Η Γνώση Είναι Δύναμη

ΚΑΠΟΤΕ ΑΥΤΗ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΟΥΣ 186 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΤΟΥ 1953

SOMETIME THIS HOMELAND MUST REMEMBER AND HONOR THE 186 GREEKS WHO FALLEN IN THE KOREAN WAR IN JUNE 1953

Η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας σε ειρηνευτική αποστολή του ΟΗΕ πραγματοποιήθηκε το 1950, με την αποστολή του Eλληνικού Eκστρατευτικού Σώματος στην Κορέα (ΕΚΣΕ). Η Κορέα είναι χώρα της Ανατολικής Ασίας και βρίσκεται στην ομώνυμη χερσόνησο, η οποία έχει μήκος 1000 περίπου χιλιομέτρων και έκταση 220.848 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Συνορεύει βόρεια με τη Μαντζουρία και Ρωσία, ενώ βρέχεται νότια από τον Πορθμό της Κορέας, δυτικά από την Κίτρινη θάλασσα και ανατολικά από την Ιαπωνική θάλασσα.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η χώρα βρέθηκε χωρισμένη κατά μήκος του 38ου παραλλήλου στη Βόρεια με ανατολικό προσανατολισμό και στη Νότια με δυτικό. Προσπάθειες του ΟΗΕ για ενοποίηση με εκλογές απέτυχαν, παράλληλα από το 1945 η Ρωσία και η σύμμαχός της Κίνα έθεσαν τη Β. Κορέα υπό την άμεση επιρροή τους. Έτσι, δημιουργήθηκε μια περίοδος ψυχρού πολέμου μέχρι το 1950. Ταυτόχρονα όμως, έγιναν ενέργειες από τη Β. Κορέα για να επιβληθεί καθεστώς σοβιετικού τύπου και στη Ν. Κορέα.
Επίθεση Β. ΚορέαςΣτις 25 Ιουνίου 1950, η Ν. Κορέα δέχτηκε αιφνιδιαστική εισβολή από τις δυνάμεις της Β. Κορέας, με αποτέλεσμα την κατάληψη της Σεούλ μέσα σε τέσσερις μέρες. Η αρχική δύναμη των Βορειοκορεατών ήταν δέκα (10) Μεραρχίες, με περίπου 240 άρματα Τ-34 και 1.400 πυροβόλα. Η επίθεση προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που αποφάσισε στις 29 Ιουνίου 1950, την ένοπλη επέμβαση της Διεθνούς Δυνάμεως ώστε να αποκατασταθεί η ειρήνη και η ασφάλεια στην περιοχή. Όλα τα κράτη – μέλη του ΟΗΕ, πλην της Ρωσίας και των χωρών μελών του πρώην Σοβιετικού Μπλόκ δέχθηκαν τη παραπάνω πρόσκληση του Συμβουλίου και συμμορφώθηκαν με τις αποφάσεις του.
Η Ελλάδα ως μέλος του ΟΗΕ, ανταποκρινόμενη στην απόφασή του, προχώρησε στη συγκρότηση Ειδικού Εκστρατευτικού Σώματος με την ονομασία «Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος (ΕΚΣΕ)» το οποίο περιελάμβανε δυνάμεις του Στρατού Ξηράς και της Αεροπορίας.
Οργάνωση του ΕΚΣΕ
Αρχικά καθορίσθηκε ο Στρατός Ξηράς να αποστείλει στη Κορέα Εκστρατευτικό Σώμα επιπέδου συνθέσεως Ταξιαρχίας και δυνάμεως 3.500 ανδρών περίπου. Τη βάση του Εκστρατευτικού Σώματος αποτέλεσε τμήμα της 42ης Ταξιαρχίας της IX ΜΠ, που εκπαιδευόταν τότε στη Κοζάνη. Διοικητής του ορίστηκε ο Ταξίαρχος Γκίκας Σόλων. Μετά όμως από επανεκτίμηση της στρατιωτικής καταστάσεως από το Αρχηγείο των Ενωμένων Εθνών στην Άπω Ανατολή, αποφασίστηκε ο περιορισμός της δυνάμεως του ΕΚΣΕ σε 1.000 άνδρες. Έτσι, συγκροτήθηκαν η Διοίκηση με το Επιτελείο του Εκστρατευτικού Σώματος Ελλάδας με επικεφαλή τον συνταγματάρχη (ΠΖ) Δασκαλόπουλο Ιωάννη, ενώ Διοικητής του Τάγματος ορίσθηκε ο αντισυνταγματάρχης (ΠΖ) Αρμπουζής Διονύσιος.
Το Τάγμα περιελάμβανε:
Ομάδα Διοικήσεως
1 Λόχο Διοικήσεως
3 Λόχους τυφεκιοφόρων
1 Διμοιρία όλμων 81 χιλ.
1 Διμοιρία πολυβόλων 0,30 χιλ.
1 Διμοιρία Διαβιβάσεων
1 Διμοιρία Σκαπανέων
1 Διμοιρία Τραυματιοφορέων
1 Διμοιρία Διαχειρίσεως
Συνεργείο Επισκευών
Τμήμα Ενισχύσεων
Μετά την οργάνωση του ΕΚΣΕ, άρχισε η εκπαίδευσή του στη περιοχή της Λαμίας με πρόβλεψη για τη μεταφορά του στη Κορέα το πρώτο 15θήμερο του Νοεμβρίου 1950. Στις 15 Νοεμβρίου 1950, επιβιβάστηκαν στο αμερικανικό οπλιταγωγό «Τζένεραλ Χαν» και μετά από 24 ημέρες κατέφθασαν στο λιμάνι του Πουσάν στις 9 Δεκεμβρίου, όπου τους υποδέχθηκαν οι Κορεατικές αρχές και ο Δκτής της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς. Το Τάγμα διατέθηκε στο 7ο Σύνταγμα Ιππικού της 1ης Αμερικανικής Μεραρχίας από τις 18 Δεκεμβρίου.
ekseΤο 13ο Σμήνος ήταν συνολικής δύναμης 67 ανδρών εκ των οποίων οι 25 ήταν ιπτάμενοι και περιελάμβανε 7 μεταφορικά αεροσκάφη C–47 Dakota. Διοικητής ορίσθηκε ο Επισμηναγός Α. Γκορέγκο. Τα αεροσκάφη απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας με προορισμό την Ιαπωνία. Στις 3 Δεκεμβρίου, το Σμήνος εντάχθηκε στην 21η Μοίρα Μεταφορών της 374ης Πτέρυγας Μάχης της Αμερικανικής Αεροπορίας.
Μετά την ενημέρωση και τον εφοδιασμό του Τάγματος σε οπλισμό, πυρομαχικά, οχήματα και ιματισμό, ακολούθησε η μεταφορά του στη Σουβόν, είκοσι (20) μίλια Νότια της Σεούλ. Για την περιοδική ανανέωση του προσωπικού του Τάγματος σε Αξιωματικούς και Οπλίτες αποφασίστηκε ότι η παραμονή του προσωπικού θα ήταν εξαμήνου διάρκειας.
Κατά τη διάρκεια του εξαμήνου θα συγκροτούνταν στην Ελλάδα Τμήμα Αντικαταστάσεως αναλόγου αριθμού, το οποίο θα μετέβαινε στη Κορέα με μεταγωγικά πλοία των Ηνωμένων Εθνών. Όσοι κληρωτοί συμμετείχαν στον αγώνα θα απολύονταν τρεις (3) μήνες νωρίτερα των υπολοίπων, ενώ για τους μόνιμους ο χρόνος παραμονής τους στη Κορέα θα υπολογίζονταν ως συντάξιμος και ο χρόνος διοικήσεως στο διπλάσιο.
Επιχειρήσεις του ΕΚΣΕ
Επίθεση ΟΗΕΤο πολεμικό έργο του ΕΚΣΕ ήταν αξιόλογο και συνέβαλε αποφασιστικά στη σωτηρία της Κορέας και στην προάσπιση των ανθρώπινων υψηλών ιδανικών της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της διεθνούς ηθικής, της αγάπης και της συνεργασίας των λαών της γης.
Οι επιχειρήσεις άρχισαν στις 18 Δεκεμβρίου 1950 και μέχρι στις 19 Δεκεμβρίου 1953 διεξήχθησαν σοβαρές αμυντικές, αλλά και επιθετικές επιχειρήσεις.
Από τις 18 Δεκεμβρίου 1950 μέχρι 23 Ιανουαρίου 1951 στην περιοχή Κούμκιο Ρι και βόρεια του ποταμού Χαν.
Από 24 Ιανουαρίου μέχρι 1 Μαρτίου 1951 επιθετικές ενέργειες στον άξονα Τσουντζιού – Ικτσόν – Κουάν – Νι, όπου έγιναν οι μάχες των υψωμάτων 381 και 402. Η άμυνα στο ύψωμα 381 ήταν η πρώτη μεγάλη πολεμική επιχείρηση του Ελληνικού Τάγματος.
Από 2 Μαρτίου μέχρι 21 Απριλίου 1951 με τις μάχες των υψωμάτων 325 και 326.
Από 23 Απριλίου μέχρι 3 Αυγούστου 1951 ενέργειες στον άξονα Σεούλ – Ουιζομπού – Ιμτζίν ποταμός – Γιοκτζόν.
Από 4 Αυγούστου μέχρι 27 Δεκεμβρίου 1951 με αμυντικές και επιθετικές επιχειρήσεις στις περιοχές Γιοκτσόν – Τοκμούν Νι – Ύψωμα 313 – Καλγκόκ.
Από 28 Δεκεμβρίου 1951 έως 25 Απριλίου 1952 αμυντική εγκατάσταση Τάγματος ανατολικά του ποταμού Ιμτζίν.
Από 26 Απριλίου μέχρι 25 Ιουλίου 1952, εφεδρεία της Στρατιάς και του Σώματος Στρατού στην περιοχή βόρεια Σεούλ – Σουνγκιάν – Νι.
Από 26 Ιουλίου έως 28 Οκτωβρίου 1952 αμυντική εγκατάσταση ανατολικά του Ιμτζίν ποταμού.
Από 29 Οκτωβρίου μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1952 αμυντικές επιχειρήσεις στην περιοχή Τσιρβόν.
Από 1 Ιανουαρίου μέχρι 18 Ιουνίου 1953 αμυντικές επιχειρήσεις στην περιοχή βόρεια Βανκζέμαλ στη γραμμή Μιζούρι, όπου έγινε η μάχη του υψώματος Χάρρυ.
Από 19 Ιουνίου μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1953 αμυντικές επιχειρήσεις στις περιοχές Γιομίνγκ – Πικεϊόμγ Νιόγκ.
ekseΤο φθινόπωρο του 1953 δημιουργήθηκε το Σύνταγμα (ΕΚΣΕ), το οποίο τέθηκε υπό τις διαταγές της 3ης Αμερικανικής Μεραρχίας Πεζικού, με Δκτη τον Σχη (ΠΖ) Γεννηματά Ιωάννη.
Οι αποστολές του Συντάγματος ΕΚΣΕ ήταν οι ακόλουθες:
Από 1η Μαΐου έως 27 Ιουλίου 1954. Εγκατάσταση του Συντάγματος αμυντικά επί της τοποθεσίας Τσορβόν.
Από 28 Ιουλίου έως 7 Σεπτεμβρίου 1954. Το Σύνταγμα ως εφεδρεία επί της τοποθεσίας Τσορβόν.
Από 8 Σεπτεμβρίου 1954 έως Μάρτιο 1955. Το Σύνταγμα ως γενική εφεδρεία.
Στις 10 Μαρτίου του 1955, το Σύνταγμα ΕΚΣΕ περιορίστηκε πάλι σε Τάγμα και σταδιακά άρχισε ο επαναπατρισμός των Δυνάμεων, ο οποίος ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 1955. Από τον Ιούλιο του 1955 έως το Δεκέμβριο μειώθηκε σε Λόχο. Αντιπροσωπευτικό τμήμα δυνάμεως ομάδος παρέμεινε στην περιοχή από τον Ιανουάριο του 1956 έως τον Μάιο του 1958.
Κυριότερες μάχες
29 Ιανουαρίου 1951. Μάχη του υψώματος 381.
7-8 Μαρτίου 1951. Μάχη του υψώματος 326.
3-10 Οκτωβρίου 1951. Επίθεση και κατάληψη του υψώματος 313 (Σκοτς).
17-18 Ιουνίου 1953. Μάχη υψώματος Χάρρυ.
ekse-battle381
ΕΚΣΕ-Μάχη υψ.381
Το 13ο Σμήνος επίσης, επέδειξε γενναιοψυχία, ευτολμία και μαχητικότητα και εκτέλεσε 2.916 πολεμικές αποστολές σε 13.777 ώρες πτήσης. Μετέφερε συνολικά 70.568 επιβάτες, 9.243 τραυματίες, 11.104.550 λίβρες υλικού και έκανε ρίψεις πυρομαχικών και εφοδίων βάρους 17.000 λιβρών. Παρέμεινε στην Κορέα μέχρι τον Μάιο του 1955. Οι αποστολές διεκόπησαν στις 26 Μαΐου και άρχισε η προετοιμασία μεταφοράς υλικών και αεροσκαφών για την αεροπορική βάση Ashiya, όπου θα γίνονταν οι απαραίτητες εργασίες και επιθεωρήσεις για την επιστροφή στην πατρίδα.
Η Ελληνική κοινή γνώμη για την αποστολή του ΕΚΣΕ στην Κορέα
Πόλεμος της Κορέας-Εφημερίδες
Πόλεμος της Κορέας-Εφημερίδες
Η ελληνική κοινή γνώμη παρακολουθούσε με ζωηρή συγκίνηση την πορεία του ΕΚΣΕ καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στην Κορέα. Αυτό μαρτυρούν τα δημοσιεύματα του Ημερήσιου Τύπου της εποχής, στα οποία ο ελληνικός λαός εμφανίζεται ως σύμμαχος των Ελλήνων μαχητών που, για άλλη μια φορά, ήταν έτοιμοι να υπερασπιστούν τα δίκαια των ελεύθερων λαών.
Ο ελληνικός λαός αποχαιρέτισε το Τάγμα του ΕΚΣΕ, με τη βεβαιότητα ότι οι στρατιώτες του θα έπρατταν το καθήκον τους με τόλμη και ευψυχία, και θα εκτελούσαν την αποστολή τους με ευθύνη και πίστη. Οι ευχές και η αγάπη του κόσμου περιέβαλε τους Έλληνες μαχητές, οι οποίοι για πρώτη φορά έδιναν έναν ηρωικό αγώνα τόσο μακριά από την πατρίδα τους. Ο ελληνικός τύπος εξήρε τη γενναιοψυχία του ελληνικού στρατεύματος, καθώς αυτό αποδεικνυόταν αντάξιο της πολεμικής του ιστορίας.
Η περιγραφή των κατορθωμάτων των Ελλήνων στρατιωτών προκαλούσε τεράστιο ενθουσιασμό στις ψυχές των Ελλήνων, και οι νίκες εναντίον του εχθρού έκαναν υπερήφανους τους Έλληνες πολίτες, αφού η Ελλάδα βρισκόταν και πάλι στην πρωτοπορία της ελευθερίας. Τα δημοσιεύματα των εφημερίδων παραλλήλιζαν την ανδρεία των μαχητών του ΕΚΣΕ μ’ εκείνη που επέδειξαν οι Έλληνες στρατιώτες στον πόλεμο εναντίον των Ιταλών και Γερμανών κατακτητών.
Το γεγονός αυτό επιβεβαίωνε περίτρανα ότι οι Έλληνες μάχονταν με το ίδιο σθένος για τα υψηλά ιδεώδη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας ακόμη και όταν δεν είχαν ίδιον όφελος. Μεγάλη συγκίνηση και αβάσταχτο πόνο επέφεραν στους Έλληνες πολίτες οι δυσάρεστες ειδήσεις για τις απώλειες στο πεδίο της μάχης.
Φιλανθρωπικό και πολιτιστικό έργο του προσωπικού του ΕΚΣΕ
ekse-voithia2. Οι Αξιωματικοί Όπλων και Σωμάτων που συμμετείχαν στο Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος στην Κορέα, πέρα από την πολύτιμη υποστήριξη που παρείχαν στους Έλληνες μαχητές καθ’ όλη τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, επέδειξαν αξιόλογο φιλανθρωπικό έργο προς όφελος των Νοτιοκορεατών, καθώς και σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα.
Τα μέγιστα προς την κατεύθυνση αυτή και ειδικότερα στη διάδοση της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης στην περιοχή, συνέβαλαν οι Στρατιωτικοί Ιερείς του ΕΚΣΕ. Ο εκάστοτε Στρατιωτικός ιερέας, εκτός των παγίων καθηκόντων του -ιερουργούσε ανελλιπώς, σύμφωνα με τα κελεύσματα της Εκκλησίας και κοντά στη γραμμή του μετώπου, ενώ παράλληλα μεριμνούσε, με συχνές επισκέψεις των τμημάτων, για την παροχή πνευματικής βοήθειας στο προσωπικό του ΕΚΣΕ- αναζήτησε και βρήκε τους λίγους, αρχικά, Κορεάτες Ορθόδοξους Χριστιανούς στη Σεούλ, και τη μοναδική ερειπωμένη εκκλησία τους.
Αμέσως το Τάγμα, δια του στρατιωτικού ιερέα, ανέλαβε την αναδημιουργία της Ορθόδοξης Κοινότητας της Σεούλ. Μάλιστα, με έρανο που έγινε μεταξύ του προσωπικού του ΕΚΣΕ, πραγματοποιήθηκε αργότερα η ανέγερση της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στο κέντρο της Σεούλ. Με τη χειροτόνηση Κορεάτη ιερέα από τον Ορθόδοξο Επίσκοπο στο Τόκιο, συγκεντρώθηκε ο πυρήνας των Ορθοδόξων της Σεούλ, ενώ με τη βοήθεια του ΕΚΣΕ σημαντικός αριθμός Κορεατών προσελκύστηκε στην Ορθοδοξία. Το Σύνταγμα ΕΚΣΕ συνέχισε δραστήρια το έργο του Τάγματος, συστηματοποίησε και επαύξησε την τέλεση βαπτίσεων Κορεατοπαίδων από Αξιωματικούς και οπλίτες στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου της Σεούλ, συλλειτουργούντος του ιερέα του ΕΚΣΕ και του Κορεάτη ιερέα.
ekse-voithia1. Όμως, σημαντική ήταν και η προσφορά των μελών του Υγειονομικού Σώματος του ΕΚΣΕ στους ντόπιους κατοίκους. Συγκεκριμένα, ιατροί του ΕΚΣΕ παρείχαν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε τραυματίες Κορεάτες, ενήλικες και παιδιά, που πολλές φορές βάλλονταν από αντίπαλα πυρά.
Επιπλέον, υπάρχουν πλείστες αναφορές για αξιωματικούς και οπλίτες Διοικητικής Μέριμνας, οι οποίοι διένειμαν τρόφιμα του ΕΚΣΕ σε Νοτιοκορεάτες της περιοχής επιχειρήσεων (συνήθως ορφανά παιδιά 14–18 ετών που ακολουθούσαν το ΕΚΣΕ και είχαν τεθεί υπό την προστασία του).
Ηθικές Αμοιβές
Το ΕΚΣΕ για την ηρωική του δράση στον Κορεατικό πόλεμο τιμήθηκε με Εύφημο μνεία και Ευαρέσκεια του Προέδρου των Η.Π.Α. και του Προέδρου της Δημοκρατίας της Κορέας. Ενδεικτικά σημειώνετε ότι η κυβέρνηση των Η.Π.Α. απένειμε στη σημαία και τους μαχητές του ΕΚΣΕ 6 πολεμικούς σταυρούς (Distinguished Service), 32 Silver Stars, 110 Bronze Stars, Επίσης 19 Air Medals σε άνδρες του 13ου Σμήνους. Ανάλογα Πολεμικά Μετάλλια απονεμήθηκαν στο ΕΚΣΕ και από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κορέας.
Η Ν. Κορέα, ευγνωμονούσα το ΕΚΣΕ, ανήγειρε στην τοποθεσία Γιουτζού Κιουν Τζι Ντο, κοντά στη Σεούλ (την περίφημη Κοιλάδα των Ηρώων), μεγαλοπρεπέστατο μνημείο για τους πεσόντες Έλληνες μαχητές, όπου σε πλάκα αναγράφεται: «Οι γενναίοι αυτοί στρατιώτες της Ελλάδας ενσάρκωσαν το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το έμψυχον. Τιμή και δόξα τοις πεσούσι πολεμισταίς.» Σ’ άλλη πλάκα έχει χαραχθεί σύντομη εξιστόρηση της συμμετοχής του ΕΚΣΕ στον πόλεμο της Κορέας.
Οι ελληνικές μονάδες έχοντας ενταχθεί σε Αμερικανικούς Σχηματισμούς ανταποκρίθηκαν πλήρως στις προσδοκίες και τις παραδόσεις του Έθνους μας καθ’ όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη Κορέα. Οι μάχες ήταν κατά κανόνα σκληρές και αιματηρές, διεξήχθησαν σε πολύ απομακρυσμένες από την Ελλάδα περιοχές και υπό ιδιαίτερα δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες.
Παρά τις δυσκολίες, το ηθικό του ΕΚΣΕ ήταν πάντοτε ακμαίο, η μαχητικότητα σε υψηλό επίπεδο και η θέληση για τη νίκη ακλόνητη. Εκτός από τις ιδιότυπες συνθήκες του περιβάλλοντος και του καιρού, το ΕΚΣΕ και οι υπόλοιπες δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών αντιμετώπισαν κατά τις επιχειρήσεις πολυαριθμότερες δυνάμεις του εχθρού, που δεν υπολόγιζε τις απώλειες του και πολέμησε με τυφλό φανατισμό.
Στις 25 Μαρτίου 1954, στο στρατόπεδο του Συντάγματος έγινε λαμπρή τελετή με πλήρη επισημότητα. Παρευρέθησαν μέλη της κυβερνήσεως της Ν. Κορέας, ο Πρόεδρος της Κορεατικής Βουλής, οι Διοικητές της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς, του ΙΧ Αμερικανικού Σώματος Στρατού και της 3ης Αμερικανικής Μεραρχίας, ο Διοικητής της Κορεατικής Στρατιάς, ο Έλληνας Σύνδεσμος του Στρατηγείου Ενωμένων Εθνών Άπω Ανατολής και αντιπρόσωποι των Συμμαχικών Μονάδων. Μετά την παράταξη και τη δοξολογία, επακολούθησε η απονομή της Προεδρικής Ευαρεσκείας στην Πολεμική Σημαία του Συντάγματος της Προεδρικής Ευαρεσκείας.
Ελήφθησαν συγχαρητήριες επιστολές του Προέδρου Σύγκμαν Ρη, του Αρχιστρατήγου Άπω Ανατολής, των Διοικητών της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς, της 3ης Αμερικανικής Μεραρχίας, της 1ης Αμερικανικής Μεραρχίας Πεζοναυτών και άλλων.
Θα πρέπει ιδιαίτερα να τονιστούν τα θετικά σχόλια που απέσπασε το ΕΚΣΕ, απόρροια της γενναιότητας των μαχητών του. Μετά τη νίκη του Ελληνικού Τάγματος στο ύψωμα 381 (29-30 Ιαν 1951), ο Στρατηγός Ρίτζγουαιη είπε για τη μάχη «Τα Ενωμένα Έθνη οφείλουν πολλά στον Ελληνικό Λόχο που αμύνθηκε υποδειγματικά επί του υψώματος 381 και δεν έδωσε την ευκαιρία στον Κινέζο Στρατηγό να ανατρέψει το γενικότερο σχέδιο της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς».
Ο ίδιος Αμερικανός Στρατηγός κατά τη διάρκεια άλλης τελετής (25 Μαρ 1951) χαρακτήρισε τους Έλληνες μαχητές στην Κορέα άξιους κληρονόμους των παραδόσεων του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών, ενώ παρασημοφόρησε το Διοικητή του Ελληνικού Τάγματος και τους Αξιωματικούς-Οπλίτες που διακρίθηκαν στο πεδίο της μάχης. Επίσης η δήλωση του Αμερικανού Διοικητού του 7ου Συντάγματος Ιππικού : «Αξίζει για κάθε άνθρωπο να γνωρίζει πώς πολεμούν οι Έλληνες».
Θα πρέπει να τονισθεί και η λαμπρή συμμετοχή του 13ου Ελληνικού Σμήνους. Κατά την διάρκεια του κορεατικού πολέμου, το σμήνος ανέλαβε μεταφορές τραυματιών, προσωπικού, αιχμαλώτων και πάσης φύσεως υλικού προς και από τα προκεχωρημένα σημεία του μετώπου, καθώς και ρίψεις εφοδίων και πυρομαχικών σε προκεχωρημένα ή αποκομμένα φίλια τμήματα. Επίσης, εκτέλεσε νυκτερινές πτήσεις σε βάθος μέσα στο εχθρικό έδαφος για την συλλογή επιχειρησιακών πληροφοριών, την άσκηση ψυχολογικού πολέμου στον εχθρό και τέλος τον ανεφοδιασμό των συμμαχικών βάσεων που βρίσκονταν μέσα στις κατεχόμενες από τον εχθρό περιοχές. Χαρακτηριστικά επισημαίνεται η συμβολή της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας κατά την επιχείρηση στη περιοχή Χουνγκάμ, όπου παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες κατάφερε να διασωθούν όλοι οι τραυματίες και να αποσυρθούν τα συμμαχικά στρατεύματα χωρίς σημαντικές απώλειες
ekse-mnimeioΗ εκτίμηση των Προϊσταμένων Υπηρεσιών προς το μικρό αλλά αεικίνητο Ελληνικό Σμήνος εκδηλώθηκε με κάθε τρόπο. Πέρα από τις ηθικές διακρίσεις απενεμήθησαν :
Εύφημος Μνεία του Προέδρου των Η.Π.Α. για τη δράση του κατά τις επιχειρήσεως εκκενώσεως του αεροδρομίου Χανγκάρυ στο τέλος του 1950, κατά την οποία συνέβαλε στη διάσωση χιλιάδων Συμμάχων τραυματιών.
Εύφημος Μνεία του Προέδρου της Νοτίου Κορέας.
Εύφημος Μνεία του Προέδρου της Νοτίου Κορέας που απονεμήθηκε στη 315 Αεροπορική Αμερικανική Μεραρχία και στις υπ’ αυτήν Μονάδες μεταξύ των οποίων και το Ελληνικό Σμήνος.
Απώλειες
Συνολικά στην επιχείρηση της Κορέας έλαβαν μέρος 10.255 άνδρες (669 αξιωματικοί και 9.586 οπλίτες). Οι απώλειες για τους Έλληνες ανήλθαν στους 186 νεκρούς, από τους οποίους 12 ήταν της Πολεμικής Αεροπορίας και 577 τραυματίες (αξ/κούς και οπλίτες). Επίσης, απωλέσθησαν τέσσερα αεροσκάφη τύπου C- 47 Dakota.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όλοι οι υπηρετήσαντες Έλληνες αξιωματικοί και οπλίτες στο ΕΚΣΕ διακατέχονταν από τις παραδοσιακές στρατιωτικές αρετές, το πνεύμα του καθήκοντος και της υπερηφάνειας του Στρατού μας. Ιδιαίτερα πρέπει να σημειωθεί η γενναία δραστηριότητα των Διοικητών – Υποδιοικητών και Διμοιριτών όλων των Λόχων, που αψηφώντας κινδύνους, κόπους και κακουχίες, επέτυχαν να οδηγήσουν τους Έλληνες στρατιώτες στο δρόμο του καθήκοντος με αποτέλεσμα την επίτευξη των προσδοκώμενων αποτελεσμάτων.
Η εξαιρετική επιχειρησιακή ετοιμότητα και οι συνεχείς πολεμικές επιτυχίες του ΕΚΣΕ (Μονάδας Πεζικού και Σμήνους Αεροσκαφών) στην Κορέα οφείλονταν στην υψηλή εκπαίδευση, στην πολεμική πείρα των στελεχών, στην εξαίρετη πειθαρχία και στο υπέροχο ηθικό τους.
ΠΏΣ 110 ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΕΤΡΙΨΑΝ 3.000 ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ ΧΑΡΡΥ, ΥΨΩΜΑ 303 (Κορεατικά: 303 고지 학살 사건)
Στις 18 Ιουνίου 1953, ο 3ος Λόχος του Ελληνικού Τάγματος Πεζικού του Εκστρατευτικού Σώματος (ΕΚΣΕ), μετά από τριήμερη σφοδρή μάχη, αποκρούει επίθεση κινεζικού Συντάγματος στο ύψωμα Χάρρυ.
Λίγο πριν υπογραφεί η ανακωχή του πολέμου της Κορέας από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, γίνεται η πιο φονική μάχη του πολέμου, η μάχη για την κατάληψη του υψώματος Χάρρυ.
Σε αυτή τη σκληρή μάχη, οι 110 Έλληνες στρατιώτες του 3ου Λόχου του Τάγματος Πεζικού του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος (ΕΚΣΕ), σταμάτησαν περίπου 3.000 Κινέζους οι οποίοι πολεμούσαν στο πλευρό των Βορειοκορεατών.
Τις προηγούμενες ημέρες, Κινέζοι και Αμερικάνοι καταλάμβαναν διαδοχικά το στρατηγικό αυτό σημείο με τεράστιες απώλειες. Χιλιάδες Κινέζοι επιτίθοντο κατά κύματα. Οι Αμερικανοί λυγίζουν από τις απώλειες και ζητούν από τους Έλληνες να υπερασπιστούν το κρίσιμο ύψωμα.
Ο Αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Κουμανάκος διοικητής του Τάγματος, διατάζει το Λοχαγό Κωνσταντίνο Σκαλτσά, διοικητή του 3ου Λόχου Πεζικού, να αναλάβει αυτή την αποστολή. Έτσι, στις 16 Ιουνίου, οι 110 Έλληνες στρατιώτες του 3ου Λόχου αναλαμβάνουν να υπερασπιστούν το θρυλικό ύψωμα Χάρρυ.
Όταν ανέβηκαν πάνω στο ύψωμα δεν βρήκαν χαράκωμα, δεν βρήκαν παρά μόνο πτώματα και δε μπορούσαν να αναπνεύσουν από τη δυσοσμία. Αρχίζουν να σκάβουν χαρακώματα πέφτοντας συνέχώς πάνω σε νεκρούς των προηγούμενων μαχών με τα σκουλήκια να βαδίζουν στα πτώματα.
Την πρώτη μέρα οι Έλληνες οργανώθηκαν φτιάχνοντας θέσεις μάχης.
Τη νύχτα της 17 Ιουνίου αρχίζει η πρώτη επίθεση των Κινέζων. Ενώ οι Κινέζοι επιτίθενται κατά κύματα, οι Έλληνες αντιστέκονται ηρωικά και αποκρούουν επιτυχώς την πρώτη επίθεση. Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τους Έλληνες ανεφοδιάζοντάς τους συνεχώς με πυρομαχικά, υποστηρίζοντας με βολές πυροβολικού, ενώ με τις φωτοβολίδες τους έκαναν τη νύχτα μέρα.
Οι Κινέζοι αφού ετοιμάστηκαν για το δεύτερο κύμα, έπειτα από μιάμιση ώρα, εξαπολύουν νέα επίθεση με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα. Όμως και η δεύτερη επίθεση των Κινέζων αποτυγχάνει.
Την τρίτη ημέρα, στις 18 Ιουνίου, οι Κινέζοι αφού αναπλήρωσαν εκ νέο

Ο Τζουστινιάνι έφτασε στην Πόλη στις 26 Ιανουαρίου 1453. Τον συνόδευαν 700 Γενοβέζοι μισθοφόροι, εξαιρετικοί πολεμιστές και με μεγάλη εμπειρία στον πολιορκητικό πόλεμο και ναυτικές ικανότητες. Με την άφιξή του στην Πόλη, ο Τζιοβάνι έλαβε από τον Κωνσταντίνο ΙΑ' το αξίωμα του Πρωτοστράτορα. Επρόκειτο για το δεύτερο σε σημασία στρατιωτικό αξίωμα, μετά από αυτό του Μεγάλου Δομέστικου. Ο Τζουστινιάνι ανέλαβε την άμυνα της πόλης. Αφού επιθεώρησε μαζί με τον αυτοκράτορα, τα τείχη της πόλης, λαμβάνοντας υπόψη και όσα είχαν γίνει κατά την οθωμανική πολιορκία του 1422 αποφασίστηκε από κοινού, η άμυνα να επικεντρωθεί στο εξωτερικό τείχος πίσω από την τάφρο. Έτσι, ο Τζιοβάνι αποφάσισε να τοποθετήσει τους άνδρες που είχε στη διάθεσή του σε στρατηγικά σημεία των τειχών. Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης ήταν το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της. Ιδιαίτερα τα Θεοδοσιανά ήταν από τα ισχυρότερα και τα πιο εξελιγμένα του μεσαιωνικού κόσμου.
Οι υπερασπιστές της Πόλης ήταν περίπου 7.000. 2.000 Βυζαντινοί, 700 Γενοβέζοι και κάποιοι πολιτοφύλακες, ανεκπαίδευτοι όμως(ο Σφραντζής κάνει μνεία για 4.973 Βυζαντινούς, 2.000 ξένους και 700 Γενουάτες), ενώ εντός του Κεράτιου για την υπεράσπιση της αλυσίδας που τον έκλεινε βρίσκονταν 26 πολεμικά πλοία. 10 βυζαντινά, 5 βενετικά, 5 γενοβέζικα, 3 κρητικά, 1 από την Ανκόνα, 1 από την Καταλονία και 1 από την Προβηγκία. Στο Πέραν ήταν ελλιμενισμένα μικρότερα σκάφη και εμπορικά πλοία των Γενοβέζων. Από την άλλη πλευρά, ο Μωάμεθ Β' είχε στη διάθεση του 100.000 - 130.000 άνδρες (άλλες πηγές αναφέρουν 200.000).
Περισσότεροι χριστιανοί, ευρωπαίοι ή μη, εξισλαμισμένοι, γενίτσαροι, Μικρασιατικοί πληθυσμοί, Ρώσοι και ποικίλοι μισθοφόροι και τυχοδιώκτες ήταν με την πλευρά των επιτιθέμενων Τούρκων. Μάλιστα στα ευρωπαϊκά στρατεύματα των Οθωμανών, ηγείτο ο εξωμότης Καρατζά πασά. Ο Παλαιολόγος είχε αναθέσει στον Αλβίζο Ντιέντο τη διοίκηση των πλοίων που ήταν στον κόλπο, όπου απέναντί τους είχαν τον εκ γενιτσάρων Ζαγανός πασά μ’ ένα τμήμα του Οθωμανικού στρατού, το οποίο παρατάχθηκε στο σημείο όπου τα χερσαία τείχη ενώνονταν με τα τείχη του Κεράτιου, ενώ έτερος Βούλγαρος εξωμότης ο Μπαλτόγλου επιτέθηκε και κατέλαβε τα Πριγκιπόνησα.
Στο στρατό συμπεριλαμβάνονταν 12.000 γενίτσαροι και αρκετοί χριστιανοί υποτελείς των Οθωμανών. Σε όλους αυτούς πρέπει να προστεθεί και ένας μεγάλος αριθμός επικουρικού προσωπικού, Τούρκοι Yaya (πεζικάριοι), που τους προσέλκυσε η προοπτική της λεηλασίας, πολυάριθμοι φανατικοί μουσουλμάνοι μοναχοί (δερβίσηδες) και ιερωμένοι που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους στρατιώτες, όπου με κηρύγματα τόνωναν την πολεμική ορμή τους.
Ο Πορθητής, υπήρξε ο πρώτος στρατιωτικός ηγέτης που είχε στη διάθεσή του πραγματικά οργανωμένο πυροβολικό, με ηγέτη και εμπνευστή τον Ουρβανό, ουγγρικής ή σαξονικής καταγωγής. Ο Ζαγανός Πασάς ήταν Αλβανός Οθωμανός στρατιωτικός διοικητής, ο οποίος κατά την περίοδο της βασιλείας του Σουλτάνου Μωάμεθ Β' του Πορθητή είχε τον τίτλο του Καπουδάν Πασά (Μεγάλου Ναυάρχου) και τον υψηλότερο στρατιωτικό βαθμό του Μεγάλου Βεζίρη. H πλειοψηφία των πηγών τον περιγράφει ως Αλβανό, με κάποιες άλλες να του αποδίδουν Σερβική, Ελληνική, Νοτιοσλαβική ή άγνωστη καταγωγή. Αρχικά χριστιανός, ο οποίος στρατολογήθηκε με το παιδομάζωμα, έγινε μουσουλμάνος και ανήλθε στις τάξεις των γενίτσαρων. Έγινε ένας από τους κύριους στρατιωτικούς διοικητές του Μωάμεθ του Β' και είχε τον τίτλο του μέντορα (lala) - ταυτόχρονα σύμβουλος, δάσκαλος, προστατευτής του σουλτάνου.
Υπήρχαν προτάσεις στον σουλτάνο εγκαταλείψει την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης ενόψει των πρόσφατων δυσκολιών. Οι αντιδράσεις του Χαλίλ παραμερίστηκαν από τον Ζαγανό Πασά, ο οποίος επέμενε σε άμεση επίθεση. Κατά την τελική πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης, τα στρατεύματα του Ζαγανού Πασά ήταν τα πρώτα που έφτασαν τους πύργους. Επιπλέον οι σκαπανείς ήταν κάτω από τις εντολές του. Ο Μωάμεθ εμπιστευόταν την συμβουλή του σχεδόν αποκλειστικά.
Ο Τζουστινιάνι εφάρμοσε έναν περίπλοκο αμυντικό σχεδιασμό, ο οποίος στηριζόταν στις εξής τακτικές:
α) Επικεντρώθηκε στην προστασία των Θεοδοσιανών τειχών, κυρίως κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου οι Οθωμανοί είχαν συγκεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος του πυροβολικού τους. Ανέθεσε στον άμαχο πληθυσμό την αποκατάσταση των ζημιών που θα προκαλούσε το οθωμανικό πυροβολικό. Αυτό θα γινόταν στη διάρκεια της νύχτας, με πέτρινα και ξύλινα υποστηρίγματα από ερειπωμένα κτίρια της Πόλης. Τέλος, για να περιορίσει την αποτελεσματικότητα των εχθρικών χτυπημάτων έδωσε εντολή να γεμίσουν τις οχυρώσεις με χώμα και ξύλο.
β) Ενίσχυσε την τάφρο που βρισκόταν μπροστά από το εξωτερικό τείχος, για να δυσκολέψει τις δυνάμεις του οθωμανικού πεζικού. Εκμεταλλεύτηκε τη διπλή γραμμή άμυνας των Θεοδοσιανών Τειχών, για να εξοικονομήσει δυνάμεις, να δημιουργήσει εφεδρείες για γρήγορη μετακίνηση των αμυνομένων, ανάμεσα στα δύο επίπεδα άμυνας. Παράλληλα εγκατέστησε εμπόδια στον ενδιάμεσο χώρο της διπλής γραμμής, δημιουργώντας ζώνες εγκλωβισμού και εξόντωσης των εχθρικών δυνάμεων με βαλλίστρες, καταπέλτες κ.ά.
γ) Τοποθέτησε τους πιο έμπειρους μισθοφόρους στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Παράλληλα, οργάνωσε κινητές ομάδες στρατιωτών, που επενέβαιναν ταχύτατα όπου υπήρχε πίεση.
Έτσι, χάρη και στη δική του παρουσία στην πρώτη γραμμή υπήρχε "αποφόρτιση" των σημείων που δέχονταν πίεση.
δ) Η παρουσία του, ιδιαίτερα στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού ήταν ευεργετική γιατί έδειχνε στους στρατιώτες, Βυζαντινούς και μισθοφόρους ότι μοιραζόταν τους ίδιους κινδύνους με αυτούς. Παράλληλα, τόνιζε ότι σύντομα θα φτάσουν ενισχύσεις από τη Δύση, για να ανυψώσει το ηθικό των υπερασπιστών της Πόλης.
ε) Συνεργάστηκε άψογα με τον Κωνσταντίνο. Ανέλαβε τον απόλυτο έλεγχο των Θεοδοσιανών Τειχών. Έτσι εξαλείφθηκε οποιαδήποτε σύγχυση σχετικά με την αρχηγία. Αν και οι δυνάμεις των υπερασπιστών της Πόλης ήταν ετερόκλητες κατάφερε με την επιβολή πειθαρχίας και τον συντονισμό τους, να μην υπάρχουν εντάσεις.
στ) Κατάλαβε ότι οι Βυζαντινοί στηρίζονταν βαθιά στη θρησκευτική τους πίστη. Ειδική λειτουργίες, προσευχές, περιφορές και λιτανείες εικόνων τελούνταν μέσα στην Πόλη, αλλά και στα τείχη για την ενίσχυση της πίστης λαού και στρατιωτών στην προστασία της Θείας Πρόνοιας.
Ο Τζουστινιάνι, αν και ξένος, σεβάστηκε τις θρησκευτικές παραδόσεις και απέφυγε οποιαδήποτε πρόκληση εντάσεων. Με αυτό τον τρόπο διατηρήθηκε η συνοχή του λαού.
https://www.protothema.gr/stories/article/1826637/tziovani-tzoustiniani-loggo-o-gennaios-genovezos-uperaspistis-tis-konstadinoupolis-to-1453/
https://www.huffingtonpost.gr/politiki/o-porthitis-ke-i-othomanikes-piges-gia-tin-alosi/
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%83%CE%AC%CF%82

⚜Ο Άγιος Παΐσιος όταν ήταν μοναχός στη Μονή Στομίου, με προσκυνητές χωροφύλακες στο σταθμό Χωροφυλακής Κόνιτσας, στις 8 Σεπτεμβρίου 1959!!
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Γιώργο Σιομπότη. έξω από το καθολικό του Γενεσίου της Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Στομίου!⚜

Ευχαριστούμε τον φίλο μας Βασίλη Γεωργίου για τις χρήσιμες πληροφορίες.

Nτίνος Χριστιανόπουλος: “Ποίηση 1453” - Cognosco Team Κανένας βασιλιάς τοῦ Βυζαντίου δέν ἔγραψε ποτέ ποιήματα, ἐνῶ οἱ σουλτάνοι ἦταν ὅλοι ποιητές, διατείνεται ὁ Τουργκούτ Ὀζάλ. Πόσο ποιητές μπορεῖ νά ἦταν οἱ σου....

Την επαύριον της Άλωσης: η Κωνσταντινούπολη του Γένους - Cognosco Team του Κωνσταντίνου Σβολόπουλου, από το έργο Constantinopla: 550 anos desde su Caida Η μετάβαση από τον Μεσαίωνα στους Νεώτερους Χρόνους στον ιστορικό χώρο που σφραγίζεται από τη διαχ....

Αν τελειώσει ο πόλεμος στο Ιράν σειρά έχει το Αιγαίο; Οι Τούρκοι ετοιμάζουν επιπλέον 27 αποβατικά σκάφη ZAHA