Μάθησης Δρόμοι

«Εγώ αγοράζω μόνο επιμορφωτικά και χρήσιμα παιχνίδια», μου είπε πρόσφατα μια μητέρα σε ένα πάρτι.

Και σκέφτηκα:
Υπάρχουν άραγε άχρηστα παιχνίδια;

Ας θυμηθούμε κάτι πολύ σημαντικό:
Το παιχνίδι δεν είναι απλώς διασκέδαση.
Είναι η “δουλειά” του παιδιού.

Μέσα από το παιχνίδι το παιδί:
✨ μαθαίνει
✨ πειραματίζεται
✨ επικοινωνεί
✨ εκτονώνεται
✨ δημιουργεί
✨ αναπτύσσει δεξιότητες ζωής

Ένα επιτραπέζιο, ένα κουκλόσπιτο, τουβλάκια, μια μπάλα, ένα παιχνίδι ρόλων ή ένα παζλ δεν χρειάζεται να γράφει πάνω «εκπαιδευτικό» για να έχει αξία.

Η αξία του παιχνιδιού δεν βρίσκεται στην ταμπέλα του.
Βρίσκεται σε όσα προσφέρει στο παιδί.

Υπάρχουν παιχνίδια που χρειάζονται προσοχή;
Φυσικά. Όταν μιλάμε για ακατάλληλο περιεχόμενο, επικίνδυνες διαδικτυακές προκλήσεις ή υπερβολική χρήση χωρίς όρια, τότε ναι, υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Και τα videogames;
Μπορούν επίσης να έχουν οφέλη, όταν:
✔️ είναι κατάλληλα για την ηλικία του παιδιού
✔️ υπάρχει γονικός έλεγχος
✔️ δεν αντικαθιστούν το ελεύθερο παιχνίδι και την κοινωνική επαφή
✔️ υπάρχουν όρια στον χρόνο χρήσης

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να χωρίσουμε τα παιχνίδια σε «καλά» και «κακά».

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι:
Πώς παίζει το παιδί;
Με ποιον;
Πόσο;
Και τι θέση έχει το παιχνίδι στην καθημερινότητά του;

Γιατί το παιδί δεν χρειάζεται μόνο «χρήσιμα» παιχνίδια.
Χρειάζεται να παίζει.

Ως λογοθεραπεύτρια με 20 χρόνια στην ειδική αγωγή, βλέπω ότι οι γονείς συνήθως δίνουν δύο απαντήσεις:
Η παθητική: «Φύγε μακριά και πες το στην κυρία».
Η επιθετική: «Χτύπα το κι εσύ!».
Αν και φαίνονται αντίθετες, βασίζονται στην ίδια έλλειψη: Δεν έχουμε μάθει το παιδί να οριοθετεί το σώμα του.
Το λάθος ξεκινάει από το σπίτι
Όταν το παιδί τραβιέται επειδή δεν θέλει ένα χάδι ή μια αγκαλιά κι εμείς θυμώνουμε και λέμε «Σταμάτα, έλα εδώ!», του περνάμε το μήνυμα ότι το σώμα του το ορίζουμε εμείς. (Εξαιρούνται τα θέματα υγείας/ασφάλειας, όπως π.χ. το σιρόπι για τον βηχα).
Αν δεν μάθει στο σπίτι ότι ο λόγος του μετράει, πώς θα βάλει όρια στο σχολείο; Ό,τι νιώθουμε (χαρά, φόβος, αηδία) περνάει από το σώμα μας.

Το πλάνο δράσης που του διδάσκουμε:
«Όταν κάτι δεν σου αρέσει στο σώμα σου (που είναι ΜΟΝΟ δικό σου), το λες ΔΥΝΑΤΑ!»
«Αν δεν σε ακούσουν, το ξαναλές ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ!»
«Δείξε τον θυμό σου με όλο σου το είναι: Με τις εκφράσεις του προσώπου, χτυπώντας τα πόδια ή σφίγγοντας τις γροθιές!»
«Αν χρειαστεί, ζητάς αμέσως βοήθεια από δάσκαλο ή φίλο».

⚠️ Εξαίρεση: Αν κινδυνεύει η ζωή του (ειδικά από μεγαλύτερο), του μαθαίνουμε ότι επιστρατεύει την αυτοάμυνα και κάνει τα πάντα για να σωθεί.
Η ευθύνη των γονιών:
Για να διεκδικήσει το παιδί το δίκιο του έξω, πρέπει το «όχι» και το «σταμάτα» του να γίνονται σεβαστά πρώτα από εμάς (μαμά, μπαμπά, γιαγιά) μέσα στο σπίτι.

Ξέρετε κάτι που μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση πριν αρχίσω να εκπαιδεύομαι στη σίτιση παιδιών;

Το πόσο απλό μπορεί να είναι κάποιες φορές.

Υπάρχουν στιγμές μέσα στη συνεδρία που μπορεί να φάω κάτι. Όχι επίτηδες, όχι “θεραπευτικά” με την κλασική έννοια. Απλά… πεινάω. Και τρώω.

Συνήθως διαλέγω στιγμές που το παιδί είναι απορροφημένο πχ κατασκευάζει κάτι, ζωγραφίζει, παίζει. Θεωρητικά δεν επηρεάζεται.

Κι όμως.

Ακούει τον ήχο. Μυρίζει. Και εκεί που νομίζεις ότι όλη του η προσοχή είναι αλλου,γυρίζει και σε κοιτάζει.

Με αυτό το βλέμμα. Το αναγνωριστικό. Το ερωτηματικό.

«Τι είναι αυτό;» «Τρως;»

Και μετά έρχεται το: «Να φάω κι εγώ;»

Έχουν υπάρξει φορές που στο τέλος της συνεδρίας λέω στους γονείς: «Έφαγε καρύδι.» «Δοκίμασε μανταρίνι.» «Έφαγε αποξηραμένο μήλο.»

Και μένουν με το στόμα ανοιχτό.

Γιατί; Γιατί αυτό το παιδί μπορεί να μην τρώει σχεδόν τίποτα. Γιατί έχουν προσπαθήσει άπειρες φορές. Γιατί έχει πει “όχι”, έχει απομακρυνθεί, έχει αηδιάσει.

Δεν λέω ότι αυτό είναι η λύση. Ειδικά σε παιδιά με σοβαρές δυσκολίες σίτισης.

Αλλά είναι… η αρχή.

Η βάση πολλών από αυτά που κάνουμε.

Δεν πιέζουμε. Δεν προωθούμε. Δεν ζητάμε.

Απλά δείχνουμε.
Δείχνουμε ότι αυτό τρώγεται. Δείχνουμε ότι το θέλουμε. Ότι το απολαμβάνουμε.
Και εκείνη τη στιγμή χωρίς άγχος, χωρίς προσδοκία, χωρίς το “πρέπει” να γεμίζει τον χώρο το παιδί είναι ελεύθερο.
Και κάπου εκεί… γεννιέται η επιθυμία να δοκιμάσει.
Φυσικά, τα παιδιά με δυσκολίες σίτισης χρειάζονται ολοκληρωμένη υποστήριξη. Και οι οικογένειές τους το ίδιο.
Αλλά πολλές φορές, όλα ξεκινούν από αυτό το μικρό, σχεδόν αόρατο βήμα.
Χωρίς πίεση.
Και τελικά… με πραγματική δοκιμή.

Σήμερα γιορτάζουμε τις γυναίκες που γίνονται η πρώτη φωνή, η πρώτη αγκαλιά, η πρώτη ενθάρρυνση ενός παιδιού.
Τις μητέρες που μαθαίνουν καθημερινά να ακούν πίσω από τις λέξεις, να καταλαβαίνουν πίσω από τις σιωπές και να στηρίζουν κάθε μικρό και μεγάλο βήμα με απεριόριστη αγάπη και υπομονή. 🤍

Στο κέντρο μας, έχουμε τη χαρά να βλέπουμε κάθε μέρα τη δύναμη της μητρικής παρουσίας μέσα από τη συνεργασία, την εμπιστοσύνη και την αφοσίωση που δείχνουν οι μαμάδες στα παιδιά τους. Γιατί πίσω από κάθε παιδί που προσπαθεί, εξελίσσεται και ανθίζει, υπάρχει συνήθως μια μητέρα που δεν σταματά ποτέ να πιστεύει σε εκείνο.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες.

Στις μαμάδες που δίνουν φως, δύναμη και φτερά. 🌷

#Λογοθεραπεία #Μητέρα

Πρωτομαγιά.
Η φύση ανθίζει… και μαζί της ανθίζουν και οι λέξεις.

Σε κάθε μικρό βήμα, σε κάθε ήχο που γίνεται φωνή, σε κάθε προσπάθεια που βρίσκει τον δρόμο της, κρύβεται μια νέα αρχή. 🌸🌸🌸

📍 Ο χώρος «Μάθησης Δρόμοι» στον Ασπρόπυργο αναζητά νέους συνεργάτες

Στο πλαίσιο κάλυψης αυξημένων αναγκών, αναζητούμε:

• Βοηθό εργοθεραπείας
• Ειδικό Παιδαγωγό

📅 Έναρξη: Σεπτέμβριος 2026
🕒 1–2 απογεύματα/εβδομάδα, με προοπτική διεύρυνσης
🤝 Σταθερή συνεργασία σε ένα οργανωμένο πλαίσιο με ήδη διαμορφωμένη ομάδα

💰 Προσφέρονται ικανοποιητικές και σταθερές απολαβές, οι οποίες διαμορφώνονται ανάλογα με την εμπειρία και το είδος συνεργασίας (μπλοκ παροχής ή ΙΚΑ).

Αναζητούμε επαγγελματίες με υπευθυνότητα, συνέπεια και πραγματικό ενδιαφέρον για την εξέλιξη των παιδιών.

📞 210 5574244
📧 [email protected]

📍 Ο χώρος «Μάθησης Δρόμοι» στον Ασπρόπυργο αναζητά νέους συνεργάτες

Στο πλαίσιο κάλυψης αυξημένων αναγκών, αναζητούμε:
• Εργοθεραπευτή/Εργοθεραπεύτρια ή βοηθό εργοθεραπείας
• Ειδικό Παιδαγωγό

📅 Έναρξη: Σεπτέμβριος 2026
🕒 1–2 απογεύματα/εβδομάδα, με προοπτική διεύρυνσης
🤝 Σταθερή συνεργασία σε ένα οργανωμένο πλαίσιο με ήδη διαμορφωμένη ομάδα

💰 Προσφέρονται ικανοποιητικές και σταθερές απολαβές, οι οποίες διαμορφώνονται ανάλογα με την εμπειρία και το είδος συνεργασίας (μπλοκ παροχής ή ΙΚΑ).

Αναζητούμε επαγγελματίες με υπευθυνότητα, συνέπεια και πραγματικό ενδιαφέρον για την εξέλιξη των παιδιών.

📞 210 5574244
📧 [email protected]

Αχ… δεν είναι μαθήματα.

Το λέω και θα το ξαναλέω. 😊
Δεν έχουμε ύλη να “βγει”.
Δεν υπάρχουν τάξεις για να “περάσουμε”.
Η θεραπεία δεν είναι σχολείο.

Υπάρχει καλοκαιρινή διακοπή ,εννοείται!
Υπάρχει μια “σεζόν” που θυμίζει σχολική χρονιά.

ΑΛΛΑ…
δεν είναι 3 μήνες παύση.

Η θεραπεία έχει:
🔹 κύκλους
🔹 στόχους
🔹 φάσεις έντασης και φάσεις παύσης
Όχι όμως “κλείνουμε τον Ιούνιο, τα λέμε Σεπτέμβρη”.

Όταν διακόπτουμε για μήνες:
• τα παιδιά χάνουν δεξιότητες
• η παλινδρόμηση είναι συχνή
• ξαναχτίζουμε από την αρχή
• χάνεται πολύτιμος χρόνος

Και το πιο σημαντικό;
δεν προχωράμε μπροστά

«Να κάνουμε ένα διάλειμμα;»
Ναι. Βεβαίως, γιατί οχι;
«Να σταματήσουμε 3 μήνες;»
Στις περισσότερες περιπτώσεις… όχι!
Η θεραπεία προσαρμόζεται στο κάθε παιδί εξατομικευμενα.
Όχι στο ημερολόγιο και στις σχολικές παύσεις.

📍Φυλής 8Α, 19300 Ασπρόπυργος
☎️210 5574244
💌[email protected]
👩🏻‍💻mathisisdromoi.gr

Καλό Πάσχα με υγεία και αγάπη. 🐰
Ας είναι αυτή η περίοδος μια υπενθύμιση ότι κάθε παιδί ανθίζει με τον δικό του μοναδικό ρυθμό.
Εμείς είμαστε εδώ, δίπλα σας, σε κάθε διαδρομή.

«Αν σταματήσω τη λογοθεραπεία θα κλαίω»
«Θα φύγω από το σπίτι και θα πάω στην κα Μαντώ»
«Θα έρθεις στο πάρτι μου;»
«Να έρθεις σπίτι το βράδυ να μας διαβάσεις παραμύθια»
Αυτές κι ένα σωρό άλλες φράσεις και εκδηλώσεις αγάπης από τα παιδιά μου θα μπορούσα να γράψω, που δείχνουν τη βαθιά σχέση και σύνδεση που αναπτύσσουμε μέσω της θεραπείας.

Τα ιδια παιδιά που τις πρώτες φορές που έρχονταν να έκλαιγαν μη θέλοντας να αποχωριστούν τους γονείς, παιδιά που τα έχω «ζορίσει» για να πετύχουμε αυτό που ειχαν ανάγκη, παιδιά που χρειάστηκε να τα επαναφέρω και να τα ρυθμίσω προτού καταφέρουμε να συνδεθούμε.

Με εμπιστεύτηκαν όμως, όταν ωριμασαν οι συνθήκες, όταν ήρθε η κατάλληλη ώρα για το καθένα. Επειδή ακόμα κι αν ήμουν επιμονη κι αν έλεγα πολλά «όχι» στις απαιτήσεις τους, ήμουν παράλληλα εκεί με κατανόηση, σεβασμό και φροντίδα.

Η αλήθεια είναι μία:
χωρίς ασφάλεια, δεν υπάρχει μάθηση.
Κι αυτό… τα παιδιά μας το δείχνουν κάθε μέρα.

Συμφωνείς;