Coaching Lab By Eleni Plioska

ΔΕΝ ΣΕ ΕΛΕΓΧΕΙ ΠΙΑ ΕΚΕΙΝΟΣ. Ο ΦΟΒΟΣ ΣΟΥ ΣΕ ΕΛΕΓΧΕΙ.

Μπορεί να έχεις πια χωρίσει. Μπορεί να έχεις καταφέρει να σταθείς στα πόδια σου επαγγελματικά και να μη χρειάζεσαι κανέναν για να σε στηρίξει οικονομικά.
Κι όμως…

Υπάρχουν στιγμές που μέσα σου συνεχίζεις να φοβάσαι.
Όχι μήπως γυρίσει – αλλά μήπως ξαναζήσεις το ίδιο.
Μήπως σε απορρίψουν, μήπως δεν αγαπηθείς για αυτό που είσαι, μήπως τελικά κάτι φταίει σε σένα.

Αυτός είναι ο πιο ύπουλος αντίκτυπος μιας τοξικής σχέσης:
Φεύγεις… αλλά ο φόβος της εγκατάλειψης μένει.
Και γίνεται η σκιώδης φωνή που σε κάνει να αμφισβητείς τον εαυτό σου, να μην εμπιστεύεσαι την κρίση σου, να παγώνεις μπροστά σε κάθε νέα γνωριμία.

Η αλήθεια όμως είναι αυτή:
Δεν φοβάσαι μην σε εγκαταλείψουν. Φοβάσαι ότι θα πληγωθείς ξανά.
Και αυτός ο φόβος σε κρατάει πίσω απ’ όλα όσα αξίζεις.
👉 Τον σεβασμό.
👉 Την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου.
👉 Μια υγιή σχέση που δεν βασίζεται στον έλεγχο, αλλά στη σύνδεση.

Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στα παραπάνω, δεν είσαι η μόνη.
Πολλές γυναίκες – δυνατές, ικανές, μορφωμένες – νιώθουν το ίδιο....αλλά δεν χρειάζεται να μένεις πια σε αυτό το σημείο.

🎯 Σε λίγες μέρες ξεκινά ένα πρακτικό σεμινάριο αποκλειστικά για γυναίκες που έχουν βγει από τοξικές σχέσεις και θέλουν επιτέλους να πάρουν οριστικό έλεγχο της προσωπικής τους ζωής.

Όχι απλά για να «προχωρήσουν»...αλλά για να δημιουργήσουν τις συνθήκες για μια υγιή και ουσιαστική σχέση – ξεκινώντας από μέσα τους.

Αν νιώθεις ότι ήρθε η στιγμή να κάνεις το επόμενο βήμα, συμπλήρωσε το ερωτηματολόγιο παρακάτω.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ: https://bit.ly/4262Fgy

Αν το σεμινάριο ταιριάζει στο σημείο που βρίσκεσαι, θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για να σου δώσουμε περισσότερες πληροφορίες.

Με πίστη στη δύναμή σου,
Ελένη

Η ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Στην αρχή, σε τυλίγει με μια θαλπωρή που μοιάζει απόλυτη. Σου δίνει την αίσθηση ότι βρήκες το πιο ασφαλές, το πιο ζεστό καταφύγιο. Τα λόγια του είναι σαν φλόγες που σε τυλίγουν, σε γοητεύουν, σε κάνουν να πιστεύεις ότι επιτέλους, κάποιος σε βλέπει, σε νιώθει, σε λατρεύει.

Αλλά σιγά σιγά, η ζεστασιά αυτή αρχίζει να καίει. Η αγάπη του γίνεται όρος και προϋπόθεση. Η λάμψη του καλύπτει τη δική σου. Τα λόγια του, που κάποτε ήταν μέλι, γίνονται λεπίδες που κόβουν την αυτοεκτίμησή σου. Και τότε συνειδητοποιείς πως δεν ήσουν ποτέ δίπλα σε μια αληθινή φωτιά που σε ζεσταίνει. Ήσουν μέσα σε μια πύρινη καταιγίδα που σε παγώνει από μέσα προς τα έξω.

Ο νάρκισσος δίνει, αλλά για να πάρει. Υπόσχεται, αλλά για να κρατάει τον έλεγχο. Δείχνει αφοσίωση, αλλά μόνο αν του καθρεφτίζεις την εικόνα που θέλει να βλέπει.

Μέχρι να πεις «φτάνει».

Και όταν το πεις, ο κόσμος σου μπορεί να μοιάζει με ερείπια. Αλλά μέσα από αυτά, χτίζεται μια νέα πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όπου η αγάπη είναι ήρεμη, αληθινή, χωρίς μάσκες και παιχνίδια εξουσίας.

Γιατί η αληθινή ζεστασιά δεν σε καίει, δεν σε καταπίνει, δεν σε παγώνει. Σε δυναμώνει. Και αυτή αξίζεις.

Με πολλή αγάπη,
Ελένη

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΧΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ

Δύσκολο project ε; Να θες να ανοίξεις την πόρτα και να τρέξεις όσο πιο μακριά γίνεται και να νιώθεις ότι έχεις βγάλει ρίζες στο πάτωμα και ότι δεν μπορείς να κουνηθείς. Η σκέψη σου είναι στα παιδιά σου. Πώς να φύγω τώρα; Πώς να το κάνω αυτό στα παιδιά μου; Kαι θα είναι τα δικά μου παιδιά, παιδιά χωρισμένων γονιών; Kαι πώς να πάρω εγώ μια τόσο μεγάλη ευθύνη; Kαι τι θα πει ο κόσμος αν διαλύσω την οικογένειά μου; Eίμαι σίγουρη ότι αυτά είναι που σκέφτεσαι σε σχέση με τα παιδιά σου… και πολλά άλλα ακόμα.

Από την μία… γιατί από την άλλη νιώθεις να χάνεσαι, νιώθεις να καταρρέεις… Και τώρα; Τι κάνεις τώρα;

Τώρα ήρθε η ώρα να πάρεις μια απόφαση. Μια πολύ σπουδαία απόφαση. Τι ζωή θέλεις να ζήσει το παιδί σου; Τί πρότυπο θέλεις να έχει;

Είναι γνωστό ότι τα παιδιά επηρεάζονται πολύ περισσότερο από αυτά που βλέπουν παρά από αυτά που τους λέμε. Αν τα παιδιά σου έχουν το πρότυπο μιας μάνας που σκύβει το κεφάλι μπροστά στα προβλήματα, που ανέχεται τις δύσκολες καταστάσεις με κόστος την ίδια της τη ζωή, τι νομίζεις ότι είναι αυτό που θα κάνουν μεθαύριο; Τι είναι αυτό που θα κάνουν αν βρίσκονται σε μια σχέση προβληματική; Μάντεψε! Θα αναπαράγουν αυτό ακριβώς το μοτίβο!

Κι αν τα παιδιά σου μάθουν από σένα να βάζουν στην άκρη τον εαυτό τους, να αποδέχονται το δυσλειτουργικό και να μην διεκδικούν την ευτυχία τους; Αν βλέπουν ότι εσύ παραμένεις σε μια κατάσταση που σε πληγώνει, θα θεωρήσουν ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος να ζουν τις σχέσεις τους. Χωρίς να το καταλαβαίνεις, ίσως τους μαθαίνεις ότι το να υποφέρεις για μια σχέση είναι φυσιολογικό.

Αντίθετα, αν πάρεις την απόφαση να διεκδικήσεις την ευτυχία και την ηρεμία σου, τους διδάσκεις κάτι πολύτιμο: ότι αξίζουν να ζουν με σεβασμό και αγάπη. Τους δείχνεις ότι είναι εντάξει να επιλέγουν τον εαυτό τους, να βάζουν όρια και να μην φοβούνται τις αλλαγές. Μαθαίνουν ότι η ευτυχία δεν είναι κάτι με το οποίο συμβιβάζεσαι, αλλά κάτι το οποίο διεκδικείς και το λαμβάνεις.

Το να πάρεις αυτή την απόφαση δεν σημαίνει ότι διαλύεις την οικογένεια. Σημαίνει ότι την αναδιαμορφώνεις, προσφέροντας στα παιδιά σου ένα υγιές περιβάλλον, γεμάτο αγάπη και σεβασμό, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως οι γονείς τους δεν είναι μαζί.

Δεν υπάρχει εύκολη λύση, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι αποφάσεις που παίρνεις σήμερα είναι αυτές που θα διαμορφώσουν το μέλλον των παιδιών σου αύριο.

Η επιλογή είναι δική σου. Το σημαντικό είναι να θυμάσαι ότι μέσα από τις αποφάσεις σου, μαθαίνεις στα παιδιά σου πώς να ζουν τη δική τους ζωή.

Αν αυτό το άρθρο σε άγγιξε ή αν έχεις σκέψεις και ερωτήματα σχετικά με το θέμα, θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σου. Μπορείς να μου γράψεις και να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου.

Να περνάς υπέροχα,
Με αγάπη,
Ελένη

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ…

Κάποτε ήξερα τι μου άρεσε.
Τι με έκανε να γελάω.
Πώς ένιωθα μέσα στο ίδιο μου το σώμα.

Και τώρα… δεν ξέρω.

Δεν ξέρω αν μου αρέσει ακόμα η μουσική που ακούω.
Δεν ξέρω αν τα ρούχα που φοράω είναι εγώ ή απλά αυτά που έμαθα να φοράω.
Δεν ξέρω αν οι αποφάσεις που παίρνω είναι οι δικές μου ή αν ακόμα προσπαθώ να προσαρμοστώ σε κάποιον άλλον.

Γιατί κάποτε έκανα πίσω.
Έκανα χώρο για εκείνον.
Έκανα χώρο για τις ανάγκες του, τις απόψεις του, τα συναισθήματά του.
Και όσο έκανα χώρο για εκείνον, εγώ συρρικνωνόμουν.

Και τώρα…
Πού είμαι εγώ;

💡 Αν νιώθεις ότι έχεις χαθεί, ξεκίνα από εδώ:
Ρώτα τον εαυτό σου:
🔹 Αν σήμερα δεν έπρεπε να ικανοποιήσω κανέναν, τι θα έκανα διαφορετικά;
🔹 Τι με έκανε χαρούμενη πριν από αυτή τη σχέση;
🔹 Αν μπορούσα να ξεκινήσω από την αρχή, τι θα ήθελα να βάλω στη ζωή μου;

Κράτα μια μικρή υπόσχεση στον εαυτό σου σήμερα.
Όχι για εκείνον.
Όχι για να αποδείξεις κάτι.
Μια υπόσχεση μόνο για σένα.

Και ξέρεις κάτι;
Δεν μπορώ να σου περιγράψω πώς θα νιώσεις…
Όταν όλα όσα ψάχνεις, τα δώσεις εσύ πρώτη σε εσένα.

Εκείνη τη στιγμή, δεν θα χρειαστεί να σου το περιγράψει κανείς.
Θα το νιώσεις.

Με πολλή αγάπη,
Ελένη

ΚΙ ΑΝ ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ;

Αυτός ήταν ο φόβος που με κρατούσε δεμένη.
Δεν ήταν η αγάπη.
Δεν ήταν η ελπίδα ότι θα αλλάξει.
Ήταν αυτός ο παγωμένος φόβος της μοναξιάς.

Γιατί ακόμα κι αν ήταν άσχημα…
Ακόμα κι αν πονούσα…
Ακόμα κι αν έκλαιγα μόνη μου κάθε βράδυ…
Τουλάχιστον ήταν εκεί.

Τουλάχιστον δεν ήμουν μόνη.

Μέχρι που μια μέρα, κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και είπα την αλήθεια που απέφευγα τόσο καιρό:

Ήμουν ήδη μόνη.
Ήμουν μόνη μου μέσα σε μια σχέση.
Μόνη μου μέσα σε μια ζωή που δεν με χωρούσε.

Και τότε κατάλαβα…
Η μοναξιά δεν είναι το να μην έχεις κανέναν.
Η μοναξιά είναι να έχεις κάποιον δίπλα σου και να νιώθεις αόρατη.

Αυτή ήταν η στιγμή που σταμάτησα να φοβάμαι.

💬 Αν ένιωσες κάτι διαβάζοντας αυτό το κείμενο, γράψε μου.
Δεν χρειάζεται να πεις πολλά, ούτε να εξηγήσεις.
Απλά πες μου “σε νιώθω”.

Γιατί το πρώτο βήμα δεν είναι να φύγεις.
Το πρώτο βήμα είναι να καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνη.

Με πολλή αγάπη,
Ελένη

ΚΙ ΑΝ ΦΥΓΩ;

Αυτή η ερώτηση με βασάνιζε για καιρό.
Αναρωτιόμουν ξανά και ξανά:

“Κι αν φύγω και το μετανιώσω;”
“Κι αν μόνη μου είναι χειρότερα;”
“Κι αν κάνω λάθος;”

Και μετά υπήρχε κι εκείνο το άλλο κομμάτι μέσα μου…
Το κομμάτι που ψιθύριζε:

“Κι αν μείνω και χαθώ τελείως;”
“Κι αν δεν ξαναβρώ ποτέ τον εαυτό μου;”
“Κι αν αυτή η ζωή δεν αλλάξει ποτέ;”

Και έτσι, έμενα.
Γιατί ήταν πιο “ασφαλές”.
Γιατί δεν ήξερα ποιο φόβο να ακούσω.

Μέχρι που μια μέρα κατάλαβα ότι ο μεγαλύτερος φόβος απ’ όλους…
Ήταν να μείνω κολλημένη εκεί για πάντα.

Και τότε συνειδητοποίησα ότι το να φύγεις δεν είναι το δύσκολο.
Το δύσκολο είναι να πάρεις την απόφαση.

Κι εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το κείμενο…
Ποιος φόβος σε κρατάει πίσω;
Γράψε μου στα σχόλια…

Με πολλή αγάπη,
Ελένη

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΔΥΝΑΤΗ

“Είσαι τόσο δυνατή!”
“Σε θαυμάζω για το πόσα αντέχεις!”
“Εσύ μπορείς, το έχεις!”

Πόσες φορές το άκουσα…
Και πόσες φορές χαμογέλασα και το δέχτηκα.

Αλλά κανείς δεν ήξερε ότι κουράστηκα.
Κουράστηκα να είμαι αυτή που κρατάει τα πάντα όρθια.
Αυτή που καταλαβαίνει, που συγχωρεί, που δίνει.
Αυτή που δεν λυγίζει.

Γιατί κανείς δεν ρώτησε ποτέ:
"Και ποιος κρατάει εσένα;"

Μέχρι που έκανα την πιο δύσκολη αλλά πιο γενναία επιλογή:
- Σταμάτησα να αποδεικνύω τη δύναμή μου αντέχοντας.
- Και άρχισα να την αποδεικνύω επιλέγοντας.

📌 Αν νιώθεις ότι κουράστηκες να είσαι η δυνατή, ρώτα τον εαυτό σου:
🔹 Αν δεν χρειαζόταν να κρατάω τους πάντες όρθιους, τι θα έκανα για μένα σήμερα;
🔹 Αν το να ζητήσω βοήθεια δεν είναι αδυναμία, αλλά αυτοσεβασμός, σε ποιον θα άνοιγα την καρδιά μου;
🔹 Αν το να ξεκουραστώ είναι πράξη αγάπης, τι χρειάζομαι αυτή τη στιγμή;

Δεν γεννήθηκες για να επιβιώνεις.
Γεννήθηκες για να ζεις.

Με πολλή αγάπη,
Ελένη

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΒΡΩ ΠΟΤΕ ΚΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ;
Αυτός ήταν ο φόβος που με κρατούσε.

Δεν ήμουν χαρούμενη.
Δεν ήμουν ο εαυτός μου.
Δεν ήμουν καν σίγουρη αν αυτό που ζούσα ήταν αγάπη.

Αλλά φοβόμουν να φύγω.
Γιατί αν έφευγα και δεν ερχόταν ποτέ κάτι καλύτερο;
Αν ήμουν εγώ το πρόβλημα;
Αν απλά έτσι είναι όλες οι σχέσεις;
Και έτσι έμενα.

Έμενα, ελπίζοντας ότι κάποτε θα άλλαζε.
Ότι κάποτε θα γινόταν αυτό που ήθελα.
Ότι κάποτε θα έφτανε εκείνη η μέρα που θα με έκανε να νιώσω ασφαλής, αγαπημένη, αρκετή.

Μέχρι που μια μέρα κατάλαβα την πιο δύσκολη αλήθεια:
Δεν φοβόμουν ότι δεν θα βρω κάποιον καλύτερο.
Φοβόμουν ότι δεν θα βρω εμένα.

Γιατί είχα χαθεί τόσο μέσα σε αυτή τη σχέση,
που δεν ήξερα ποια ήμουν χωρίς αυτή.

Και τότε αποφάσισα να κάνω κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ:
Να γίνω εγώ το καλύτερο που έψαχνα.
Και ξέρεις κάτι; Όταν το έκανα,
δεν με ένοιαζε πια αν θα βρω κάποιον.
Γιατί βρήκα εμένα.

📌 Αν νιώθεις ότι είσαι σε αυτό το σημείο, κάνε κάτι απλό σήμερα:
Πάρε ένα χαρτί και γράψε:
- Τι έχασες μέσα στη σχέση σου;
- Ποιο κομμάτι του εαυτού σου θέλεις πίσω;
- Τι θα έκανες διαφορετικά αν δεν φοβόσουν τίποτα;

Και όταν τελειώσεις,
κοίταξε αυτά που έγραψες και ρώτα τον εαυτό σου:
“Είμαι έτοιμη να τα ξαναβρώ;”

Με πολλή αγάπη,
Ελένη