Dhamma Bharat - धम्म भारत

आरक्षणाचे उपवर्गीकरण लोकसंख्येच्या प्रमाणातच व्हावे!

अनुसूचित जातींच्या आरक्षणाचे उपवर्गीकरण हे पूर्णपणे लोकसंख्येच्या प्रमाणावर आधारित असले पाहिजे. कोणत्याही जातीला किंवा जात समूहाला त्यांच्या लोकसंख्येपेक्षा कमी किंवा अधिक आरक्षण देणे अन्यायकारक ठरेल. हीच भूमिका महार तसेच इतर समाजांची राहिली पाहिजे आणि मोठ्या प्रमाणावर ती आहेही.

मातंग समाज आणि त्यांच्यासमवेत येणाऱ्या ३ तत्सम जातींची लोकसंख्या लक्षात घेतल्यास त्यांना सुमारे २.५ टक्के आरक्षणाचा हिस्सा प्राप्त होऊ शकतो. जर बदल समिती किंवा फडणवीस सरकारने राजकीय हेतूने मातंग समाजाला लोकसंख्येपेक्षा जास्त आरक्षण (३% किंवा त्याहून अधिक) देण्याचा प्रयत्न केला, तर तो उर्वरित ५८ अनुसूचित जातींवर अन्याय करणारा निर्णय ठरेल. एखाद्या विशिष्ट जातीवर विशेष कृपादृष्टी ठेवणे हे शासनाचे काम नसून, सर्व अनुसूचित जातींच्या हिताचा समान विचार करणे ही सरकारची जबाबदारी आहे.

यासोबतच आणखी एक महत्त्वाचा मुद्दा लक्षात घ्यायला हवा. आरक्षणामधील महार समाजाचा हिस्सा हा सुमारे ८ टक्के इतका होतो. काही मान्यवर व्यक्ती हा हिस्सा ७.५ टक्के असल्याचे सांगतात, परंतु ते वस्तुस्थितीशी सुसंगत नाही. २०११ च्या जनगणनेनुसार अनुसूचित जातींमधील महारांची लोकसंख्या ही ६० टक्के नसून ६२ टक्के आहे. हा फरक अनुसूचित जातींच्या एकूण लोकसंख्येची गणना करताना झालेल्या गोंधळामुळे निर्माण झाला आहे. त्यामुळे अनेक सुशिक्षित लोकदेखील चुकीच्या पद्धतीने आकडेवारी मांडताना दिसतात.

या आकडेवारीतील गोंधळावर सविस्तर प्रकाश टाकण्यासाठी स्वतंत्र लेख किंवा पोस्ट लिहिण्याची आवश्यकता आहे. मात्र सध्याच्या परिस्थितीत बौद्ध समाजाने उपवर्गीकरणाला सरसकट विरोध करण्याऐवजी, ते लोकसंख्येच्या प्रमाणानुसार आणि न्याय्य पद्धतीने व्हावे, या मागणीवर अधिक ठामपणे भर द्यायला हवा.

सध्या चालू असलेली जनगणना-2027 झाल्यानंतर आलेल्या ताज्या आकडेवारीच्या आधारेही उपवर्गीकरण निश्चित करता येऊ शकते. मात्र त्यासाठी शासनाने घाईगडबडीत निर्णय न घेता सर्व घटकांचा विचार करून संतुलित भूमिका घेणे आवश्यक आहे.

— Dhamma Bharat - धम्म भारत

Savita Ambedkar’s story is known to very few people, but for those who know it, she stands as a symbol of sacrifice, service, and courage.

She was born into a Brahmin family and became a doctor at a time when it was rare and remarkable for women to enter the medical profession. Her original name was Dr. Sharda Kabir. When she met Dr. B. R. Ambedkar, Babasaheb’s health was already in a fragile condition. He was suffering from diabetes, high blood pressure, and several other complications. His life was a constant struggle between pain and relentless work for the nation.

Dr. Sharda Kabir was treating him. Gradually, she began to see not just a patient, but a tired, lonely man fighting for his country and its people.

In 1948, she married Babasaheb, and after marriage, she came to be known as Savita Ambedkar.

This is where her real journey began.

Savita ji dedicated her entire life to Babasaheb’s health, his work, and his mission. Babasaheb would write through the nights — working on the Constitution, books, and speeches. Savita ji stayed awake with him. She personally managed his medicines, diet, and rest. Without her constant care, it is possible that Babasaheb might not have been able to complete such monumental work.

Babasaheb himself once said:
“Savita added eight years to my life.”

Imagine — without those eight years, perhaps India’s Constitution, his writings, and his social mission might have remained incomplete.

But the story does not end here.

After Babasaheb’s passing, Savita Ambedkar had to endure many allegations. People misunderstood her, accused her, and distanced her. The woman who had devoted her entire life to service was left alone by society.

Yet, she never turned away from Babasaheb’s mission. She kept his memories, his writings, and his thoughts alive. She narrated her side of the story not with anger, but with calm dignity.

Savita Ambedkar teaches us an important lesson:

Sometimes, history forgets those who work silently behind the scenes to support great individuals.
But without them, that greatness would never have been possible.

She was not just Babasaheb’s wife.
She was his strength, his nurse, his companion, and his silent warrior.

Her life reminds us that:
Service done quietly can still shape history.

महासूर्याची सावली, कोट्यावधींची माऊली, करुणेचा महासागर, त्यागमूर्ती माता रमाई भीमराव आंबेडकर यांच्या स्मृतिदिनानिमित्त विनम्र अभिवादन..!

भारतात बौद्धांची संख्या खरंच कमी होतेय का?

1951 ते 2011 या काळात भारतातील बौद्धांची संख्या वाढली असली, तरी त्यांच्या वाढीचा वेग सातत्याने कमी होताना दिसतो. 1961 मध्ये धम्मक्रांतीनंतर बौद्धांची वाढ तब्बल +1697% झाली होती, परंतु 2011 मध्ये ती केवळ +6.1% इतकी राहिली. त्याचप्रमाणे देशाच्या एकूण लोकसंख्येमधील बौद्धांचे प्रमाणही 2001 मधील 0.77% वरून 2011 मध्ये 0.70% पर्यंत घटले. म्हणजेच बौद्धांची टक्केवारी आणि वृद्धी दोन्ही कमी होत आहेत.

डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांनी 1956 मध्ये म्हटले होते की, “मी आणखी दोन वर्षे जगलो तर देशात पाच कोटी बौद्ध तयार करून दाखवीन.” त्या काळात पाच कोटी म्हणजे देशाच्या सुमारे 15% लोकसंख्या होती. परंतु आज इतक्या वर्षांनंतरही भारतात अधिकृत बौद्धांची संख्या 5 कोटीपर्यंत पोहोचलेली नाही.

2027 च्या जनगणनेमध्ये भारतात 1 कोटी बौद्ध होतील, अशी अपेक्षा व्यक्त केली जाऊ शकते. मात्र केवळ संख्या नव्हे, तर किमान 1% अधिकृत बौद्ध लोकसंख्या होणेही आवश्यक आहे. हे अशक्य नाही. महाराष्ट्रातील महार समाजासह इतर अनुसूचित जाती, ओबीसी, आदिवासी आणि महाराष्ट्राबाहेरील आंबेडकरी समाजानेही आपली धार्मिक ओळख बौद्ध म्हणून नोंदवणे महत्त्वाचे आहे.

भारतामध्ये सुमारे 7 कोटी लोक असे आहेत, जे धार्मिक किंवा वैचारिकदृष्ट्या बुद्ध आणि बाबासाहेबांना मानतात; परंतु आरक्षण गमावण्याची भीती, गैरसमज किंवा माहितीअभावी अनेकजण जनगणनेत धर्म “हिंदू” नोंदवतात. जर समाजाने जागरूकपणे आणि एकजुटीने भूमिका घेतली, तर 2027 मध्ये भारतातील अधिकृत बौद्ध लोकसंख्या आणि टक्केवारी दोन्ही मोठ्या प्रमाणात वाढू शकतात.

— Dhamma Bharat - धम्म भारत

#बौद्ध #जनगणना #महार #दलित #जनगणना2027 #जनगणना2026 #आंबेडकर

जनगणना 2026-27

धर्म: बौद्ध
जात: महार (किंवा मांग/चांभार/ इतर)
प्रवर्ग : अनुसूचित जाती

Shout out to my newest followers! Excited to have you onboard! Anuj Chavan, Raavan Dhabe, Santosh Manda Sevak Kamble, Mangesh Gamare, Avinash Karndikar, Sandesh D, Arvind Kabeer, Dhamma Sahebrao Suradkar, Prakash Kumar, Samudragupta K, इंजि.मंगेश मेश्राम, Vinod Jadhav, Amol Salve, Vinod Dhansare, Shingare Avinash, Prashant Sonawane, Pandit Nivrutti Mule, Siddhartha Gaikwad, Rajoo Bhalerao, Narayan Buchade, Er Gajanan Raje, Samyak Sarpe, Kunal Gondhale, Jeevan Rukmini Sadashiv Mane, Tushar Randhave, Navin Devre, Jatin More, Prakash G. Budhewar, Kanhaiyya Waghmare, Kapil Thorat, Rahul Bhagat, Shivdas Babu Tulse, Vishwajeet Dhaware, Sagar Thorat, Sushilaputra Ashok Dnyaneshwar Gaikwad, Mahesh Vilasrao Sagare, Ashish Ghadge, Lakhan Chavan, Dhananjay Vishwasrao Kamble, Rohit Tathe, Yog Lathkar, Sangram Mukta Santram Savant, Anil Shingare, Chetan Tamgadge, Er Somnath M Dawane, Bjp Abhishek Soude Nanded, Kunal Gude, Dr-Sneh Kumar Meshram, Santosh Chavan, Ashok Kharat

“बौद्धांनी जनगणनेत ‘जात’ लिहावी की नाही?”
या प्रश्नावर मोठी चर्चा होत असते.

परंतु त्याहून अधिक महत्त्वाचा प्रश्न असा की —
“महारांनी जनगणनेत धर्म म्हणून ‘हिंदू’ लिहावा की नाही?”

कारण 2011च्या जनगणनेत सुमारे 30 लाख (38%) महारांनी स्वतःचा धर्म हिंदू म्हणून नोंदवला होता.
(हा आकडा दुसरी सर्वात मोठी अनु. जाती असलेल्या मांग समाजाच्या एकूण लोकसंख्येहून अधिक आहे.)

म्हणजेच, जात नोंदवण्याच्या प्रश्नाइतकीच — किंबहुना त्याहून अधिक — धर्म नोंदणीची बाबही गंभीर आणि विचार करण्यासारखी आहे.

याबाबत तुमचे मत काय?

(यावर विश्लेषणात्मक सविस्तर माहिती देणारा लेख लवकरच येईल.)

— Dhamma Bharat - धम्म भारत

#बौद्ध #महार #जात #हिंदू #धर्म #जनगणना #जनगणना2027 #धम्मभारत