20/03/2021
«Δεν θέλω να με καταλαβαίνουν, θέλω μόνο να με αγαπούν», είπε καποια στιγμή μία φίλη. Μας συνάντησε ένα κυριακάτικο μεσημέρι (όταν μπορούσαμε) σε ένα ταβερνάκι, εμφανώς φορτισμένη. «Τι έχεις» την ρωτήσαμε και εκείνη ξεκίνησε να μοιράζεται τον πόνο της και να μας λέει πόσο πολύ την πιέζουν άνθρωποι από το περιβάλλον της, λέγοντας της τι είναι σωστό για εκείνη, τι είναι λάθος, τι να κάνει, τι να σταματήσει να κάνει κ.ο.κ. Εμείς πάλι (οι φίλοι), αρχίσαμε να την βομβαρδίζουμε με λογικές εξηγήσεις και επιχειρήματα. "Για το καλό σου, στα λένε", "Εσύ γιατί τα παίρνεις τοις μετρητοίς".... Λέγαμε εμείς, έλεγε εκείνη. Σαν να συμμετείχαμε σε διαγωνισμό και έπρεπε να βγάλουμε νικητή. Δώσε πίεση στην πίεση να δούμε πόσο θα αντέξει και ποιος θα αντέξει περισσότερο. Ποια λογική θα επικρατήσει. Βούρκωσαν τα μάτια αλλά εμείς δεν λυγίσαμε. Αφού προβάλλαμε το λογικό. Τι δεν καταλαβαίνει, πιθανώς να αναρωτιόταν ο καθένας από εμάς. Εννοείται ότι τίποτα από όλα αυτά δεν γίνονταν συνειδητά με πρόθεση να στενοχωρήσουμε ή να πιέσουμε. Τουναντίον! Η πρόθεση ήταν ξεκάθαρη. Θέλαμε να βοηθήσουμε. Αλλά πώς? Προβάλλοντας λέξεις από τη δική μας ματιά και θέση και δεν μπήκαμε ούτε μια στιγμή στα δικά της παπούτσια να νιώσουμε πως είναι. Στενεύουν? Πονάνε? Είναι φαρδιά και δεν χωράνε? Πάλιωσαν?
Σε ποιον δεν έχει τύχει άραγε, να βρεθεί σε αντίστοιχη θέση και το μόνο που θέλει είναι απλώς κάποιος να τον/την συν-αισθανθεί και ας μην καταλαβαίνει.
Μια απλή #παραδοχή είναι αυτή που μπορεί να αμβλύνει απόσταση χιλιομέτρων:
𝛥𝜀𝜈 𝜅𝛼𝜏𝛼𝜆𝛼𝛽𝛼ί𝜈𝜔, 𝛼𝜆𝜆ά 𝜎ί𝛾𝜊𝜐𝜌𝛼 𝝊𝝅ά𝝆𝝌𝜺𝜾 𝝀ό𝜸𝝄ς 𝛾𝜄𝛼 𝜈𝛼 𝛼𝜄𝜎𝜃ά𝜈𝜀𝜎𝛼𝜄 ό𝜋𝜔ς 𝛼𝜄𝜎𝜃ά𝜈𝜀𝜎𝛼𝜄.
Μήπως, με τον ίδιο τρόπο δεν αντιμετωπίζουμε αρκετές φορές και τον ίδιο μας τον εαυτό? Όταν ρωτούμε συμβουλευόμενους «και πώς θα το κάνεις αυτό», πολλοί απαντούν «με τη λογική μου». Τι καλά! Τότε: «Μην αγχώνεσαι», «Μην νευριάζεις», «Χαλάρωσε», «Μην αναβάλλεις», «Ανάκτησε την αυτοπεποίθησή σου»………..κ.α.
Ας σηκώσει το χέρι όποιος καταφέρνει να ανταποκριθεί άμεσα στις παραπάνω εντολές.
Τι και αν παρακάμπταμε, για λίγο, τις λογικές προσεγγίσεις και γινόμασταν παρατηρητές του εαυτού μας. Να βγαίναμε, που και που, για λίγο από τα παπούτσια μας. Να αναγνωρίζαμε ότι υπάρχει λόγος που αγχωνόμαστε ή πιεζόμαστε και με οδηγό αυτό το συναίσθημα (ή όποιο άλλο) εκδηλώνουμε και μια συμπεριφορά όπως για παράδειγμα άλλοτε εκνευρισμό, άλλοτε άρνηση. Τι θα γινόταν αν αναλογιζόμασταν κάτω από ποια συνθήκη προκύπτει ένα δυσάρεστο – κατ’ εμάς- συναίσθημα. Σε ποια χρονική στιγμή. Τι ισχύει εκείνη τη στιγμή που αισθανόμαστε όπως αισθανόμαστε ή και τι δεν ισχύει. Τι είναι αυτό που συνήθως κάνουμε ή δεν κάνουμε υπό πίεση ή άγχος.
Τι θα γινόταν αν, αντί να προσπαθούμε να εξηγήσουμε, να συν-αισθανθούμε ό,τι νιώθουμε.
Στην με τις εφαρμοσμένες μεθόδους του Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού και Θεατροπαιδαγωγικής προσεγγίζουμε το κάθε ζήτημα- ανάγκη με απόλυτο σεβασμό στο αξιακό κώδικα του κάθε ατόμου. Δεν θα μας ακούσεις να λέμε τι #πρέπει να κάνεις αλλά #πώς μπορείς να πετύχεις την αλλαγή που εσύ έχεις αποφασίσει, αξιοποιώντας τις δικές σου δυνάμεις.