Education Talk

🎉🙏 શિક્ષક દિવસની સુંદર શાયરી 🙏🎉

1️⃣
ગુરુ વગર જીવન અધુરું લાગે,
જ્ઞાન વિના દરેક પગલું અંધકારમાં લાગે.
શિક્ષક છે જીવનનો સાચો પ્રકાશ,
તેમના ઉપકારથી જ ભરે સુખ-વિશ્વાસ.

2️⃣
ગુરુ છે જ્ઞાનનો દરિયો,
ગુરુ છે સફળતાનો પથ દર્શાવનાર.
જિંદગીમાં શિક્ષક વગર,
માણસ છે અધૂરો મુસાફર.

3️⃣
પાઠ ભણાવે માત્ર પુસ્તકનો નહીં,
જીવન જીવવાની રીત પણ શીખવાડે.
શિક્ષક એ છે સાચો માર્ગદર્શક,
જે વિદ્યાર્થીઓનું ભવિષ્ય ઘડાડે.

4️⃣
ફૂલ જેવું કોમળ હૃદય ધરાવે,
દીવા જેવો માર્ગ પ્રકાશે.
ગુરુ વગર આ જગત અંધકારમય,
ગુરુ જ છે જ્ઞાનનો સૂર્ય પ્રકાશે.

*શિક્ષણના સુવિચારો*

---

🔹 "શિક્ષણ એ જીવનની તૈયારી નથી, શિક્ષણ એ જાતે જ જીવન છે."
— જ્હોન ડ્યુઇ

🔹 "શિક્ષણ એ માનવીની ત્રીજી આંખ છે."

🔹 "ગિયાન એ એકમાત્ર સંપત્તિ છે જે વહેંચવાથી વધે છે."

🔹 "જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવું એ દરેક માણસનો જન્મસિદ્ધ હક છે."

🔹 "એક શિક્ષક હજારો જિંદગીઓ ઘડી શકે છે."

🔹 "શિક્ષણ એ એવું શસ્ત્ર છે જેના વડે તમે દુનિયાને બદલી શકો છો."
— નેલ્સન મંડેલા

🔹 "સાચું શિક્ષણ એ છે જે આપણને વિચારવા અને પ્રશ્ન પુછવા માટે પ્રેરિત કરે."

🔹 "મૂર્ખો વચ્ચે એક શિક્ષિત માણસ દીવો જેવો હોય છે."

🔹 "શિક્ષણનું મૂળ તીખું હોય શકે, પણ તેનું ફળ મીઠું હોય છે."

🔹 "શિક્ષણ માણસને પોતાની અંદરની શક્તિઓ ઓળખવા માટે સહાય કરે છે."

whatsapp.com

*આજની વાસ્તવિકતા ને પણ સમજવી જ રહી.*

*સમય કાઢી જરૂર વાંચો.*

*ફાધર્સ ડે*

*અચૂક વાંચજો*

*ખૂબ જ બિઝી હોવાનો ડોળ કરવાવાળા તો ખાસ વાંચે...*

મારા પપ્પા ના મિત્ર દવેકાકાને મેં આજે કામ થી ફોન કર્યો...

મોબાઈલ સ્વીચ ઓફ આવતો હતો..

નજીક રહેતા હોવાથી અને રવિવાર પણ હોવાથી...એ બાજુ નીકળ્યો તો મને થયું....ચલો દવેકાકા ને મળતો જાઉં...

હું દવેકાકા ના ઘરે ગયો....દવે કાકા આરામ થી છાપું વાંચતા હતા....મેં કીધું કાકા....કેમ..છો ?

આવ બેટા મજામાં...બેસ...

હું બેઠો..પછી કીધું કાકા મોબાઈલ કેમ બંધ કર્યો છે...

એટલે કાકા હસી ને બોલ્યા..
બેટા એક ફાધર ડે, મધર ડે અને તારી કાકી અને મારી બર્થ ડે ઉપર હું મોબાઈલ સ્વીચ ઓફ કરી દઉં છું....

કારણ ? મેં પૂછ્યું

બેટા આખું વર્ષ જીવીયે છીયે કે...મરી ગયા , તેની ખબર ન હોય...તેવી વ્યક્તિઓ ના ફોન આવે, વેવલું વેવલું જાહેર માધ્યમ ઉપર લખે, બોલે..મને નફરત છે આબધી વાતો થી.

બચપન માં બાળકો ને આપેલ પ્રેમ અને હૂંફ તેમનો હક્ક હતો..તો ઘડપણ માં પ્રેમ અને હૂંફ આપવી તેઓ ની ફરજ છે અને અમારો હક્ક છે..જો એ તેમની ફરજ ભૂલતા હોય તો મને એવા સંબધો સાથે કોઈ મતલબ નથી...

એ લોકો ને એવું ઘમંડ છે..
જાત નહિ ચાલે ત્યારે તો અમારી પાસે આવશે જ ને....
પણ એ લોકો તેમના બાપ.ને ઓળખવા માં ભૂલ ખાધી છે.
મેં આપણા શહેર થી 25 કિલોમીટર દૂર એક અધ્યતન ઘરડાઘર બની રહ્યું છે...અમે તેની મુલાકત પણ લીધી હતી...
મહિને વ્યક્તિ દીઠ 17000
પતિ પત્નિ હોય તો એક રૂમ માં બે વ્યક્તિ સાથે રહી શકે,

AC ,LCD TV, ઇન્ટર કોમ, સોફા બે પલગ...
બેટા એક થ્રી સ્ટાર હોટલ માં હોય એવી તમામ સવલતો,..સાથે ના રૂમ
વિશાળ પરીસર ની અંદર બાગ બગીચા..મંદિર , 24 કલાક એમ્બ્યુલન્સ, દીવસ માં બે વખત ડોક્ટર આવી મેડિકલ ચેકઅપ કરી જાય.. મહિના માં બે વખત તેમની જ બસ માં અમને ફરવા લઈ જાય...ઘરડી વ્યક્તિ ને ધ્યાન માં રાખી સવાર સાંજ નું ભોજન બે સમય ચા, કોફી દૂધ નાસ્તો....સાંજે, ભજન ,કીર્તન અને સત્સંગ

બીજું શું જોઇએ..મેં તો બેટા એક રૂમ લખાવી દીધો છે...

છોકરાઓ એ ભૂલી જાય અમે લાચાર અને મજબુર છીયે.
રૂપિયા દેતા દુનિયા માં બધું જ મળે છે....
પણ માઁ બાપ કે ખોવાયેલો પ્રેમ પરત નથી મળતો....દવે કાકા ની આંખ ભીની હતી પણ વાતો મક્કમતા થી મારી સાથે કરતા હતા

દવે કાકા ની આંગળી તેમના બાળકો સામે હતી.....
સાસરા ના લોકો એ થોડી આર્થિક મદદ કરી...એટલે ભાડે મકાન લઈ એ લોકો ધીરે ધીરે જુદા થઈ ગયા

દવે કાકાએ નાના છોકરા ભાવેશ ને જુદા થવાનું કારણ પૂછ્યું તો કહે ઘર નાનું પડે છે....
દવે કાકા એ સુંદર જવાબ આપ્યો હતો...
બેટા સજ્જન ના ઘરે સંકડાશ નહોય...તારી માઁ એ પણ તને પેટ નાનું હોવા છતાં પણ તને નવ મહિના રહેવા વ્યવસ્થા કરી આપી હતી.

*સંતાનો ની આદત પેટ માં હોય ત્યાર થી લાત મારવા ની હોય છે...બહાર આવી ને પણ ઘણા આ આદત ભૂલ્યા નથી હોતા....*

જા બેટા ઈશ્વર ને પ્રાર્થના કર મને તમારા લોકો ની જરૂર ન પડે..અને તમને મારી જરૂર ન પડે....અમારા સ્વભાવ અને આદત ને કારણે તમે જુદા થાવ છો પણ અમારી મજબૂરી છે અમારી આદત કે સ્વભાવ અમે સુધારી નહિ શકીયે

ખરેખર એવું ન હતું..અમે અમારો સ્વભાવ અને આદતો સુધારવા તૈયાર હતા પણ દુઃખ એ વાત નું હતું
આ મારાં ત્રણએ દીકરાઓ માંથી એકેય ની હિંમત પોતાની પત્નીઓ ના સ્વભાવ કે આદત સુધારવાની હતી નહિ
એટલે બધા છોકરાઓ ધુમાડા માઁ બાપ ઉપર કાઢે....અમને અમારો સ્વભાવ સુધારવા દબાણ કરે ...જે મને મંજુર ન હતું....એટલે મેં તેઓ ને જુદા થતા રોક્યા નહિ...

હું મજબૂત છું, મજબુર નથી...હું પ્રેમાળ છું, પણ લાચાર નથી, હું ભોળો પણ નથી અને ભોટ પણ નથી...હજુ મારા પોતા ના અંગત નિર્ણય લેવા માટે સક્ષમ છું.....
ઘરડા ઘર માં જતા પહેલા આ મકાન પણ હું વેચી નાખવા નો છું

બોલ બેટા આ બાજુ કેમ.આવ્યો....દવે કાકા બોલ્યા

કાકા દેવાંગ તમારો નાનીયો મળ્યો હતો...તેની નોકરી ઘણા સમય થી જતી રહી છે..તકલીફ માં છે..તમારા થી મદદ કંઈ થાય તો ?

જો બેટા.. તેણેે ઘર છોડયું ત્યારે તેણે સલાહ તેના સાસરા ની.લીધી હતી...તો પહેલી મદદ કરવા નીંફરજ તેમની બને....કે નહીં ?
હું નિવૃત વ્યક્તિ હતો છતાં પપ્પા ઘર કેમ ચલાવશે એ ચિંતા બાળકો એ કદી કરી નથી...ઠીક છે.. ભગવાન ની.કૃપા થી સ્વમાન થી જીવાય તેટલું મારી પાસે છે

દવે કાકા ઉભા થયા....થોડી વારે અંદર થી આવ્યા અને ચેક મારા હાથ માં મૂકી બોલ્યા..આ દેવાંગ ને આપી દેજે અને કહેજે ...લોહીના સબંધ ને ઓળખતા શીખે.
આ રકમ તેને કહેજે લગ્ન પછી ઘર ચલાવવા
તારી પાસે થી હું જે લેતો હતો એ વ્યાજ સાથે તને પરત કરું છું..
માઁ બાપ આપવા માટે જ સર્જ્યા છે લેવા માટે નહીં...
માઁ બાપ ના ઋણ ઉતરવા માટે સાત જન્મ ઓછા પડે..
તમારા સ્વભાવ અને ખરાબ આદતો અમે પણ સહન કરી છે...અમે તમને જંગલ કે અનાથ આશ્રમ માં મૂકી દીધા ન હતા

મેં ચેક સામે નજર કરી ચેક ની રકમં 5 લાખ હતી

હું દવેકાકા ના સ્વમાન થી છલકતા ચેહરા સામે જોઈ રહ્યો.....

બેટા.. બાળકો ને હેરાન થતા આપણે નથી જોઇ શકતા..
એ લોકો ને આવો વિચાર અમારા પ્રત્યે કેમ કોઈ દીવસ નહિ આવતો હોય
દવે કાકા ની આંખો ફરી ભીની થઇ..

માઁ બાપ ને રડાવી...FB ઉપર હેપી ફાધર ડે.. કહી વાણીવિલાસ કરતા નબીરાઓ સમજી લેજો...તમારા કૃત્ય થી સંસાર અજાણ છે..પણ ઈશ્વરે નોંધ જરૂર લીધી છે

પાનખર માં જુના પાન ખરે ત્યારે લીલી કુમળી પાનો હસતી હોય છે... ત્યારે....ખરતા પાન બોલે છે

પીપળ પાન ખરંતા,
હસતી કૂંપળિયાં; મુજ વીતી તુજ વીતશે, ધીરી બાપુડિયાં.

આપણું માઁ બાપ પ્રત્યે નું વર્તન બાળકો જોતા હોય છે
ઇતિહાસ નું પુનરવર્તન ન થાય તેનું ધ્યાન રાખજો

*શૂન્ય પાલનપુરીની ખૂબ સરસ રચના*

બહારથી દેખાય એટલા...ભીતરથી રૂપાળા નથી હોતા !
સબંધો બધા તમે માનો છો...તેટલા હુંફાળા નથી હોતા !

ભૂલી જાઓ કે તમારો સૂર્ય...મધ્યાહને હતો એક દિવસ !
આથમતા સુરજ ના કંઈ...બહુ અજવાળા નથી હોતા !

અવગણના થાય તો...આંખ આડા કાન કરજો પ્રેમથી !
એવું ઘર ક્યાં મળે કે...જ્યાં લોહીઉકાળા નથી હોતા !

ઉંમર ભલે વધે પણ...અભરખા થોડા ઓછા રાખજો !
જપી જાવ હવે...પહેલા જેવા યૌવનના... ઉછાળા નથી હોતા !

અહમ ઘવાશે...ક્યારેક ઈગો પણ ટકરાશે આવેશમાં...
સ્વમાન સાચવજો...સહુ કંઈ સંયમવાળા નથી હોતા !

અફસોસમાં નીકળી જશે...આયખું આખું એમ ને એમ !
માણો મન ભરી...જિંદગીના દરેક રંગ ધોળા નથી હોતા !

મિત્રો..! જીંદગી અને ગણિતને...જોડશો તો ખાશો ખત્તા !
લેણદેણ હશે તો લેશો...બાકી ‘શૂન્ય'ના સરવાળા નથી હોતા….!!

*સાવ વેતાં વગરની છે એની સમજણ*

થોડા સમય અગાઉ એક મિત્ર દંપતી ઘરે બેસવા આવ્યા

એમના દીકરા માટે કોઈ દીકરી શોધતા હતા. એમણે કહ્યું કે ફલાણાભાઈની દીકરી છે તમારો અભિપ્રાય શું છે

મેં કહ્યું : કુટુંબ સારું, દીકરી સારું ભણેલી પણ છે. પપ્પાનો સ્વભાવ પણ ખૂબ સારો પરંતુ દીકરી વિશે વિશેષ ખબર નથી.

પણ એ મારા એક શિક્ષક મિત્ર છે એમને ત્યાં એ ટ્યુશનમાં જતી. મેં જ એમનો દીકરીને શિક્ષકનો રેફરન્સ આપેલો.

આપણે સાહેબને જ ફોન કરીને અભિપ્રાય લઈએ. આથી સ્પીકર ચાલુ રાખી એ શિક્ષકને ફોન કર્યો.

થોડી આડીઅવળી વાતો પછી એ દીકરી વિશે પૂછ્યું એટલે કહ્યું કે ભણવામાં તો હોશિયાર હતી, ચાલ ચલગતમાં પણ ખૂબ સારી
પછી ધીમેક રહીને એ શિક્ષક બોલ્યા
*આમ બધું સારું*
*પણ વેતાં વગરની*

હવે આ અમદાવાદી મિત્ર મારી સામું જોવા લાગ્યા કે આ બધું સારું એમ કહે છે ને પછી ધીમે રહીને કહે છે કે વેતાં વગરની એટલે સમજાણું નહીં

મને કહે આ વેતાં વગરની એટલે શું

બે મિનિટ તો મને થયું કે આમને કેમ સમજાવું કે વેતાં વગરની એટલે શું

મને કહે ચારિત્ર્ય વગરની
મેં કહ્યું: ના ના એવું નહિ
તો ભણેલી નહિ એવું
મેં કહ્યું: ના આજની કહેવાતી ડીગ્રી ધારક તો છે જ

તો પછી આ વેતાં વગરની એટલે

મેં કહ્યું આ અમારો કાઠિયાવાડી શબ્દ છે. જેનો અર્થ એવો થાય કે *જેમનામાં વ્યવહારિક*
*સૂઝબૂઝ કે વ્યવહાર*
*કુશળતા ન હોય તેને*
*વેતાં વગરની કહેવાય*

મને કહે એટલે
મારે ટૂંકમાં પતાવવું હતું પણ મિત્રના પત્નિને પણ હવે તો એ જાણવામાં વધારે રસ પડ્યો મને કહે જરા વિગતે જણાવો ને

પછી મારે કહેવું પડ્યું કે

*વેતાં વગરની દીકરી એટલે*
જેમના ઘરે તમે મહેમાન બનીને જાવ અને તે 18-19 વર્ષની દીકરી સોફામાં બેઠી હોય અને તેને ઉભા થઈને મહેમાનને આવકારવાની અક્કલ ન સુજે કે મહેમાનના ખબર અંતર ન પૂછે, કે પછી તેની મમ્મી ઉભી થઈને પાણીનો ગ્લાસ લેવા જાય તો પણ પોતાને ઉભા થઈને પાણી આપવું જોઈએ એવી જેને ખબર ન પડે તેને અમારા કાઠિયાવાડમાં
*તેને વેતાં વગરની કહે*

મહેમાન આવ્યા પછી ટીવી બંધ કરીને અથવા તો વોલ્યુમ ધીમું કરીએ અને મહેમાન સાથે વાતો કરીએ આવી જેને સમજણ ન હોય
*તેને વેતાં વગરની કહે*

મહેમાન આવ્યા પછી ઔપચારિક હાય હલ્લો કરી તેના ખબર અંતર પૂછી વાતો કરવાના બદલે ફોન લઇને બેસી જાય
*તેને વેતાં વગરની કહે*

મહેમાન જમવા બેઠા હોય તો પોતાની થાળી સિવાય બીજો ધ્યાન જ ન આપે કે મહેમાનની થાળીમાં શું ખલાસ થયું છે તો એ પીરસીએ આવી ખબર ન પડે
*તેને વેતાં વગરની કહે*

મહેમાન ચમચી માટે આજુબાજુ જોતા હોય કે દૂધપાક પીરસ્યો પણ ચમચી નથી તો મહેમાનની ચકળવકળ આંખો જોઇને જે સમજી ન જાય
*તેને વેતાં વગરની કહે*

જમી લીધા પછી મમ્મી ઉભી થઈને પોતું કરતી હોય કે ડાઇનિંગ ટેબલ સાફ કરતી હોયને દીકરી ઉભી ઉભી ઇન્સ્ટા ફેસબુક અને વોટ્સએપ ઘુમડતી હોય અને તે પણ મહેમાનની હાજરીમાં તો
*તેને વેતાં વગરની કહે*

*આ બધી વાતો શિક્ષણમાં ભણાવાતી નથી અને ઘણીવખત માંને પણ ખબર નથી હોતી
માંને ખબર નથી એટલે દિકરીમાં નથી આવતું

આ વાત બે પરિપેક્ષમાં હોયછે
એક તો સમજણ હોય
પરંતુ ડાંડ વેડા કરતી હોય
ત્યાં મને ફરી પ્રશ્ન કર્યો
આ ડાંડ વેડા એટલે શું

હું ફરી મુંજાયો કે આમને ડાંડવેડા કેમ સમજાવું

મેં કહ્યું કે ખબર બધીજ પડતી હોય પરંતુ કામ કરવાની દાનત ન હોય તેને કાઠિયાવાડમાં
*ડાંડવેડા કહેવાય*

બીજું પરિપેક્ષ્ય એટલે
જેને ખરેખર આવી વ્યવહારૂ સમજ જ નથી પડતી
*તેને વેતાં વગરની કહે*

આ બન્ને કક્ષાને અમારા કાઠીયાવાડના અનુભવી બહેનો જોઈને સમજી જાય કે આ ડાંડ છે કે વેતાં વગરની

આજ કાલ ભણવાના ઓઠા હેઠળ દીકરીઓ કાં તો વેતાં વગરની રહે છે અને જો સમજણ હોય તો ડાંડ થાય છે

આજે જે બહેનો ડોકટર, એન્જીનયર કે સી.એ જેવી ઉચ્ચ ડીગ્રી ધરાવે છે એ જ્યારે યુવાન હતી ત્યારે અત્યાર જેટલો જ અભ્યાસક્રમ અઘરો હતો, આવી મોટી ટયુશનની ભરમાળ ન હતી આમ છતાં આ બધીજ બહેનો કે આજે 50ની આસપાસની ઉંમરની છે એ દરેક બહેનોએ આ બધીજ જવાબદારીઓ નિભાવી છે તેઓ આ વેતાં વગરની અને ડાંડ વચ્ચેનો તફાવત તરત સમજી જાય છે

પરંતુ આજે ખબર નહિ આવો વેતાં વગરનો વર્ગ વધતો જાય છે જેમ યુવતીઓમાં આવો વર્ગ છે એવોજ વર્ગ યુવાનોમાં પણ છે જ

પિતા સ્કુટરનું સ્ટેન્ડ ચડાવવા મથતા હોયને દીકરો જુવે છે પણ મિત્રો સાથે ગપાટા મારવા માંથી નવરો નથી પડતો કે FB પર પોસ્ટ મુકવામાં મસ્ત છે અને પિતાને કહેતો નથી કે લાવો હું સ્ટેન્ડ ચડાવી આપું તો તેને પણ વેતાં વગરનો જ કહે છે

આ યુવાનો પણ લગ્નમાં કોઈ વડીલ મળે તો ખબર અંતર પૂછવા જેટલી પણ દરકાર ન કરે તો કાઠિયાવાડમાં વડીલ માપી લે કે સાવ વેતાં વગરનો છે

આ વાત યુવક યુવતી બન્ને માટે સરખી જ છે

દીકરી માટે વિશેષ અપેક્ષા હોય છે કારણ દીકરી એક નહિ બે ઘરને ઉજળે છે એટલે સો શિક્ષક બરાબર એક માતા છે (દસ શિક્ષક બરાબર એક પિતા એવું તો બોલાતું પણ નથી એટલે માતાનું સ્થાન પિતા કરતા ઘણું ઊંચું છે )

*બાળકોના ઘડતરનો પાયો તેની માતા હોય છે*
આ રામાયણ વતા ઓછા અંશે સહુ ના ઘરે હોય છે

કુવામાં હોય તો અવેડા માં આવે

*હવે આ અવેડો એટલે શું એવું ન પૂછતાં*
😜😁🤫😷

*વિતેલો સમય*

*પિક્ચર જોતા જોતા સીંગ, રેવડી ખાતાં ત્યારે દુનિયાના એકમાત્ર બેતાજ બાદશાહ હોવાની અનુભુતી થતી.*

*એ થિયેટર માં બાલ્કની આગળ એક બીજાની પાછળ હારબંધ ખુરશીઓની પણ એક રો હતી.*

*થિયેટરમાં બીડી પીવાની પણ છૂટ હતી.*

*દેશભક્તિનું ગીત આવે તો લોકો સ્ટેજ પર પૈસા ફેંકતા.*

*બેઠા હોય તેમાંથી ઉભા થઇ સલામો મારતા.દેવી દેવતાના દ્રશ્યો આવે તો શ્રીફળ ફોડતા.કરુણ દ્રશ્યો આવે તો બાળાઓ હીબકાં ભરીને રોવા લાગતી.*

*હીરો જ્યારે વિલનને મારે ત્યારે યુવાનો ખુરશી ઉપર ઉભા થઈને સીસોટીઓ વગાડતાં.*

*ઇન્ટરવલમાં ગોટી વાળી સોડા બોટલની સોડા પીતાં. ઉપર સેંથકનું મીઠું ભભરાવવાનું.*

*પછી જે બુડબુડિયા થાય તેની જ કિંમત હતી યાર*

*સોડા સદતી ન હોય તે લેમન પીતાં.*

*એક વો ભી દૌર થા,*
*એક યે ભી દૌર હૈ*

*આઠ આનામાં એક પ્લેટ આઈસ્ક્રીમ ખાધો હોવાનું યાદ છે.ગુલ્ફી 10 પૈસા માં મળતી.*

*20 પૈસા માં પેટીસ રગડાની ફુલ પ્લેટ મળતી*

*પાંચયા માં ગોળો મળતો.*

*રેંકડીના મશીન પર રંધો મારી બરફનો ભુક્કો થતો જોવાની મજા આવતી.*

*બે હાથની મુઠીમાં બરફનો ગોળો બનાવી કચ્છી કાકા ગોળામાં સળી ભરાવી ઉપર લીલા,લાલ,પીળાં રંગના સરબતનો ફુવારો મારતાં.*


*ગોળો ખાઈ લીધાં પછી સળી પણ ચૂસતા.*

*ગામમાં મોકળાશ હતી.મન પણ મોકળા હતા.મકાનો નળિયા વાળા હતા.ઉઘાડા ફળિયા હતા.*

*ઉનાળામાં ફળિયામાં અને અગાશી માં ગાદલાં પાથરીને કરોડો તારાઓથી ભરચક આકાશને વિસ્મય થી નિહાળી રહેતા.*

*આજે એ આકાશ ખોવાઈ ગયુ.*

*ઘણું ઘણું ખોવાઈ ગયું.*

*દરેક ઘરમાં ઓસરી હતી.*

*ઓસરીમાં લાકડાના મોભ સાથે બાંધેલા હિંચકા હતા.*

*ઘરમાં પતરાંના મેડા રહેતા.*

*મેડા પર ઉંદરો દોડાદોડી કરતાં., ત્યાં કંતાન ની ઝુંપડી બાંધી વાંચતા વાંચતા - રમતો રમતા*

*શેરીમાં અને ઘરમાં મોટે ભાગે 40 ના બલ્બ બળતાં.*

*રસોડામાં પાટલા ઉપર કે રસોઈ ઘર નો સામાન રખાતી પેટી પર પલાંઠી વાળીને જમવા બેસતા.*

*બા સગડી પર રસોઈ કરતી.*

*શિયાળામાં ચૂલા પર દેગડામાં પાણી ગરમ થતું.*
*કોઈ કોઈ ઘરમાં ગરમ પાણી કરવા બમ્બા પણ હોય*

*આઠ વાગ્યે બધા જમી પરવારીને ફળીયામાં ગોઠવાઈ જતાં.*

*મન હળવાફુલ રહેતાં.*

*ભાઈઓ, બહેનો અને ભાઈ બંધ સાથે ધીંગા મસ્તી કરતા.*

*શેરીના ધૂળિયા રસ્તા પર જુદી જુદી રમતો રમતા અને પતે રમતા થાકતા નહીં .*

*એક બીજાને ધબ્બા મારતાં.*

*એક બીજાના ખભે હાથ રાખીને ચાલતા.*

*પણ ત્યારે એ એકબીજાનાં જીગરજાન હોવાના પુરાવરૂપ ગણાતું.*

*એક સાયકલમાં ત્રણ ભાઈબંધુ ચકકરું મારતાં.*

*સ્કૂલમાં જેના ખિસ્સામાં પાવલી(25 પૈસા) હોય તે ધનીક ગણાતો.*

*એક વો ભી જમાના થા,*
*એક યે ભી જમાના હૈ.*

*ત્યારે પપ્પા કે મમ્મી નાં પગાર ઓછા હતા,કમાણી ઓછી હતી.પણ સામે જરૂરિયાતો ઓછી હતી.*

*લોકો સંતોષી હતા અને ખોટા દેખાડા ઓછા થતા.*

*મોટે ભાગે બધાનું એકસમાન જીવનસ્તર હતું.એટલે ચડસાચડસી નહોતી.*

*પાડોશી પાસે પણ સ્કૂટર નહોતા,*

*એટલે આપણને સાયકલ ખટકતી નહીં.*

*ફેશન બેશન તો બહુ મોડા આવ્યા.*

*દિવાળી ઉપર ઘરે દરજી બેસાડતા અને એક તાકામાંથી બધા ભાઈ ભાંડું માટે એકસરખા ચડ્ડી બુસકોટ બનતા.*

*દરજી કાતરથી સીધી લીટીમાં જ કાપડ કઈ રીતે કાપે છે એ જોતાં રહેતા.*

*ઘરમાં નવા કાપડની સુવાસ પ્રસરતી રહેતી.*

*વસ્તારી ઘર હોય તો વાણંદ પણ ઘરે આવતા.*

*ડોકી ઉપર અસ્તરો ફરે ત્યારે ગલગલીયા થતા.*

*દુનિયા એક નાનકડા દાયરામાં સીમિત હતી.*

*પણ એ નાનકડાં દાયરામાં આત્મીયતા હતી.*

*સબંધોમાં કૃત્રિમતા નહોતી.*

*હૂંફ અને ઉષ્મા હતા.*

*ત્યારે કોઈ એકલું નહોતું. કોઈ એકલવાયા નહોતા.*

*પૈસા ઓછા હતા પણ અભાવો ખટકતા નહીં.*

*સુવિધાઓ અંગે જાજી ખબર જ નહોતી એટલે દુવિધાનું પણ ભાન નહોતું.*

*ભેટ*

ભણવામાં ખૂબ જ હોંશિયાર એવો અતિશ્રીમંત ઘરનો એક નવયુવક કૉલેજના અંતિમ વરસની પરીક્ષાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો. એના પિતા એ વિસ્તારના સૌથી ધનવાન અને પ્રતિષ્ઠિત ઉદ્યોગપતિ હતા. છોકરો પણ ભણવામાં ખૂબ તેજસ્વી હતો.
એક દિવસ જમવાના ટેબલ પર થતી વાતચીત દરમિયાન એના પિતાએ પૂછયું કે પરીક્ષાની તૈયારીઓ કેવી ચાલે છે ? એના જવાબમાં દીકરાએ જવાબ આપ્યો કે ખૂબ જ સરસ અને કદાચ યુનિવર્સિટીમાં પ્રથમ નંબર આવી જાય તો પણ નવાઈ નહીં. બાપ આ સાંભળીને ખૂબ ખુશ થયો. થોડી વાર પછી એ યુવકે ફરી પૂછ્યું કે, ‘પિતાજી, જો મારો પ્રથમ નંબર આવે તો ફલાણા શૉરૂમમાં રાખવામાં આવેલી હોન્ડાની નવી સ્પોર્ટસ કાર મને ભેટમાં આપશો ખરા ?’
બાપે હા પાડી. એના માટે તો આવી કારની ખરીદી એ રમતવાત હતી. પેલો યુવક ખૂબ રાજી થઈ ગયો. એ કાર ખરેખર તો એના માટે ડ્રીમ કાર હતી. એનો વાંચવાનો ઉત્સાહ અનેક ગણો વધી ગયો. મહેનતુ અને હોશિયાર તો એ હતો જ. એ ઉપરાંત એણે સાચા અર્થમાં તનતોડ મહેનત શરૂ કરી દીધી. રોજ કૉલેજથી આવતાં જતાં એ પેલા શૉ-રૂમ પાસે ઊભો રહી હોન્ડા-સ્પૉર્ટસ-કારને બે ક્ષણ જોઈ લેતો. થોડા દિવસો પછી જ આ કારના સ્ટિયરિંગ પર પોતાની આંગળીઓ ફરતી હશે એ વિચારમાત્ર એને રોમાંચિત કરી દેતો. એણે આ અંગે પોતાના મિત્રોને પણ વાત કરી રાખી હતી.
ધારણા પ્રમાણે જ એની પરીક્ષા ખૂબ જ સરસ રહી. યુનિવર્સિટીમાં એ પ્રથમ આવ્યો છે એવી જાણ થતાં જ એણે કૉલેજ પરથી પોતાના પિતાને ફોન કરી દીધો. પોતાની ભેટની વાત પણ યાદ કરાવી દીધી. પછી એ ઘરે જવા નીકળ્યો. જેમ જેમ ઘર નજીક આવતું ગયું તેમ તેમ એના ધબકારા વધવા લાગ્યા. પોતાના આંગણામાં ગોઠવાયેલી સ્પૉર્ટસ કાર કેવી સરસ લાગતી હશે એની કલ્પના કરતો એ ઘરે પહોંચ્યો. કમ્પાઉન્ડનો દરવાજો ખોલીને આંગણામાં એણે નજર નાખી, પણ પેલી કાર ક્યાંય દેખાઈ નહીં. એ થોડોક નિરાશ અને ઉદાસ થઈ ગયો. કદાચ કારની ડિલિવરી પછી લેવાની હશે તેમ વિચારીને એ ઘરમાં દાખલ થયો. નોકરે એને આવીને કહ્યું કે શેઠ સાહેબ એમના રૂમમાં એના આવવાની રાહ જુએ છે. દોડતો એ પિતાજીના રૂમમાં પહોંચ્યો. એના પિતાજી જાણે એના આવવાની રાહ જ જોઈ રહ્યા હોય તેવું લાગ્યું. એના આવતાં જ એમણે ઊભા થઈ એ યુવકને ગળે વળગાડ્યો. અમીર બાપનો દીકરો હોવા છતાં બાપના પૈસે તાગડધિન્ના કરવાને બદલે દિલ દઈને ભણવાવાળા દીકરા માટે એમને કેટલું બધું ગૌરવ છે એવું પણ કહ્યું. પછી સુંદર કાગળમાં વીંટાળેલું એક નાનકડું બૉક્સ એને આપીને કહ્યું ; ‘દીકરા, આમ જ આગળ વધતો રહે એવા મારા આશીર્વાદ છે. આ લે તારા માટે મારા તરફથી ઉત્તમ ભેટ !’ એટલું કહી બૉક્સ દીકરાના હાથમાં આપી તેઓ પોતાના કામે જવા નીકળી ગયા.
પિતાના ગયા પછી દીકરાએ બૉક્સ ખોલ્યું. જોયું તો એમાં પાકા પૂઠાંવાળું સોનેરી અક્ષરોથી લખાયેલું ભગવદગીતા હતું. ગીતા બંને હાથમાં પકડીને એ થોડી વાર એની સામે જોઈ રહ્યો. એને અત્યંત ગુસ્સો આવ્યો. બાઈબલ એમ જ ટેબલ પર મૂકીને એ વિચારમાં પડી ગયો. ઘરમાં અઢળક પૈસો હોવા છતાં પોતાની એક જ માગણી પૂરી કરવામાં બાપનો જીવ ન ચાલ્યો એ વાત એને હાડોહાડ કોરી ખાતી હતી. સ્પોર્ટસ કાર અપાવવાની હા પાડ્યા પછી પણ પિતાનો જીવ ન ચાલ્યો એનું એને ખૂબ જ લાગી આવ્યું. એ પોતે પણ સ્વમાની હતો. એટલે બીજી વખત પિતા પાસે માગવાનો કે એમને યાદ અપાવવાનો તો સવાલ જ નહોતો પેદા થતો. ઘણો વખત વિચાર કર્યા પછી એણે કાગળ લીધો. એમાં ટૂકમાં એટલું જ લખ્યું કે, ‘પૂજ્ય પિતાજી, સ્પૉર્ટસ કારને બદલે બાઈબલ આપવામાં આપનો કોઈ શુભ ઈરાદો જ હશે એમ માનું છું. પણ મારે સ્પૉર્ટસકાર જોઈતી હતી. હું ઘરેથી જાઉં છું. ક્યાં જાઉં છું તે નહીં કહું. જ્યારે તમારી સમકક્ષ પૈસાદાર બની જઈશ ત્યારે જ હવે તમને મોં બતાવીશ. એ જ… પ્રણામ.’
ચિઠ્ઠી ભગવદગીતાના બૉક્સ પર મૂકી એ ઘરેથી નીકળી ગયો. નોકરોએ એને પાછો વાળવાની અને ક્યાં જઈ રહ્યો છે એ જાણવાની ખૂબ કોશિશ કરી જોઈ, પરંતુ વ્યર્થ ! કોઈને કંઈ પણ કહ્યા વિના એ જતો રહ્યો.
વરસો વીતી ગયાં. યુવકનાં નસીબ ખૂબ સારાં હતાં. મહેનતુ અને હોશિયાર તો એ હતો જ એટલે એણે જે બિઝનેસ શરૂ કર્યો તેમાં તેને અણધારી સફળતા મળી અને એ અતિશ્રીમંત બની ગયો. સુંદર મજાનું ઘર બનાવી એણે લગ્ન પણ કરી લીધાં. વચ્ચે વચ્ચે એને પોતાના પ્રેમાળ પિતા યાદ આવી જતા. પરંતુ એ પ્રેમાળ ચહેરા પાછળ રહેલો કંજૂસ માણસનો ચહેરો એને તરત જ દેખાતો. માતાના મૃત્યુ પછી પોતે આટલા વરસમાં એક સ્પોર્ટસ-કાર જ માગી અને અઢળક પૈસો હોવા છતાં એના પિતાએ કારને બદલે સુફિયાણી ફિલૉસૉફી ઝાડવા ફકત બાઈબલ જ આપ્યું, એ યાદ આવતાં જ એનું મન કડવાશથી ભરાઈ જતું.
પરંતુ એક દિવસ વહેલી સવારથી જ ન જાણે કેમ એને એના પિતાની યાદ ખૂબ જ આવતી હતી. હવે તો એ ઘણા વૃદ્ધ પણ થઈ ગયા હશે. કંઈ નહીં તો એમની સાથે વાત તો કરવી જ જોઈએ. વૃદ્ધ માણસોને સંતાનોના અવાજથી પણ શાતા વળતી હોય છે. પિતા સાથે ફોન પર વાત કરવાની એને અતિતીવ્ર ઈચ્છા થઈ આવી. આમેય સમયની સાથે દરેક ગુસ્સાનું કારણ નાનું થતું જાય છે અને એકાદ દિવસ એવો પણ આવે કે માણસને એમ થાય કે, ‘અરે ! આવા નાના અને વાહિયાત કારણ માટે આપણે આટલા બધા ગુસ્સે થયા હતા ?!’ આવું જ કંઈક એ યુવાનની સાથે બની રહ્યું હતું. એણે ફોન લઈ પોતાના ઘરનો નંબર ઘુમાવ્યો. સામા છેડે જ્યારે કોઈએ ફોન ઊંચક્યો ત્યારે તો એના ધબકારા ખૂબ વધી ગયા હતા. પિતાજી સાથે પોતે કઈ રીતે વાત કરી શકશે એની અવઢવ સાથે એણે ‘હેલો !’ કહ્યું. પણ એને નિરાશા સાંપડી. સામા છેડે એના પિતાજી નહોતા પણ ઘરનો નોકર હતો.
નોકરે કહ્યું કે : ‘શેઠ સાહેબ તો અઠવાડિયા પહેલાં અવસાન પામ્યા. તમે પોતાનું સરનામું જણાવેલ નહીં એટલે તમને જાણ શી રીતે કરી શકાય ? પણ મરતાં સુધી તમને યાદ કરીને રડતા હતા. એમણે કહેલું કે તમારો ફોન ક્યારેય પણ આવે તો તમને બધો કારોબાર સંભાળવા બોલાવી લેવા. એટલે તમે આવી જાવ !’ પેલા યુવક પર તો જાણે વજ્રઘાત થયો. પોતાના પિતાને એમની છેલ્લી ક્ષણોમાં પણ મળી ન શકાયું એ વાતની વેદનાએ એના હૈયાને વલોવી નાખ્યું. પણ હવે શું થાય ? પોતાના ઘરે પાછા જવાની ઈચ્છા સાથે એણે સહકુટુંબ વતન તરફ પ્રયાણ કર્યું.
ઘરે આવીને સીધો જ એ પોતાના પિતાના રૂમમાં ગયો. એમની છબી સામે ઊભા રહેતાં જ એની આંખો વરસી પડી. થોડી વાર આંખો બંધ કરીને એ એમ જ ઊભો રહ્યો. પછી પોતાના રૂમમાં આવ્યો. એની બધી જ વસ્તુઓ બરાબર અને વ્યવસ્થિત રીતે ગોઠવાયેલી હતી. પિતાજી ચોખ્ખાઈ અને સુઘડતાના ખૂબ જ આગ્રહી હતા, એ બરાબર દેખાઈ આવતું હતું. એવામાં એની નજર પોતાના ટેબલ પર પડેલ સોનેરી અક્ષરવાળા ભગવદગીતા પર પડી, આ એ જ બાઈબલ હતું જેના કારણે એણે ઘર છોડ્યું હતું. એના મનમાંથી પિતાજી માટેની બધી જ કડવાશ ગાયબ થઈ ગઈ હતી. એણે ભગવદગીતા હાથમાં લઈ ખોલ્યું. પ્રથમ પાના પર જ એના પિતાએ લખ્યું હતું :
‘હે ભગવાન ! મારા દીકરા જેવા ઉત્તમ સંતાનને ભેટ કઈ રીતે આપવી તે તું મને શિખવાડજે. એણે માગેલ વસ્તુઓ સાથે એને ઉત્તમ સંસ્કારોનો વારસો પણ આપી શકું એવું કરજે.’
એ યુવકને આજે પોતાના પિતાએ લખેલ આ શબ્દો ભગવદગીતાના શબ્દો જેટલા જ મહાન લાગ્યા. એ શબ્દોને ચૂમવા એણે ભગવદગીતા પુસ્તકને હોઠે લગાડ્યું. એ જ વખતે એનાં પાનાંઓ વચ્ચે ક્યાંક છુપાયેલ એક નાનકડું કવર નીચે જમીન પર પડ્યું. પેલા યુવાને એ કવર ખોલ્યું. એમાં હોન્ડા સ્પૉર્ટસ-કારની ચાવી અને સંપૂર્ણ ચૂકતે લખેલું પેલા શૉ-રૂમનું બિલ હતું. એના પર તારીખ હતી : એ પ્રથમ નંબરે પાસ થઈને આવ્યો હતો એ જ દિવસની….!
કંઈકેટલીય વાર સુધી એ નીચે બેસી રહ્યો. પછી હૃદય ફાટી જાય એટલું બધું રડ્યો. ધ્રુસકે ધ્રુસકે. એ પછી કલાકો સુધી સૂનમૂન બની એ પોતાના પિતાજીની છબી સામે જોતો રહ્યો.
***
ભેટ આપણે ધારીએ એ રીતે મળે તો જ આપણે એનો સ્વીકાર કરીએ એ તો કેવું ? વડીલો તો ઠીક, ભગવાન તરફથી જુદી જુદી રીતે પૅકિંગ કરાયેલ આવી કેટલી બધી ભેટોનો આપણે અસ્વીકાર કરતાં હોઈશું ? કારણ એક જ કે આપણી ધારણા પ્રમાણે એનું પૅકિંગ થયું નથી હોતું. બસ ! એટલું જ ! 🙏

ડૉ. આઈ. કે. વીજળીવાળા

એક વિશાળ જહાજનું એન્જિન બગડી ગયું. ઘણા પ્રયત્નો છતાં, કોઈ એન્જિનિયર તેને રીપેરીંગ કરી શક્યો નહીં. પછી કોઈએ એક મિકેનિકલ એન્જિનિયરનું નામ સૂચવ્યું જેમને આ પ્રકારના કામમાં 30 વર્ષથી વધુનો અનુભવ હતો. તેને બોલાવવામાં આવ્યો. એન્જિનિયર ત્યાં પહોંચ્યો અને ઉપરથી નીચે સુધી એન્જિનનું ખૂબ જ કાળજીપૂર્વક નિરીક્ષણ કર્યું. બધું જોયા પછી, એન્જિનિયરે પોતાની બેગ કાઢી અને તેમાંથી એક નાની હથોડી કાઢી. પછી તેણે હથોડી વડે એન્જિનના એક ભાગ પર હળવેથી પ્રહાર કર્યો. અને તેણે કહ્યું કે હવે એન્જિન શરૂ કરવાનો પ્રયાસ કરો. અને જ્યારે એન્જિન ફરી શરૂ થયું ત્યારે બધા આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. એન્જિન રિપેર કરીને એન્જિનિયર ચાલ્યો ગયો. જ્યારે જહાજના માલિકે એન્જિનિયરને જહાજના સમારકામની ફી વિશે પૂછ્યું, ત્યારે એન્જિનિયરે કહ્યું - 20,000 રૂપિયા.

"શું?!" માલિક ચોંકી ગયો. "તમે લગભગ કંઈ જ કર્યું નથી. મારા માણસોએ મને કહ્યું કે તમે હથોડીથી એન્જિન પર થોડો જ ટપોરો માર્યો છે. આટલા નાના કામ માટે આટલા પૈસા? તમે મને વિગતવાર બિલ આપો કે એટલાં બધા પૈસા શેના છે?

એન્જિનિયરે બિલ તૈયાર કરીને આપ્યું. તેમાં લખ્યું હતું:

હથોડી વડે ટપોરો મારવાના: 2 રૂપિયા
ટપોરો ક્યાં અને કઈ જગ્યા પર મારવો : 19,998 રૂપિયા

પછી એન્જિનિયરે જહાજના માલિકને કહ્યું - જો હું કોઈ કામ 30 મિનિટમાં કરું છું, તો તેનું કારણ એ છે કે મેં 30 વર્ષ 30 મિનિટમાં તે કેવી રીતે કરવું તે શીખવામાં વિતાવ્યા. મેં તમને ૩૦ મિનિટ નહીં, પણ તે સમયનો મારો ૩૦ વર્ષનો અનુભવ આપ્યો. મારી ફી કેટલો સમય લાગ્યો તેના પર આધારિત નથી પણ મારા અનુભવ પર આધારિત છે. જહાજ માલિક ખૂબ જ શરમાયો અને ખુશીથી એન્જિનિયરને તેની ફી ચૂકવી દીધી.

તો કોઈની કુશળતા અને અનુભવની કદર કરો... કારણ કે આ તેમના વર્ષોના સંઘર્ષ, પ્રયોગો અને સખત મહેનતનું પરિણામ છે.

*श्री हरिवंश राय बच्चन जी की एक "सुंदर कविता", जिसके एक-एक शब्द को, बार-बार "पढ़ने" को "मन करता" है-_*

ख्वाहिश नहीं, मुझे
मशहूर होने की,"

_आप मुझे "पहचानते" हो,_
_बस इतना ही "काफी" है।_😇

_अच्छे ने अच्छा और_
_बुरे ने बुरा "जाना" मुझे,_

_जिसकी जितनी "जरूरत" थी_
_उसने उतना ही "पहचाना "मुझे!_

_जिन्दगी का "फलसफा" भी_
_कितना अजीब है,_

_"शामें "कटती नहीं और_
-"साल" गुजरते चले जा रहे हैं!_

_एक अजीब सी_
_'दौड़' है ये जिन्दगी,_

-"जीत" जाओ तो कई_
-अपने "पीछे छूट" जाते हैं और_

_हार जाओ तो,_
_अपने ही "पीछे छोड़ "जाते हैं!_😥

_बैठ जाता हूँ_
_मिट्टी पे अक्सर,_

_मुझे अपनी_
_"औकात" अच्छी लगती है।_

_मैंने समंदर से_
_"सीखा "है जीने का तरीका,_

_चुपचाप से "बहना "और_
_अपनी "मौज" में रहना।_

_ऐसा नहीं कि मुझमें_
_कोई "ऐब "नहीं है,_

_पर सच कहता हूँ_
_मुझमें कोई "फरेब" नहीं है।_

_जल जाते हैं मेरे "अंदाज" से_,
_मेरे "दुश्मन",_

-एक मुद्दत से मैंने_
_न तो "मोहब्बत बदली"_
_और न ही "दोस्त बदले "हैं।_

_एक "घड़ी" खरीदकर_,
_हाथ में क्या बाँध ली,_

_"वक्त" पीछे ही_
_पड़ गया मेरे!_😓

_सोचा था घर बनाकर_
_बैठूँगा "सुकून" से,_

-पर घर की जरूरतों ने_
_"मुसाफिर" बना डाला मुझे!_

_"सुकून" की बात मत कर-
-बचपन वाला, "इतवार" अब नहीं आता!_😓😥

_जीवन की "भागदौड़" में_
_क्यूँ वक्त के साथ, "रंगत "खो जाती है ?_

-हँसती-खेलती जिन्दगी भी_
_आम हो जाती है!_😢

_एक सबेरा था_
_जब "हँसकर "उठते थे हम,_😊

-और आज कई बार, बिना मुस्कुराए_
_ही "शाम" हो जाती है!_😓

_कितने "दूर" निकल गए_
_रिश्तों को निभाते-निभाते,_😘

_खुद को "खो" दिया हमने_
_अपनों को "पाते-पाते"।_😥

_लोग कहते हैं_
_हम "मुस्कुराते "बहुत हैं,_😊

_और हम थक गए_,
_"दर्द छुपाते-छुपाते"!😥😥

_खुश हूँ और सबको_
_"खुश "रखता हूँ,_

_ *"लापरवाह" हूँ ख़ुद के लिए_*
*-मगर सबकी "परवाह" करता हूँ।_😇🙏*

*_मालूम है_*
*कोई मोल नहीं है "मेरा" फिर भी_*

*कुछ "अनमोल" लोगों से_*
*-"रिश्ते" रखता हूँ।***

💐💐💐💐💐💐💐💐

.
_*ગેરંટી નહી.....*_

સવારે ઉઠ્યા તો સાંજે સૂવાની કોઈ ગેરંટી નહી,
ને રાત્રે સૂતા તો સવારે ઉઠવાની...
કોઈ ગેરંટી નહી,

જોઈ લેજો આંખો ભરીને પલક ઝપક્યા વિના,
હમણાં મળ્યા ને પાછું મળાશે...
કોઈ ગેરંટી નહી,

આપણું આયોજન તો છે પુરું આયખું જીવવાનું,
એક પલમાં આવરદા પુરી થાય...
કોઈ ગેરંટી નહી,

ભાગી ભાગીને ભલે ભેગું કર્યું હોય જીંદગી આખી,
પરંતુ એ ભોગવવા મળશે કે નહીં...
કોઈ ગેરંટી નહીં,

નાગ થઈ ભલે બેઠા ચલણી નોટ પર ફેણ માંડી,
આજે ચલણમાં છે ને કાલે પણ હશે...
કોઈ ગેરંટી નહી,

જીંદગી તો કાચનું વાસણ છે સંભાળજો જરા,
અધવચ્ચે ફુટી જશે કે આખું રહેશે...
કોઈ ગેરંટી નહી,

ગેરંટી વગર કોઈ વસ્તુને હાથ ના લગાડતા હો..
ભલે,
એ ગેરંટી સુધી જીવશું...
*એની કોઈ ગેરંટી નહી...*