൽപ്പെടാത്ത ഇരുട്ടുനിറഞ്ഞ മറ്റൊരു നിഗൂഢ ലോകമുണ്ട്. ആധുനികതയുടെ എല്ലാ തിളക്കങ്ങൾക്കും താഴെ കിലോമീറ്ററുകളോളം പടർന്നുകിടക്കുന്ന ഭയാനകമായ ആ ഭൂഗർഭപാതകളാണ് കാറ്റകോംബ്സ് ഓഫ് പാരിസ് ( Catacombs of പാരീസ് ) മുഴുവൻ ഭൂഗർഭ ഖനി ശൃംഖല ഏകദേശം 300 കിലോമീറ്റർ വരെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, പൊതുജനങ്ങൾക്ക് പ്രവേശനം അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നത് ഏകദേശം 1.5 കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള ഭാഗത്തേക്കാണ്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ നഗരത്തിലെ സെമിത്തേരികൾ നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞതിനെത്തുടർന്ന് പടർന്നുപിടിച്ച ഗുരുതരമായ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനാണ് ഈ തുരങ്കങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയത്.

നഗരത്തിന് താഴെയുള്ള പഴയ ചുണ്ണാമ്പുകല്ല് ക്വാറികളിലേക്ക് സെമിത്തേരികളിലെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ അസ്ഥികൾ വ്യവസ്ഥാപിതമായി മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അന്നത്തെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ തീരുമാനം. ഏകദേശം അറുപത് ലക്ഷത്തോളം മനുഷ്യരുടെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇവിടെ നിശബ്ദമായി അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നുണ്ടെന്നാണ് ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ ഇടനാഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ചുമരുകളിൽ അസ്ഥികളും തലയോട്ടികളും അതീവ കൃത്യതയോടെ അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം. ഇത് കേവലം ഒരു കൂട്ടശ്മശാനം എന്നതിലുപരി ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെ ലോകത്തിന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കലാസൃഷ്ടി പോലെയാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. പ്രവേശന കവാടത്തിലെ 'മരണത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം' എന്ന ലാറ്റിൻ വാചകം ഇവിടത്തെ ഭയാനകമായ അന്തരീക്ഷത്തെ ശരിവെക്കുന്നു. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവകാലത്തും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധസമയത്തും ഈ തുരങ്കങ്ങൾ സുരക്ഷിതമായ ഒളിത്താവളങ്ങളായും പ്രതിരോധ കേന്ദ്രങ്ങളായും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഉപരിതലത്തിലെ വർണ്ണാഭമായ ആധുനികതയും ഭൂമിക്കടിയിലെ ഈ നിശബ്ദമായ ശാന്തതയും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം പാരിസിനെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിസ്മയകരമായ നഗരമാക്കി മാറ്റുന്നു.

നമ്മൾ എന്നും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ചന്ദ്രൻ നമ്മെ വിട്ടു നിശബ്ദമായി അകന്നുപോവുകയാണെന്ന് ഒരിക്കലും തോന്നാറില്ല. എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയമായ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഓരോ വർഷവും ചന്ദ്രൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 3.8 സെന്റിമീറ്റർ വീതം ദൂരേക്ക് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. ആധുനിക ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഈ കണ്ടെത്തൽ വെറുതെ പറയുന്ന ഒന്നല്ല; അപ്പോളോ ദൗത്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച പ്രത്യേക കണ്ണാടികളിലേക്ക് (ലേസർ റെട്രോ-റിഫ്ലക്ടറുകൾ) ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ലേസർ രശ്മികൾ അയച്ചു നടത്തുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ഇത് കൃത്യമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഭൂമിയും ചന്ദ്രനും തമ്മിലുള്ള ഗുരുത്വാകർഷണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ മൂലമുണ്ടാകുന്ന 'വേലിയേറ്റ ബലം' അഥവാ ടൈഡൽ ഫോഴ്സ് ആണ് ഈ പ്രതിഭാസത്തിന് പിന്നിലെ പ്രധാന കാരണം.

ചന്ദ്രന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണം ഭൂമിയിലെ സമുദ്രങ്ങളിൽ വേലിയേറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ഭൂമി സ്വന്തം അച്ചുതണ്ടിൽ കറങ്ങുന്ന വേഗത ചന്ദ്രൻ ഭൂമിയെ വലംവെക്കുന്ന വേഗതയേക്കാൾ കൂടുതലാണ്. ഇതിനാൽ, വേലിയേറ്റം മൂലം ഉയരുന്ന സമുദ്രജലം ചന്ദ്രന് നേരെ നിൽക്കാതെ ഭൂമിയുടെ കറക്കത്തിനൊപ്പം അല്പം മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. ഈ ജലഭാരം ചന്ദ്രന്റെ മേൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം ബലം ചെലുത്തുകയും ചന്ദ്രന് അധികമായ ഗതികോർജ്ജം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ഊർജ്ജം ചന്ദ്രനെ അതിന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ നിന്ന് അല്പം കൂടി ഉയർന്ന തലത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. ഇതാണ് ഓരോ വർഷവും ചന്ദ്രൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് 3.8 സെന്റിമീറ്റർ അകലാൻ കാരണമാകുന്നത്.

ഈ ഊർജ്ജ കൈമാറ്റം ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഭൂമിയുടെ ചലനങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുന്നുണ്ട്. ചന്ദ്രൻ അകന്നുപോകുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ കറക്കത്തിന്റെ വേഗത കുറയുകയും തൽഫലമായി ഓരോ നൂറ്റാണ്ടിലും ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം നേരിയ തോതിൽ കൂടിവരികയും ചെയ്യുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഭൂമിയിൽ ഒരു ദിവസം ഇന്നത്തെ 24 മണിക്കൂറിനേക്കാൾ വളരെ കുറവായിരുന്നുവെന്ന് പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ചന്ദ്രൻ ഇത്തരത്തിൽ ദൂരേക്ക് മാറുന്നത് ഭാവിയിൽ സൂര്യഗ്രഹണങ്ങളുടെയും മറ്റും സ്വഭാവം മാറ്റാൻ ഇടയാക്കും. കൂടാതെ ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ടിന്റെ ചരിവ് കൃത്യമായി നിലനിർത്തുന്നതിൽ ചന്ദ്രന് വലിയ പങ്കുണ്ട്. അതിനാൽ ചന്ദ്രൻ ഒരുപാട് അകന്നു പോകുന്നത് ഭാവിയിൽ ഭൂമിയിലെ കാലാവസ്ഥയെ പോലും ബാധിച്ചേക്കാം. ആകാശത്ത് കാണപ്പെടുന്ന അല്ലെങ്കിൽ ബഹിരാകാശത്തിൽ ഉള്ള പ്രകൃതിദത്ത വസ്തുക്കൾ തമ്മിലുള്ള ഊർജ്ജ കൈമാറ്റത്തിന്റെയും സങ്കീർണ്ണമായ ബന്ധത്തിന്റെയും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ചന്ദ്രന്റെ ഈ വിട്ടുപിരിയൽ.

ലോകപ്രശസ്തമായ ട്രാൻസ്-സൈബീരിയൻ തീവണ്ടി യാത്രയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും, എന്നാൽ അതേ പാത പിന്തുടർന്ന് റഷ്യയുടെ അതിവിശാലമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഒരു റോഡ് മാർഗ സാഹസിക യാത്രയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? മോസ്കോ മുതൽ വ്ലാഡിവോസ്റ്റോക്ക് വരെയുള്ള ഒൻപതിനായിരത്തിലധികം കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടുന്ന ഈ മഹാസാഹസിക യാത്ര ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ ഓവർലാൻഡ് എക്സ്പെഡിഷനുകളിൽ ഒന്നാണ്. ഇത് സ്ഥിരമായി ഓടുന്ന പൊതുഗതാഗത സർവീസ് അല്ല; മറിച്ച് സാഹസിക യാത്രകൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര ഓവർലാൻഡ് ടൂർ കമ്പനികളാണ് ഗ്രൂപ്പ് അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇത്തരം ‘ട്രാൻസ്-സൈബീരിയൻ ഓവർലാൻഡ്’ യാത്രകൾ ക്രമീകരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ റഷ്യ–ഉക്രൈൻ യുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സുരക്ഷാ സാഹചര്യങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര നിയന്ത്രണങ്ങളും മൂലം ഈ തരത്തിലുള്ള പല സാഹസിക യാത്രകളും ഇപ്പോൾ താൽക്കാലികമായി നിർത്തിവച്ചിരിക്കുകയാണ്. ദീർഘദൂര കരയാത്രകൾക്കായി പ്രത്യേകം സജ്ജീകരിച്ച ശക്തമായ 4x4 ഓവർലാൻഡ് എക്സ്പെഡിഷൻ ട്രക്കുകളോ ഹെവി-ഡ്യൂട്ടി മോഡിഫൈ ചെയ്ത ബസ്സുകളോ ആണ് സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്; ഉയർന്ന ഗ്രൗണ്ട് ക്ലിയറൻസും അധിക സ്റ്റോറേജ് സൗകര്യങ്ങളും ക്യാമ്പിംഗ് ഉപകരണങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഇത്തരം വാഹനങ്ങളാണ് ദൈർഘ്യമേറിയ ഈ യാത്രയ്ക്ക് അനുയോജ്യം. ഏകദേശം 25 മുതൽ 30 വരെ ദിവസങ്ങൾ എടുത്താണ് ഈ മഹായാത്ര പൂർത്തിയാകുന്നത്.

യൂറോപ്പിന്റെ ആധുനികതയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് യുറൽ പർവതനിരകൾ കടന്ന് ഏഷ്യൻ വൻകരയുടെ വന്യതയിലേക്ക് നീളുന്ന ഈ പാത റഷ്യയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം സഞ്ചാരികൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നു കാട്ടുന്നു. പതിനൊന്നോളം സമയമേഖലകളിലൂടെ (Time zones) കടന്നുപോകുന്ന ഈ യാത്രയിൽ പ്രകൃതിയുടെ വ്യത്യസ്ത ഭാവങ്ങളാണ് ദൃശ്യമാകുന്നത്. മനോഹരമായ ടൈഗ വനങ്ങളും വിശാലമായ പുൽമേടുകളും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശുദ്ധജല തടാകമായ ബൈക്കാലും ഈ യാത്രയിലെ അവിസ്മരണീയമായ കാഴ്ചകളാണ്. ട്രെയിൻ യാത്രയെ അപേക്ഷിച്ച്, ഓരോ പ്രദേശത്തെയും പ്രാദേശിക ജീവിതത്തോടും ഗ്രാമീണ സംസ്കാരത്തോടും കൂടുതൽ അടുക്കാൻ സാധിക്കുന്നു എന്നതാണ് റോഡ് മാർഗ്ഗമുള്ള യാത്രയുടെ പ്രത്യേകത.

അതീവ വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ കാലാവസ്ഥയും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭൂപ്രകൃതിയും ഈ യാത്രയെ സാഹസികമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സൈബീരിയൻ ജനതയുടെ അതിഥി സൽക്കാരം യാത്രയിലെ തളർച്ചയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ആധുനിക കാലത്തെ റോഡ് വികസനം യാത്ര മുൻപത്തേക്കാൾ സുഗമമാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, സൈബീരിയയുടെ വന്യത ഇപ്പോഴും അതിന്റെ തനിമയോടെ നിലനിൽക്കുന്നു. ട്രെയിൻ യാത്ര നൽകുന്ന സുഖത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി, ഓരോ ഗ്രാമത്തെയും തൊട്ടറിഞ്ഞുള്ള ഈ കരമാർഗ സാഹസിക യാത്ര സാഹസികത ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് ഒരു പുതിയ ലോകം തന്നെ സമ്മാനിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ വലിപ്പവും മനുഷ്യന്റെ അതിജീവന ശേഷിയും ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവസാനമില്ലാത്ത ഓർമ്മകളായി ഈ യാത്ര ഓരോ സഞ്ചാരിയുടെയും മനസ്സിൽ അവശേഷിക്കുന്നു.

മരണാനന്തര പരിശോധനയെന്നത് ഏറെക്കാലമായി ശസ്ത്രക്രിയാ രീതിയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചാണ് സമൂഹം കാണുന്നത്. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മൃതദേഹം കീറിമുറിച്ച് പരിശോധിക്കേണ്ടിവരുന്നത് പലർക്കും മാനസികമായി അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുന്ന അനുഭവമാണ്. എന്നാൽ വൈദ്യശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പുരോഗതി ഈ പരമ്പരാഗത ധാരണകളെ മാറ്റിമറിക്കുകയാണ്. മൃതദേഹം സ്പർശിക്കാതെയോ മുറിവുണ്ടാക്കാതെയോ തന്നെ മരണകാരണം കണ്ടെത്താനാകുമെന്ന ആശയം ഇന്ന് യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ നവീന രീതിയെയാണ് വെർച്വൽ ഓട്ടോപ്സി അഥവാ “വിർടോപ്സി” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള സി.ടി (CT) സ്കാൻ, എം.ആർ.ഐ (MRI) തുടങ്ങിയ ഇമേജിംഗ് സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഈ പരിശോധന നടത്തുന്നത്. പ്രധാനമായും University of Zurich-ലെ ഗവേഷകർ വികസിപ്പിച്ച ഈ ആശയം പിന്നീട് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു. സ്കാനിംഗിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ത്രിമാന (3D) ചിത്രങ്ങൾ ഫോറൻസിക് വിദഗ്ധർ വിശദമായി വിശകലനം ചെയ്ത് അസ്ഥിഭംഗങ്ങൾ, ആന്തരിക രക്തസ്രാവം, അവയവങ്ങളിലെ ഘടനാപരമായ വ്യതിയാനങ്ങൾ എന്നിവ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. പരിശോധനയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള എല്ലാ വിവരങ്ങളും ഡിജിറ്റൽ രൂപത്തിൽ ദീർഘകാലം സൂക്ഷിക്കാനാകുന്നതും ആവശ്യമെങ്കിൽ വീണ്ടും പരിശോധിക്കാനാകുന്നതുമാണ് ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത.

ഇന്ത്യയിൽ All India Institute of Medical Sciences (AIIMS), ന്യൂഡൽഹി ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രമുഖ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ വെർച്വൽ ഓട്ടോപ്സി പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. സങ്കീർണ്ണമായ കുറ്റാന്വേഷണ കേസുകളിൽ പരമ്പരാഗത പോസ്റ്റ്മോർട്ടം ഇപ്പോഴും ആവശ്യമായിരുന്നാലും, ശാസ്ത്രീയ കൃത്യതയും മാനുഷിക സംവേദനവും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്ന ഫോറൻസിക് മെഡിസിനിലെ ശ്രദ്ധേയമായ മുന്നേറ്റമായി വെർച്വൽ ഓട്ടോപ്സി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

ജപ്പാനിലെ ഫുജി പർവതത്തിന്റെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ താഴ്‌വരയിൽ പച്ചപ്പട്ടു വിരിച്ചതുപോലെ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഓകിഗഹാര വനം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നിഗൂഢവും ഭീതിജനകവുമായ ഇടങ്ങളിലൊന്നാണ്. 'മരങ്ങളുടെ കടൽ' എന്ന് അർത്ഥം വരുന്ന 'ജുകായ്' എന്ന് തദ്ദേശീയർ വിളിക്കുന്ന ഈ വനം, നിർഭാഗ്യവശാൽ ഇന്ന് ആഗോളതലത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് "ആളുകൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ എത്തുന്ന കാട്" ( Su***de Forest ) എന്ന പേരിലാണ്. 1960-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ സെയ്‌ചോ മാറ്റ്‌സുമോട്ടോയുടെ 'കുറോയ് ജുകായ്' എന്ന നോവലിൽ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഈ വനത്തിൽ വെച്ച് ജീവനൊടുക്കുന്നതായി ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു. ഈ കൃതിയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് ശേഷമാണ് വനത്തിന് ഇത്തരമൊരു ദുഷ്പേര് വ്യാപകമായി ലഭിച്ചതെങ്കിലും, അതിന് മുൻപേ തന്നെ ഈ പ്രദേശം മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിഗൂഢതകൾ പേറിയിരുന്നു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. വനത്തിനുള്ളിലെ അസ്വാഭാവികമായ നിശബ്ദതയും സൂര്യപ്രകാശം പോലും മണ്ണിൽ തൊടാത്ത വിധം ഇടതൂർന്നുനിൽക്കുന്ന മരങ്ങളും നിരാശയിലാണ്ട മനുഷ്യരെ കൂടുതൽ ഏകാന്തതയിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന അന്തരീക്ഷമാണ് ഇവിടെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ പ്രകാരം, പ്രത്യേകിച്ച് 2000-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ഓരോ വർഷവും ശരാശരി 70 മുതൽ 100 വരെ ആളുകൾ ഈ വനത്തിനുള്ളിൽ ജീവനൊടുക്കുന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 2003-ൽ മാത്രം നൂറിലധികം മൃതദേഹങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ആത്മഹത്യകൾക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള പ്രചാരണം ഒഴിവാക്കാൻ 2010-ന് ശേഷം ജപ്പാൻ സർക്കാർ ഔദ്യോഗികമായ കണക്കുകൾ പുറത്തുവിടുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചു. പുരാതന കാലത്ത് ദാരിദ്ര്യം പിടിമുറുക്കിയപ്പോൾ പ്രായമായവരെയും രോഗികളെയും വനത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്ന 'ഉബാസൂട്ട്' എന്ന ആചാരം ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു.

വനത്തിനുള്ളിൽ പലയിടങ്ങളിലായി സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള "നിങ്ങളുടെ ജീവിതം വിലപ്പെട്ടതാണ്", "കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക" തുടങ്ങിയ വൈകാരികമായ മുന്നറിയിപ്പ് ബോർഡുകൾ അവിടുത്തെ ഗൗരവതരമായ സാഹചര്യത്തെ വിളിച്ചോതുന്നു. ആത്മഹത്യകൾ തടയുന്നതിനായി പ്രാദേശിക ഭരണകൂടവും സന്നദ്ധ സംഘടനകളും ചേർന്ന് വനത്തിനുള്ളിൽ കർശനമായ പട്രോളിംഗും നിരീക്ഷണ ക്യാമറകളും ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കേവലം ഒരു പ്രകൃതിരമണീയമായ വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രമെന്നതിലുപരി, മനുഷ്യന്റെ തീരാത്ത ഏകാന്തതയുടെയും മാനസിക സംഘർഷങ്ങളുടെയും വിങ്ങുന്ന അടയാളമായി ഓകിഗഹാര ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതകരമായ അതിജീവന തന്ത്രത്തിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ലിത്തോപ്സ് അഥവാ 'ജീവിക്കുന്ന കല്ലുകൾ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന തെക്കേ ആഫ്രിക്കയിലെ വരണ്ട മരുഭൂമികളിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഈ സസ്യങ്ങൾ, അവയുടെ ആകൃതിയും നിറവും കൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ള കല്ലുകൾക്കിടയിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം ഈ സസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സസ്യഭുക്കുകളായ മൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം രക്ഷനേടാനായി പരിണമിച്ചെടുത്ത 'മിമിക്രി' എന്ന പ്രതിഭാസമാണ് ഇവയെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്. കല്ലുകൾ പോലെ കാണപ്പെടുന്നതിനാൽ ഇവയെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാനും കഴിയില്ല.

യഥാർത്ഥത്തിൽ ലിത്തോപ്സുകൾക്ക് തണ്ടുകളില്ല. വിഭജിക്കപ്പെട്ട രണ്ട് കട്ടിയുള്ള ഇലകൾ മാത്രമാണ് ഇവയുടെ പ്രധാന ഭാഗം. ഈ ഇലകൾക്കുള്ളിലാണ് സസ്യം ദീർഘകാലത്തേക്ക് ആവശ്യമുള്ള വെള്ളം ശേഖരിച്ചു വെക്കുന്നത്. ഇലകളുടെ മുകൾഭാഗം സുതാര്യമായ 'ജാലകങ്ങൾ' പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഇത് കഠിനമായ വെയിലിൽ നിന്ന് സസ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതോടൊപ്പം പ്രകാശസംശ്ലേഷണത്തിന് ആവശ്യമായ സൂര്യപ്രകാശം ആഴത്തിലുള്ള കോശങ്ങളിലേക്ക് കടത്തിവിടുകയും ചെയ്യുന്നു. മഴക്കാലത്ത് ഈ വിടവിലൂടെ മനോഹരമായ വെളുത്തതോ മഞ്ഞയോ നിറത്തിലുള്ള പൂക്കൾ വിരിയും. ഇവയ്ക്ക് മധുരമായ സുഗന്ധമുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

പരിപാലനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ വളരെ കുറഞ്ഞ ശ്രദ്ധ മാത്രം മതിയാകുന്ന ഒന്നാണ് ലിത്തോപ്സ്. അമിതമായി നനയ്ക്കുന്നത് ഈ സസ്യത്തിന്റെ വേരുകൾ ചീഞ്ഞുപോകാൻ കാരണമാകും എന്നതിനാൽ മണ്ണ് പൂർണ്ണമായും ഉണങ്ങിയാൽ മാത്രമേ നനയ്ക്കാവൂ. പ്രകൃതിദത്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിന് സമാനമായി മണലും ചരലും കലർന്ന മണ്ണാണ് ഇവയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് അനുയോജ്യം. സാധാരണ സസ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, വർഷത്തിലൊരിക്കൽ പഴയ ഇലകൾ ഉണങ്ങിപ്പോവുകയും അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുതിയ ജോടി ഇലകൾ വരികയും ചെയ്യുന്ന വിചിത്രമായ രീതിയാണ് ലിത്തോപ്സുകൾക്കുള്ളത്. ശരിയായ രീതിയിൽ പരിചരിച്ചാൽ 40 മുതൽ 50 വർഷം വരെ ഇവ ജീവിക്കും. വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ആകൃതിയും കുറഞ്ഞ പരിപാലനവും ലിത്തോപ്സിനെ ഇൻഡോർ ഗാർഡനുകളിലെയും ഡെസ്ക്ടോപ്പ് പ്ലാന്റുകളിലെയും പ്രധാനിയാക്കുന്നു.

പണ്ടുകാലങ്ങളിലെ മനുഷ്യചരിത്രം രക്തവും ഭീതിയും നിറഞ്ഞ അധ്യായങ്ങളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയതായിരുന്നു . കുറ്റത്തിനും വിരോധത്തിനും പ്രതികാരത്തിനും വിധി പറയുന്നത് ഇന്നത്തെ പോലെ നിയമസഭകളിലൂടെയോ കോടതികളിലൂടെയോ അല്ലായിരുന്നു; ഭരണാധികാരിയുടെ ഒരു വാക്ക് മതിയായിരുന്നു —ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള രേഖ നിശ്ചയിക്കാൻ. അത്തരത്തിലുള്ള ക്രൂരശിക്ഷാരീതികളിൽ ഏറ്റവും ഭീതിജനകമായ ഒന്നായിരുന്നു “ശൂലത്തിലേറ്റൽ'' എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ശിക്ഷ.

''ശൂലത്തിലേറ്റൽ'' എന്നത് ശരീരത്തെ മൂർച്ചയുള്ള തൂണിലോ കൂർത്ത ആയുധത്തിലോ കുത്തിനിറുത്തുന്ന ശിക്ഷാരീതിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇംഗ്ലീഷിൽ ഇത് “impalement” എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ചരിത്രത്തിലെ പല പ്രദേശങ്ങളിലും വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ ഇത് നടപ്പിലാക്കിയതായി രേഖകളുണ്ട്. പ്രധാനമായും മധ്യകാലഘട്ടങ്ങളിൽ യൂറോപ്പിലും ഏഷ്യയിലുമാണ് ഈ ശിക്ഷ കൂടുതൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്.ഈ ശിക്ഷ സാധാരണ കുറ്റങ്ങൾക്കല്ല, അതീവ ഗുരുതര കുറ്റങ്ങൾക്കാണ് കൂടുതലായും വിധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. രാജ്യദ്രോഹം, രാജാവിനെതിരെ ഗൂഢാലോചന, കലാപം, യുദ്ധത്തിൽ പിടികൂടിയ ശത്രുസൈനികർ, കൊലപാതകം, ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ മതദ്രോഹം എന്നിവയ്ക്ക് ഈ ശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു.

ശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കിയ രീതി അത്യന്തം ക്രൂരമായിരുന്നു. നീളം കൂടിയ കൂർത്ത മരത്തൂൺ അല്ലെങ്കിൽ ഇരുമ്പുതൂൺ ഭൂമിയിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുകയും കുറ്റക്കാരനെ അതിലേയ്ക്ക് കുത്തി ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ശരീരത്തിന്റെ താഴെയുള്ള ഭാഗത്ത് നിന്ന് തൂൺ കയറ്റി, അത് മുകളിലേക്ക് പുറത്ത് വരുംവിധം ക്രമീകരിക്കുമായിരുന്നു. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ വയറിലൂടെയോ നെഞ്ചിലൂടെയോ കുത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ചിലർ മരണത്തെ ഉടൻ വരുത്താതിരിക്കാൻ നിർണായക അവയവങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി തൂൺ കയറ്റാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നതായി രേഖകൾ പറയുന്നു. അതുവഴി ആളുകൾ മണിക്കൂറുകളോ ചിലപ്പോൾ ദിവസങ്ങളോ വരെ അസഹ്യമായ വേദനയിൽ ജീവനോടെ തുടർന്നിരുന്നു. രക്തസ്രാവം, അവയവങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായ ഗുരുതര ക്ഷതി, ഷോക്ക്, അണുബാധ, ദേഹദാഹം എന്നിവയാണ് സാധാരണയായി മരണത്തിന് കാരണമായത്. ചിലർ ഉടൻ മരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, ചിലർ ദീർഘനേരം വേദന അനുഭവിച്ച ശേഷമാണ് മരണം സംഭവിച്ചിരുന്നത്.

ഇത് ശിക്ഷ മാത്രമല്ല, പൊതുഭീതിയുണ്ടാക്കാനുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധവുമായിരുന്നു. നഗര കവാടങ്ങൾക്കരികിൽ അല്ലെങ്കിൽ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ ഇത്തരത്തിൽ കുത്തിനിറുത്തിയ മൃതദേഹങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ജനങ്ങൾ അത് കാണുകയും “ഭരണാധികാരിയുടെ ശക്തി” തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യണമെന്നതാണ് ലക്ഷ്യം.''ശൂലത്തിലേറ്റൽ'' ഇന്ന് ചരിത്രത്തിന്റെ ഇരുണ്ട പേജുകളിൽ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ അത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്: ഭീതിയിലൂടെ അധികാരം നിലനിറുത്തിയ കാലങ്ങളിൽ നിന്ന് കരുണയും നീതിയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും വിലമതിക്കുന്ന നാഗരിക ലോകത്തിലേക്കുള്ള മനുഷ്യന്റെ യാത്ര എത്ര ദൂരം മുന്നേറിയെന്നത്.
#

കാനഡയിലെ നുനാവുട്ടിലുള്ള ആക്യുയുയിറ്റുക് നാഷണൽ പാർക്കിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മൗണ്ട് തോർ പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതകരമായ നിർമ്മിതികളിൽ ഒന്നാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കുത്തനെയുള്ള പാറക്കെട്ട് (Greatest Vertical Drop) എന്ന ഖ്യാതിയുള്ള ഈ കൊടുമുടി സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 1675 മീറ്റർ ഉയരത്തിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇതിനെ ആഗോളതലത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമാക്കുന്നത് ഇതിന്റെ വടക്കേ മുഖമാണ്. ഏകദേശം 1250 മീറ്റർ (4101 അടി) നീളമുള്ള ഈ ഭാഗം പൂർണ്ണമായും കുത്തനെയുള്ളതാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, ശരാശരി 105 ഡിഗ്രി ചരിവിലാണ് ഈ ഭീമാകാരമായ പാറക്കെട്ട് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അതായത്, ഇതിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയാൽ അടിഭാഗം ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്ന 'ഓവർഹാങ്ങ്' രീതിയിലാണുള്ളത്. ഈ സവിശേഷത കാരണം ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വെർട്ടിക്കൽ ഡ്രോപ്പ് ആയി ഗിന്നസ് വേൾഡ് റെക്കോർഡ്സ് ഉൾപ്പെടെ ഇതിനെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സവിശേഷതകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അതിശക്തമായ ഗ്രാനൈറ്റ് ശിലകളാൽ നിർമ്മിതമായ ഈ കൊടുമുടി ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായുള്ള ഹിമാനികളുടെ പ്രവർത്തനഫലമായാണ് രൂപപ്പെട്ടത്. ആർട്ടിക് സർക്കിളിനുള്ളിലെ അതിശൈത്യവും കഠിനമായ കാറ്റും ഈ പ്രദേശത്തെ സന്ദർശനം അതീവ ദുർഘടമാക്കുന്നു. സാഹസികരായ പർവ്വതാരോഹകർക്കും ബേസ് ജമ്പേഴ്സിനും മൗണ്ട് തോർ ഒരു വലിയ സ്വപ്നവും അതേസമയം വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയുമാണ്. ഇത്രയും കുത്തനെയുള്ള ചരിവായതിനാൽ ഇതിൽ പർവ്വതാരോഹണം നടത്തുന്നത് ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ പ്രവൃത്തികളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. പാറകളുടെ ഉറപ്പും അപ്രതീക്ഷിതമായി മാറുന്ന കാലാവസ്ഥയും പർവ്വതാരോഹകരെ നിരന്തരം പരീക്ഷിക്കുന്നു. 1985-ൽ ഒരു അമേരിക്കൻ സംഘമാണ് ആദ്യമായി ഈ വടക്കേ മുഖം വിജയകരമായി കീഴടക്കിയത്. പ്രകൃതിയുടെ വന്യമായ കരുത്തും വശ്യമായ സൗന്ദര്യവും ഒരുപോലെ ഒത്തുചേരുന്ന മൗണ്ട് തോർ, ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഇന്നും അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ശാസ്ത്രലോകത്തിന് ഇതൊരു അത്ഭുതവും സാഹസികർക്ക് ഇതൊരു പോരാട്ടഭൂമിയുമാണ്.

ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഏകദേശം 400 കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിൽ, സെക്കൻഡിൽ എട്ട് കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ ആകാശത്തിലൂടെ പായുന്ന ഒരു അത്ഭുത നഗരമാണ് അന്താരാഷ്ട്ര ബഹിരാകാശ നിലയം (ISS). മനുഷ്യർക്ക് അന്യമായ ശൂന്യാകാശത്ത്, രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ അതിർവരമ്പുകളില്ലാതെ ശാസ്ത്രം കൈകോർക്കുന്ന ഈ വിസ്മയ കേന്ദ്രം ഭൂമിയെ ഓരോ 90 മിനിറ്റിലും വലംവെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വെറുമൊരു പരീക്ഷണശാല എന്നതിലുപരി, നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ പടുത്തുയർത്തിയ ഈ വാസസ്ഥലം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അനന്തസാധ്യതകളിലേക്കുള്ള ഒരു ജാലകമാണ്. അവിടെ കഴിയുന്ന ഓരോ ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരിയും ഓരോ പകലിലും നേരിടുന്നത് ഭൂമിയിലുള്ളവർക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത പ്രതിഭാസങ്ങളാണ്.

അന്താരാഷ്ട്ര ബഹിരാകാശ നിലയത്തിലെ സഞ്ചാരികൾ ഒരു ദിവസം 16 തവണ സൂര്യോദയവും അസ്തമയവും കാണുന്നു എന്നത് ശാസ്ത്രലോകത്തെ കൗതുകകരമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഭൂമിയിൽ നമ്മൾ 24 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഒരു തവണ മാത്രം സൂര്യോദയം ദർശിക്കുമ്പോൾ, ബഹിരാകാശ നിലയം ഭൂമിയെ അതിവേഗം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് ഈ പ്രതിഭാസത്തിന് കാരണം. മണിക്കൂറിൽ ഏകദേശം 28,000 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന നിലയത്തിന് ഭൂമിയെ ഒരു തവണ പൂർണ്ണമായി വലംവെക്കാൻ വെറും ഒന്നര മണിക്കൂർ മതിയാകും. ഇത്തരത്തിൽ ഒരു ദിവസം ഏകദേശം 16 തവണ ഭൂമിയെ ചുറ്റുന്നതിനാലാണ് ഓരോ 90 മിനിറ്റിലും ഒരു പൂർണ്ണ പകലും രാത്രിയും സഞ്ചാരികൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നത്.

ഭൂമിയിലെ സാധാരണ രീതിയിലുള്ള രാപ്പകലുകളുടെ അഭാവം സഞ്ചാരികളുടെ ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ഉറക്കത്തെയും ബാധിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ സ്വാഭാവിക ഉറക്കചക്രമായ 'സർക്കാഡിയൻ റിഥം' നിലനിർത്താൻ ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൃത്രിമമായ വെളിച്ച ക്രമീകരണങ്ങളാണ് നിലയത്തിനുള്ളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. സൂര്യപ്രകാശം ഏൽക്കുന്ന ഭാഗത്ത് അതികഠിനമായ ചൂടും നിഴൽ വീഴുന്ന ഭാഗത്ത് വളരെ കുറഞ്ഞ താപനിലയും അനുഭവപ്പെടുന്ന ഈ സാഹചര്യം സാങ്കേതികമായി ഏറെ വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞതാണ്. എങ്കിലും, ഓരോ 90 മിനിറ്റിലും ഒരു പൂർണ്ണ പകലും രാത്രിയും അനുഭവപ്പെടുന്നത് മനോഹരമാണെന്നത് മാത്രമല്ല, നിലയത്തിലെ സോളാർ പാനലുകൾക്ക് ആവശ്യമായ ഊർജ്ജം തുടർച്ചയായി സംഭരിക്കാനും ഇത് സഹായിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വിസ്മയകരമായ വേഗതയെയും ഭൂമിക്ക് പുറത്തുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളെയും ഈ പ്രതിഭാസം നമുക്ക് ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നു.

മനുഷ്യൻ തന്റെ തലച്ചോറിന്റെ പത്തു ശതമാനം മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നത് ദശകങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശാസ്ത്രീയ അബദ്ധങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. സിനിമകളിലൂടെയും പ്രചോദനാത്മക പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും പ്രചരിച്ച ഈ മിഥ്യാധാരണയ്ക്ക് പിന്നിൽ യാതൊരുവിധ ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറയുമില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രവും ന്യൂറോ സയൻസും ഈ വാദത്തെ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളയുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ തന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും തലച്ചോറിന്റെ ഏതാണ്ട് എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും സജീവമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.

ഫങ്ഷണൽ മാഗ്നറ്റിക് റെസൊണൻസ് ഇമേജിംഗ് (fMRI) പോലുള്ള അത്യാധുനിക സ്കാനിംഗ് സാങ്കേതികവിദ്യകൾ പരിശോധിച്ചാൽ, ലളിതമായ ഒരു പ്രവർത്തി ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും തലച്ചോറിലെ വിവിധ ഭാഗങ്ങൾ ഒരേസമയം പ്രതികരിക്കുന്നത് കാണാൻ സാധിക്കും. സംസാരം, നടത്തം, സംഗീതം കേൾക്കൽ എന്നിങ്ങനെ ഓരോ കാര്യത്തിനും തലച്ചോറിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങൾ നീക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉറങ്ങുമ്പോൾ പോലും നമ്മുടെ മസ്തിഷ്കം പൂർണ്ണമായി വിശ്രമിക്കുന്നില്ല; പകരം ശ്വസനം, ദഹനം തുടങ്ങിയ ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും വിവരങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കാനും അത് സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

പരിണാമ സിദ്ധാന്ത പ്രകാരം നോക്കിയാലും ഈ പത്തു ശതമാനം വാദം യുക്തിരഹിതമാണ്. മനുഷ്യശരീരത്തിലെ ആകെ ഊർജ്ജത്തിന്റെ ഇരുപത് ശതമാനത്തോളം ചെലവഴിക്കുന്നത് തലച്ചോറാണ്. ഉപയോഗമില്ലാത്ത തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം ഭാഗത്തെ ഇത്രയധികം ഊർജ്ജം നൽകി പരിണാമം നിലനിർത്തുകയില്ല. തലച്ചോറിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ ഭാഗത്തിന് ഏൽക്കുന്ന ആഘാതം പോലും വലിയ ശാരീരിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

നമ്മുടെ മസ്തിഷ്കം വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു അവയവമാണ്. അതിലെ ഓരോ കോശവും ഓരോ നാഡീതന്തുവും കൃത്യമായ ധർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ, നമ്മൾ നമ്മുടെ മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ശേഷിയും ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതിനെ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാക്കാൻ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുന്നതിലൂടെയും സർഗ്ഗാത്മകമായി ഇടപെടുന്നതിലൂടെയും, തുടർച്ചയായ പരിശീലനത്തിലൂടെയും സാധിക്കുമെന്നതാണ് ശാസ്ത്രീയമായ വസ്തുത. വിജ്ഞാനവും അനുഭവങ്ങളും തലച്ചോറിലെ നാഡീബന്ധങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും നമ്മുടെ ബുദ്ധിശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പുരാതന ലോകത്തെ അത്ഭുതകരമായ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ നിശബ്ദ സാക്ഷിയാണ് ആന്റിക്കിത്തിര മെക്കാനിസം. ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ അനലോഗ് കമ്പ്യൂട്ടർ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഈ അത്ഭുത ഉപകരണം, ബിസി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പുരാതന ഗ്രീക്കുകാർ നിർമ്മിച്ചതാണെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ കരുതുന്നു. 1901-ൽ ഗ്രീസിലെ ആന്റിക്കിത്തിര ദ്വീപിന് സമീപം കടലിൽ തകർന്നടിഞ്ഞ ഒരു പുരാതന കപ്പലിൽ നിന്നാണ് ഇതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ യാദൃശ്ചികമായി കണ്ടെടുത്തത്. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം കടലിനടിയിൽ കിടന്നതിനാൽ നാശോന്മുഖമായ നിലയിലായിരുന്നെങ്കിലും, ആധുനിക എക്സ്-റേ സ്കാനിംഗ് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായത്തോടെ ഇതിന്റെ അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഉൾഘടന ശാസ്ത്രജ്ഞർ പിന്നീട് വേർതിരിച്ചെടുത്തു.

വെങ്കലത്തിൽ നിർമ്മിച്ച മുപ്പതിലധികം ഗിയറുകൾ അടങ്ങിയ ഈ ഉപകരണം, സൗരയൂഥത്തിലെ ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഭ്രമണപഥം, ചന്ദ്രന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങൾ, സൂര്യഗ്രഹണം, ചന്ദ്രഗ്രഹണം എന്നിവ വളരെ കൃത്യമായി പ്രവചിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ആധുനിക കാലത്തെ ക്ലോക്കുകളിൽ കാണുന്നതിന് സമാനമായ സങ്കീർണ്ണമായ ഗിയർ സംവിധാനങ്ങൾ ഇത്രയും പുരാതനമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു എന്നത് ശാസ്ത്രലോകത്തെ ഇന്നും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. ഒളിമ്പിക്സ് പോലുള്ള പുരാതന കായിക മേളകളുടെ തീയതികൾ കൃത്യമായി കണക്കാക്കാനും ഇത് സഹായിച്ചിരുന്നു. ഗണിതശാസ്ത്രവും ജ്യോതിശാസ്ത്രവും അസാധാരണമായി സമന്വയിപ്പിച്ച ഈ യന്ത്രം അക്കാലത്തെ ഗ്രീക്ക് ചിന്തകരുടെ അഗാധമായ അറിവിനെയാണ് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുതരുന്നത്. എന്നാൽ നിർഭാഗ്യവശാൽ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ പിന്നീട് എങ്ങനെയോ വിസ്മൃതിയിലാണ്ടു പോവുകയും, സമാനമായ സങ്കീർണ്ണതയുള്ള യന്ത്രങ്ങൾ യൂറോപ്പിൽ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ നീണ്ട നീണ്ട കാത്തിരിപ്പ് ആവശ്യമായി വരികയും ചെയ്തു. മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ സാങ്കേതിക വികാസം നമ്മൾ കരുതുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മുൻപേ അതിന്റെ ഉന്നതിയിലെത്തിയിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ആന്റിക്കിത്തിര മെക്കാനിസം.