24/06/2026
# # # 📖 গ্ৰিমৰ সাধু: বাৰজনী নাচনী ৰাজকন্যা ✨
** ৰচক: সাহিত্যাচাৰ্য অতুলচন্দ্ৰ হাজৰকা**
ৰজাজনৰ নাম আছিল ৰত্নাকৰ সিংহ। তেওঁৰ ৰাণীৰ নাম আছিল ৰত্নগৰ্ভা। তেওঁলোকৰ কোনো ল'ৰা নাছিল, আছিল কেৱল বাৰজনী ৰাজকন্যা। ৰাজকন্যাবিলাকৰ নামবোৰো আছিল বৰ ধুনীয়া— সোণা, ৰূপা, মাণিকী, হীৰা, মুকুতা, জহৰ, পোৱাল, মীনা, পান্না, চুনী আৰু ৰুবী।
এই বাৰজনী ৰাজকন্যাই ৰাতি কাৰেঙৰ এটা ডাঙৰ আহল-বহল কোঠালীত শুইছিল। তেওঁলোকৰ বাবে সেই কোঠাটোত বাৰখন বিচনা ধুনীয়াকৈ পাৰি থোৱা হৈছিল। নিশা যেতিয়া ৰাজকন্যাসকলে শোৱে, তেতিয়া বাহিৰৰ পৰা সেই কোঠাটোৰ দুৱাৰ তলা মাৰি বন্ধ কৰি থোৱা হয়। ওৰে ৰাতি সেই কুঁৱৰীটোলৰ চাৰিওফালে পহৰাদাৰীয়ে পহৰা দি থাকে।
কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল, তথাপিও নিতৌ ৰাতিপুৱা ৰাজকন্যাবিলাকে পিন্ধা জোতাবোৰ নাচোঁতে নাচোঁতে ক্ষয় যোৱা কাৰেঙৰ লিগিৰীবিলাকে দেখা পায়! ৰাজকন্যাবিলাক নিশা কলৈ যায়, কেনেকৈ যায় আৰু ক'ত গৈ কাৰ লগত নাচ-গান কৰে, সেই কথা হ'লে কোনেও ক'ব নোৱাৰে। তেওঁলোকেও এই বিষয়ে কাকো একো জানিবলৈ নিদিয়ে। নিতৌ তেওঁলোকে একোযোৰ নতুন জোতা লয় আৰু ৰাতিপুৱা নাচোঁতে ক্ষয় যোৱাৰ বাবে সেই জোতাবোৰ দলিয়াই পেলাই দিয়ে।
বাপেক ৰত্নাকৰ ৰজাই জীয়েকহঁতক বহুত সোধা-পোছা কৰিলে, কিন্তু কাৰো পেটৰ কথা উলিয়াব নোৱাৰি তেওঁ বৰ চিন্তিত হ'ল। ইয়াৰ ভিতৰত কি ৰহস্য লুকাই আছে, সেই কথা জানিবলৈ তেওঁৰ মনত বৰ উচপিচনি লাগিল। অৱশেষত ৰজাই সমগ্ৰ ৰাজ্যত ঢোল পিটি ঘোষণা কৰি দিলে যে— যিজনে ৰাজকন্যাবিলাকে নিশা পলাই গৈ ক'ত নাচে সেই কথাৰ উৱাদিহ উলিয়াব পাৰিব, তেওঁকেই এই ৰাজ্যৰ ভৱিষ্যত ৰজা পতা হ’ব আৰু বাৰজনীৰ ভিতৰত যিজনী ৰাজকুঁৱৰীক তেওঁ পছন্দ কৰে, তেওঁৰ লগতেই বিয়া দিয়া হ’ব। যিকোনো লোকেই চেষ্টা কৰি চাবলৈ মাত্ৰ তিনি দিন সময় পাব। কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথা যে, তিনি দিনৰ পিছতো যদি আচল কথাটো উলিয়াব নোৱাৰে, তেন্তে তেওঁৰ মূৰ কটা যাব!
ৰজাৰ এই ঘোষণা শুনি চাৰিওফালে হুৱাদুৱা লাগি গ'ল। নাচনী ৰাজকন্যা কেইজনীৰ কথা ভাবি সকলো মানুহে আচৰিত মানিলে। প্ৰথমতে ওচৰৰ দেশ এখনৰ পৰা এজন ৰাজকোঁৱৰ আহিল ভাগ্য পৰীক্ষা কৰিবলৈ। তেওঁ কোঠাটোত সোমাই পিতপিতকৈ বিচাৰি চালে। তেওঁলোক শোৱা শয্যা বাৰখনো লাৰি-চাৰি ভালদৰে পৰীক্ষা কৰিলে। নিশা তেওঁ দুৱাৰমুখতে বহি ল’লে আৰু দুৱাৰখন মেলি থ’লে, যাতে সেই ফালেদি কোনোবা ওলাই গ’লেই ততালিকে ধৰিব পাৰি। কিন্তু অলপ পৰ বহাৰ পিছতেই বেচেৰা ৰাজকোঁৱৰৰ চকু মুদ খাই আহিল। টোপনিয়ে তেওঁক এনেদৰে হেঁচি ধৰিলে যে একেবাৰে ৰাতিপুৱাহে তেওঁৰ টোপনি ভাগিল। সেইদিনাও তেওঁ ৰাজকন্যাবিলাকে নাচি নাচি ক্ষয় পেলোৱা জোতা বাৰযোৰ দেখা পালে। ৰহস্য ৰহস্য হৈয়েই থাকিল। কোঁৱৰে সেই ৰহস্য ভেদ কৰিব নোৱাৰিলে। দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় নিশাও একেদৰেই চেষ্টা কৰি তেওঁ বিফল হ'ল। চতুৰ্থ দিনা ৰজাৰ জল্লাদে দুৰ্ভগীয়া ৰাজকোঁৱৰৰ মূৰটো কাটি মাটিত পেলালে। এইদৰে আৰু অনেক লোক আহিল, অনেকে চেষ্টা কৰিলে আৰু বহুতৰে মূৰ কটা গ'ল। কিন্তু নাচনী ৰাজকুঁৱৰী কেইজনীয়ে আগৰ দৰে প্ৰতি নিশাই নাচ-বাগ কৰি থাকিল। কোনেও তেওঁলোকক ধৰা পেলাব নোৱাৰিলে।
সদৌ শেষত আহিল এজন আদহীয়া সেনাপতি। তেওঁৰ নাম আছিল মোহন সিংহ। মোহন সিংহই সেনা বিভাগৰ পৰা অৱসৰ লৈ ঘৰৰ ফালে গৈ থাকোঁতে বাটতে এখন হাবি পালে। হাবিৰ মাজত তেওঁ এজনী বুঢ়ী আইতাক লগ পালে। তেওঁ কলৈ যায় বুলি বুঢ়ীয়ে সোধাত মোহন সিংহই বৰ নম্ৰভাৱে ক’লে— “আইতা! ভৰি দুখনে মোক কলৈ নিয়ে ক'ব পৰা নাই। বাটতে ৰত্নাকৰ ৰজাৰ ঘোষণাৰ কথা শুনি আহিলোঁ। সেইবাবে ৰাজকন্যাবিলাকে নিশা পলাই পলাই নাচ-গান কৰা ঠাইখন বিচাৰি ওলাইছোঁ। সেই ঠাই বিচাৰি উলিয়াব পাৰিলে একেলগে অৰ্ধ-ৰাজ্য আৰু ৰাজকন্যা লাভ হ'ব।"
বুঢ়ীয়ে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰি ক’লে— "ই নো কি বৰ ডাঙৰ কথাটো? মই তোক সহায় কৰিলে তই সহজে জয়লাভ কৰিব পাৰিবি। এজনী ৰাজকুঁৱৰীয়ে আবেলি সময়ত তোক এবাতি চৰবত খাবলৈ দিব। তই সেই চৰবত কেতিয়াও নেখাবি, কেৱল খোৱাৰ ভাও জুৰি টোপনি যোৱাৰ দৰে বিচনাত পৰি থাকিবি।” ইয়াকে কৈ বুঢ়ীয়ে মোহন সিংহক এটা ক'লা চোলা উপহাৰ দি ক’লে— “এই চোলাটো ল'। এই চোলাটো পিন্ধিলে তই অদৃশ্য হৈ পৰিবি, তোক কোনেও দেখা নাপাব। সেই সুযোগতে তই ৰাজকন্যাবিলাকৰ পাছে পাছে গৈ সিহঁতক ধৰা পেলাব পাৰিবি।” সেনাপতিয়ে চোলাটো হাতত লৈ উপকাৰী বুঢ়ীজনীক সেৱা এটা কৰি তাৰ পৰা বিদায় ল’লে।
এইবাৰ মোহন সিংহ গৈ ৰাজকন্যা কেইজনীৰ আলহী হ'ল। ৰজাই তেওঁক আদৰ-সাদৰ কৰি কুঁৱৰীটোললৈ পঠিয়াই দিলে। কুঁৱৰীসকলেও তেওঁক বৰ যত্ন কৰি ৰাখিলে। সন্ধিয়া হৈ অহাৰ লগে লগে ৰাজকুঁৱৰী পান্নাই মোহন সিংহক এবাতি চৰবত খাবলৈ দিলে। তেৱোঁ ধন্যবাদ জনাই চৰবতৰ বাতিটো হাতত তুলি ল’লে আৰু খোৱা যেন দেখুৱাই মনে মনে বাহিৰৰ ফালে পেলাই দিলে। তাৰ পিছত টোপনি অহাৰ ভাও জুৰি হামিয়াই হামিয়াই তেওঁ বিচনালৈ গ’ল আৰু বাগৰ দিলে। অলপ পিছতে তেওঁ যেন গভীৰ টোপনিত লালকাল হৈ পৰিল— নাক বজাই ডাঙৰ ডাঙৰকৈ ঘোৰোণি তুলিবলৈ ধৰিলে। বুঢ়ীৰ কথামতে তেওঁ এইদৰে মিছা টোপনিৰ ভাও জুৰিলে।
কুঁৱৰীহঁতে তেওঁৰ চাতুৰী বুজি নাপালে। বৰকুঁৱৰীয়ে তেওঁৰ ফালে চাই ক’লে— “আগৰ কেইজনৰ দৰেই এইজন ডাঙৰীয়াও বলিশালৰ ফালে আগবাঢ়ি আহিছে। আমাৰ আদৰত ভোল গৈ বেচেৰা বৰ আৰামেৰে শুইছে। তিনি নিশা আৰামেৰে শুই লওক।”
ইয়াৰ পিছত ৰাজকন্যাবিলাকে কাপোৰৰ পেৰা খুলি জকমকীয়া কিংখাপ-মেজাংকৰী সাজ-পোছাক উলিয়াই পিন্ধি ল’লে। আইনাৰ ওচৰলৈ গৈ চুলি মেলি, প্ৰসাধন কৰি নাচিবৰ বাবে তেওঁলোক ধুনীয়া হৈ সাজু হ’ল। তেনেতে নুমলী ৰাজকুঁৱৰী কৰীয়ে ক’লে— “বাইদেউ! আজি দেখোন মোৰ মনটো কেনেবা কেনেবা লাগিছে। সাজ-পোছাক কৰিও ভাল লগা নাই। কিবা এটা অঘটন নঘটিলেই ৰক্ষা।”
বৰ ৰাজকুঁৱৰী সোণাই ধমক দি ক’লে— “থৈ দে তোৰ ভয়খন! শামুকৰ সমান সাহস লৈ পাতালপুৰীত নাচিবলৈ যোৱাটো উচিত হোৱা নাই। তোক নো এই কাৰেঙৰ ভিতৰত ক'ৰ বাঘটোৱে খাব বুলি ভাবিছ? সৌজন ডাঙৰীয়াক টোপনিৰ ঔষধ খুৱাই কেনেকৈ পেলাই থৈছোঁ চা। মৰা মানুহৰ দৰে পৰি আছে নহয়!”
আটাই কেইজনী সাজু হৈ যাবলৈ ওলাল। কোঠাটোৰ চাৰিওফালে সিহঁতে চকু ফুৰাই চালে। শুই থকা মোহন সিংহৰ ওচৰলৈও গৈ ভালদৰে পৰীক্ষা কৰিলে। দেখা পালে তেওঁ একেবাৰে টোপনিত লালকাল। নাকৰ ঘোৰোণিৰ বাহিৰে অলপো সাৰ-সুৰ নাই। সম্পূৰ্ণ নিৰাপদ বুলি ভাবি সিহঁত কোঠাৰ এটা চুকিলৈ গ’ল। বৰকুঁৱৰী সোণাই গুণগুণকৈ এটা মন্ত্ৰ মাতিলে:
> *“চিকিমিকি বাঁহৰ শলা*
> *বসুধাতী ফাট মেলা।*
> *তিৰবিৰ সৰু তৰা*
> *ফাটটো পোহৰ কৰা।*
> *পাতালৰ মুখ চাওঁ*
> *নাচি নাচি নামি যাওঁ।”*
>
এই মন্ত্ৰ শুনাৰ লগে লগে মজিয়াত থকা এখন গুপুত দুৱাৰ মেল খাই গ’ল। সেই সুৰংগইদি ৰাজকন্যা কেইজনীয়ে তললৈ নামিবলৈ ধৰিলে। মোহন সিংহৰো চকুৰ পচাৰতে বুঢ়ীয়ে দিয়া ক'লা চোলাটো গাত সুমুৱাই ল’লে। তেওঁ কুঁৱৰীসকলৰ পাছে পাছে তলাতল ঘৰৰ খটখটীৰে নামি যাবলৈ ধৰিলে। সৰুকুঁৱৰী কৰীয়ে আকৌ ক’লে— “বাইদেউ! কোনোবাই দেখোন মোৰ চাদৰখনত ধৰি পাছফালৰ পৰা টনা যেন পাইছোঁ।”
সোণাই আকৌ ডমাহী দি ক’লে— “মনে মনে থাক মৰতীজনী! ইমানেই যদি ভয় আছিল, নাচিবলৈ আহিছিলি কিয়? দেৱালৰ গজালত তোৰ চাদৰখন লাগিব পাৰে, তাকেই তই ছাঁটোকে বাঘ যেন দেখিছ।”
সি যি নহওক, সিহঁত আটাই কেইজনী খটখটীৰে নামি গৈ একেবাৰে পাতালপুৰীত ওলালগৈ। সেইখন আছিল বৰুণ দেৱতাৰ কুঞ্জকানন। চালে চকু ৰৈ যায়! গছবোৰ সোণৰ, গছৰ পাতবোৰ ৰূপৰ। সেই গছবোৰত হীৰা, মাণিক, মুকুতাৰ ফুল থোপাথোপে লাগি আছিল। তাৰে পৰা প্ৰমাণ ল’বলৈ মোহন সিংহই টপককৈ সোণৰ গছৰ এটা সৰু ডাল ভাঙি চোলাৰ মোনাত সুমুৱাই ল’লে। ডালটো ভঙাৰ লগে লগে গছজোপাই যেন চিঞৰ মাৰি উঠিল। সেই চিঞৰ শুনি আকৌ কুঁৱৰী ৰুবীৰ ভয় লাগিল। তাই ক’লে— “কিবা এটা হ’বই হ’ব। সৌৱা শুনা নাইনে, গছজোপাই কেনেকৈ কান্দি উঠিল?”
সোণাই তাইৰ কথা উৰুৱাই দি ক’লে— “কান্দোন ক'ত শুনিলি মৰতী? সেয়া আমাৰ লগত নাচিবলৈ অহা জলকোঁৱৰসকলৰ হাঁহি-ধেমালিহে।”
ইয়াৰ পিছত তেওঁলোক আৰু কিছুমান গছৰ ওচৰলৈ গ’ল, যাৰ পাতবোৰ আছিল খাঁটি সোণৰ। তাৰ পিছত আৰু এঠাইলৈ গ’ল, য’ত গছৰ পাতবোৰ আছিল হীৰাৰ। মোহন সিংহই প্ৰতিখন ঠাইৰ পৰাই একোটা ডাল ভাঙি ল’লে আৰু প্ৰতিবাৰেই গছে চিঞৰিলে। প্ৰতিবাৰেই নুমলী ৰাজকুঁৱৰীজনী ভয়ত কঁপি উঠিল, কিন্তু বৰকুঁৱৰীয়ে জলকোঁৱৰৰ হাঁহি বুলি কৈ তাইক প্ৰবোধ দি থাকিল।
গৈ গৈ তেওঁলোকে এটা বৰ ডাঙৰ সৰোবৰ পালে। সেই সৰোবৰৰ ঘাটত বাৰখন নাও সাজু কৰা আছিল আৰু প্ৰতিখন নাৱতে একোজনকৈ জলকোঁৱৰ আছিল। কোঁৱৰসকলে ৰাজকুঁৱৰী কেইজনীলৈকে বাট চাই আছিল। প্ৰতিজনী কুঁৱৰী একোখনকৈ নাৱত উঠিল। সেনাপতি মোহন সিংহয়ো যাদুৰ চোলাটো পিন্ধি থকাৰ বাবে অলপো নোযোৱাকৈ সৰুকুঁৱৰী উঠা নাওখনতে উঠি পৰিল। কোনেও তেওঁক দেখা নাপালে। নাৱত উঠি কুঁৱৰীসকলে ধেমালি কৰি কৰি সিটো পাৰত নাও চপালেগৈ। তাত পোহৰেৰে সুসজ্জিত এটা সুন্দৰ দুৰ্গ আছিল। সেই দুৰ্গৰ ভিতৰত নাচ-গান, ৰং-ধেমালি আৰু ভোজ-ভাত চলি আছিল। কুঁৱৰী কেইজনীও ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল আৰু প্ৰতিজনীয়ে একোজন জলকোঁৱৰৰ লগত নাচিবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকৰ লগতে মোহন সিংহয়ো নাচত যোগ দিলে। তেওঁ অদৃশ্য হৈ থকাৰ বাবে কাৰো চকুত নপৰিল। ৰাজকন্যাসকলে খাবলৈ লোৱা চৰবতবোৰ তেওঁ ওপৰতে খাই দিলে, ফলত কুঁৱৰীহঁতে কেৱল খালী বাতিহে পালে। এনেদৰে চৰবতখিনি নাইকিয়া হোৱাত কুঁৱৰী ৰুবীয়ে আকৌ ভয়ত চিঞৰ-বাখৰ লগালে। বৰকুঁৱৰীয়ে এইবাৰো তাইক ডমাহী দি মুখ বন্ধ কৰিলে।
মুঠতে গোটেই ৰাতিটো তেওঁলোকে দুৰ্গৰ ভিতৰত নাচ-গান কৰিলে। নাচোঁতে নাচোঁতে তেওঁলোকৰ জোতাবোৰ ক্ষয় গ’ল। ৰাতিপুৱাৰ ঠিক আগে আগে জলকোঁৱৰ কেইজনে কুঁৱৰী কেইজনীক নাৱত তুলি সৰোবৰৰ ইটো পাৰত থৈ গ’লহি। এইবাৰ মোহন সিংহ বৰকুঁৱৰীৰ নাৱত উঠি আহিছিল। ঘাটতে কোঁৱৰ কেইজনে কুঁৱৰীসকলক বিদায় দিলে আৰু কুঁৱৰীসকলেও পিছদিনা আকৌ অহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে।
এইবাৰ খটখটীৰে ওপৰলৈ উঠি আহোঁতে মোহন সিংহ কুঁৱৰীসকলৰ আগত বেগাই গুচি আহিল। কুঁৱৰীসকলে নাচি-বাগি ভাগৰুৱা হৈ লাহে লাহে ওপৰলৈ উঠিছিল। সেই সুযোগতে মোহন সিংহই ততাতৈয়াকৈ আহি নিজৰ বিচনাত বাগৰ দিলে আৰু নাকৰ পেঁপা বজাই আগৰ দৰে মিছা টোপনি জুৰি পৰি থাকিল। তেওঁক তেনেদৰে পৰি থকা দেখি কুঁৱৰীবিলাকৰ হাঁহি উঠিল। এজনীয়ে ক’লে— “সৌটোলৈ চোৱা, সপোনত চাগে পক্ষীৰাজ ঘোঁৰাৰ পিঠিত উঠি ফুৰিছে!”
কুঁৱৰীসকলে সাজ-পোছাক সলনি কৰি ভৰিৰ পৰা জোতা কেইযোৰ দলিয়াই দি নিজ নিজ বিচনাত শুবলৈ গ’ল। মোহন সিংহই পিছদিনা ৰজাক একো সম্ভেদ পোৱা নাই বুলি ক’লে, কিন্তু মনে মনে তেওঁ পৰৱৰ্তী পৰিকল্পনা কৰিলে। একেদৰেই আৰু একেভাৱেই ৰাজকন্যা বাৰজনীৰ চকুত ধূলি মাৰি দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় নিশাও তেওঁ তেওঁলোকৰ লগতে পাতালপুৰীলৈ গৈ নাচ-গান চাই আহিল। তৃতীয় নিশা তেওঁ পাতালপুৰীৰ নাচঘৰৰ পৰা এটা সোণৰ বাতিও চোলাৰ মোনাত লুকুৱাই লৈ আহিছিল— ৰজাক প্ৰমাণ দেখুৱাবলৈ।
তিনি ৰাতি শেষ হোৱাৰ পিছত মোহন সিংহ ৰজাৰ সন্মুখলৈ যাবলগীয়া হ’ল। আজি তেওঁ হয় গুপুত ৰহস্যৰ উৱাদিহ দিব লাগিব, নহ’লে মূৰটো দিব লাগিব। ইয়াৰ আগতে কেইবাজনো ৰাজকোঁৱৰে একো ক'ব নোৱাৰি কান্দি কান্দি নিজৰ মূৰটো হেৰুৱাব লগা হৈছিল।
কিন্তু আজিৰ মানুহজন আছিল বেলেগ। মোহন সিংহই নিৰ্ভীক মনেৰে ৰজাৰ ওচৰলৈ গৈ ছেৱা জনালে। তেওঁ ৰজাৰ আগত সোণ, ৰূপ আৰু হীৰাৰ পাতেৰে সৈতে গছৰ ডাল তিনিটা দাঙি ধৰিলে। ৰজাই ক’লে— “এইবোৰ পিছত ল’ম, প্ৰথমতে কোৱা ৰাজকন্যা বাৰজনীয়ে নিশা ক'ত গৈ নাচে?”
মোহন সিংহই ক’লে— “সেই কথা ক’বলৈকে মই সাজু হৈ আহিছোঁ স্বৰ্গদেউ! পাতালপুৰীৰ সৰোবৰৰ পাৰত থকা এটা দুৰ্গৰ ভিতৰত বাৰজন জলকোঁৱৰৰ লগত আপোনাৰ ৰাজকন্যাসকলে নিতৌ ৰাতি নাচ-গান কৰে। মই নিজ চকুৰে দেখি আহিছোঁ আৰু তাৰ প্ৰমাণস্বৰূপে এই গছৰ ডালকেইটা আপোনাৰ আগত দাঙি ধৰিছোঁ।” এই বুলি তেওঁ ৰজাৰ আগত আৰম্ভণিৰ পৰা শেষলৈকে সকলো ঘটনা বৰ্ণনা কৰিলে।
কথা গম পাই ৰাজকুঁৱৰীসকলে আৰু ফাঁকি দিব নোৱাৰিলে, কাৰণ তেওঁলোক হাতে-লোটে ধৰা পৰিছিল। ৰজাই বৰ সন্তুষ্ট হৈ সেনাপতিক সুধিলে— “এতিয়া কোৱা, তোমাক কোনজনী ৰাজকন্যা লাগে?”
সেনাপতিয়ে মূৰ দোঁৱাই ক’লে— “স্বৰ্গদেউ! মোৰ বয়স হৈছে। যদি দিব খুজিছে, তেন্তে বৰকুঁৱৰী সোণপাহীকে দিয়ক।”
সেইদিনাই মোহন সিংহৰ লগত সোণপাহীৰ ধুমধামেৰে বিয়া হৈ গ’ল। আৰু সেইদিনাৰ পৰাই সেই ৰাজ্যত মোহন সিংহ হ’ল সৰ্বেসৰ্বা ৰজা।
> *নাচনীহঁত পৰিল ধৰা,*
> *বাৰজনীৰ বুঢ়া দৰা।*
> *আমিও আহিলোঁ তাৰে পৰা,*
> *শেষ সাধুৰ ৰহঘৰা।*
> *কানি-কাপোৰ হ'ল ক'লা,*
> *ঘৰাঘৰি যাওঁ ব'লা।*
>
# # **✨ — সমাপ্ত — ✨**
#গ্ৰিমৰসাধু #অসমীয়া_সাধুকথা
