Υπέρυθρο

"Η Καουτέρ Αντιμί περνά μια νύχτα στο Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου για να αφηγηθεί την τύχη της Μπάγια, της χαρισματικής Αλγερινής ζωγράφου που κέρδισε τον θαυμασμό του Ματίς και του Πικάσο. Ωστόσο, μες στη σιωπή του μουσείου, μια άλλη αφήγηση έρχεται στο προσκήνιο.
Το 1994, ενώ η Αλγερία βυθίζεται ολοένα στη βία, οι γονείς της Καουτέρ αποφασίζουν να επιστρέψουν εκεί, στην πατρίδα, με τα παιδιά τους. Την επομένη της άφιξής τους, το οικογενειακό αυτοκίνητο πέφτει πάνω σε ένα ψεύτικο μπλόκο της Ένοπλης Ισλαμικής Οργάνωσης (GIA). Πρόκειται για το πρώτο επεισόδιο σε μια σειρά τραγωδιών που τους επιφυλάσσει η λεγόμενη «μαύρη δεκαετία».
Γιατί οι γονείς της θέλησαν να επιστρέψουν τότε ακριβώς που, όσοι μπορούσαν, εγκατέλειπαν άρον άρον τη χώρα; Πώς να σταθεί στα πόδια της η ενήλικη πια συγγραφέας, όταν το παρελθόν στοιχειώνει και κατασπαράζει τις νύχτες της;
Η Αντιμί αντικρίζει κατάματα τις αναμνήσεις της, προσπαθεί να γεμίσει τα κενά, να ανασύρει όλα αυτά που έχουν θαφτεί, εξερευνώντας όσα αναπαράγονται μες στα χρόνια, όσα αποσιωπώνται, αλλά και όσα ξαναβρίσκουν τη φωνή τους. Ένα τολμηρό κείμενο, όπου η τέχνη λειτουργεί σαν φωτεινό αντίβαρο στη σκοτεινιά της Ιστορίας."

Συγγραφέας:
Adimi Kaouther
Μεταφραστής:
Ταπεινού Μυρτώ
Εκδοτικός οίκος:
Εκδόσεις Πόλις
Ημερομηνία 1ης παρούσας έκδοσης
1 Απρ 2026
Διαστάσεις
14x20.7
Τίτλος Πρωτότυπου
La joie ennemie
Σελίδες
224

"Σε μια Σιένα πνιγμένη από στενότητα και κακεντρέχεια, τρία αδέρφια –ο Giulio με τα παλιά βιβλία, ο Niccolo με τις ψεύτικες αρχαιότητες, ο Enrico με την αόριστη καλοσύνη του– ζουν μια φαινομενικά ήσυχη ζωή μέσα σε ένα παλαιοβλιοπωλείο που μυρίζει σκόνη και χρέη.
Μέχρι που η πραγματικότητα χτυπάει την πόρτα: τα χαρτιά λήγουν, οι υπογραφές πλαστογραφούνται, η ντροπή απλώνεται σαν σκιά.
Με αμείλικτη καθαρότητα και ρυθμό που κόβει την ανάσα, ο Federigo Tozzi σκαλίζει την τραγωδία μιας οικογένειας που καταρρέει όχι από κακία, αλλά από αδυναμία να αλλάξει – μια σύγχρονη σταύρωση τριών ψυχών που δεν βρίσκουν λύτρωση ούτε στον θάνατο. Ένα από τα πιο συμπυκνωμένα και σκληρά αριστουργήματα της ιταλικής λογοτεχνίας."

Συγγραφέας:
Tozzi Federigo 1883-1920
Μεταφραστής:
Κρεμνιώτης Χρίστος
Εκδοτικός οίκος:
Εκδόσεις Ίνδικτος
Ημερομηνία 1ης παρούσας έκδοσης
28 Απρ 2026
Διαστάσεις
12x20,5
Σελίδες
160

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα βιβλίου σήμερα.

Το σημαντικό αυτό πόνημα ο συγγραφέας του Γιάννης Πράσινος που γεννήθηκε στην Κολοφάνα Αμοργού το 1949, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και υπηρέτησε σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις Κυκλάδες και την Αθήνα, το αφιερώνει:
Στους γονιούς του Νικολιό και Μαριώ και σ' όλους της γενιάς τους "όχι γονατιστός ολόρθος ανυψώνω την ακμαία προσευχή μου στο μόχθο τους"(Γιάννης Ρίτσος "Αγιασθήτω").

Με ευγνωμοσύνη
"Υπέρυθρο"

"Mπορεί κανείς να εγκαταλείψει τον πατέρα και τη μητέρα του; Μπορεί να κλείσει την πόρτα πίσω του, να κατέβει τις σκάλες και να αποφασίσει πως δεν θέλει να τους ξαναδεί ποτέ πια;

Δέκα χρόνια μετά την απόδρασή του από μια τοξική και βίαιη οικογένεια, ένας γιος καταγράφει τις δύσκολες αναμνήσεις του. Η επώδυνη μα και λυτρωτική αυτή αναδρομή ζωντανεύει το πορτρέτο μιας μητέρας καταδικασμένης να ζει στην αφάνεια κι ένα ύπουλο, ασφυκτικό πατριαρχικό καθεστώς."
Εκδόσεις Ίκαρος
Ημερομηνία έκδοσης: 09/02/2026
Μετάφραση: Δήμητρα Δότση

"Η Επέτειος είναι ένας λογοτεχνικός στρόβιλος, ένας κυκλώνας που παρασύρει τον αναγνώστη στη δίνη του με μια μοιραία δύναμη, τόσο μεγάλη που καταφέρνει να τον εκτοξεύσει στο μάτι αυτού του κυκλώνα, εκεί όπου επικρατεί η λυτρωτική γαλήνη. Κάπου εκεί κρύβεται και η ανομολόγητη αγάπη ενός γιου για τη μητέρα του."
Δήμητρα Δότση | Μεταφράζοντας την «Επέτειο» του Andrea Bajani

Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα για το φωτογραφικό στούντιο ενός ιδιόρρυθμου κυρίου, όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν αφού έχουν πεθάνει για να ξαναζήσουν μια πολύτιμη ανάμνηση πριν περάσουν για πάντα στην «άλλη» μεριά.

Η Βίκη Τσιούστα που μετέφρασε στα ελληνικά το νέο μυθιστόρημα της Sanaka Hiiragi και φιλοξενείται στη στήλη «Το εργαστήρι της μετάφρασης» των εκδόσεων Ίκαρος, λέει σχετικά:

"Η Χιράγκι γράφει με έναν τρόπο που δύσκολα περιγράφεται χωρίς να τον αδικήσεις. Είναι απλός, αλλά όχι απλοϊκός. Είναι τρυφερός, αλλά ποτέ έντονα συναισθηματικός. Υπάρχει μια σιωπή, μια διακριτικότητα στην αφήγησή της – μια παύση που σου αφήνει τον χώρο να νιώσεις μόνος σου, χωρίς να σε κατευθύνει. Και για εμένα, ως μεταφράστρια, αυτό ίσως ήταν και το πιο απαιτητικό κομμάτι: όχι να αποδώσω το νόημα, αλλά να μην χάσω αυτήν την ισορροπία. Να μην «γεμίσω» το κείμενο εκεί που το πρωτότυπο αφήνει κενό. Να εμπιστευτώ ότι και στα ελληνικά αυτή η διακριτικότητα μπορεί να λειτουργήσει.

Κεντρικό ρόλο στο βιβλίο παίζουν οι φωτογραφίες, όχι μόνο ως αφηγηματικό εργαλείο αλλά και ως φορείς μνήμης. Μέσα από αυτές, οι χαρακτήρες καλούνται να επανεξετάσουν το παρελθόν τους και να αναγνωρίσουν τη σημασία στιγμών που ίσως είχαν προσπεράσει. Ακόμα και μια φαινομενικά ασήμαντη στιγμή μπορεί να γίνει καθοριστική. Κι έτσι η επιλογή των φωτογραφιών γίνεται κάτι περισσότερο από μια απλή διαδικασία – γίνεται μια πράξη κατανόησης και αναγνώρισης."

Κυκλοφόρησε το νέο αλληγορικό βιβλίο του Μιχάλη Αλμπάτη από τις εκδόσεις Νήσος και ανυπομονούμε να το διαβάσουμε.

Ένας μυστηριώδης ιός, εκκινώντας από ένα ταπεινό δημόσιο ουρητήριο των Αθηνών, θέτει ολόκληρο τον πλανήτη υπό την εξουσία του. Πρόκειται για έναν ιό – αναμορφωτή, που μετατρέπει τους ανθρώπους, όλους, σε καλλιτέχνες. Η έμπνευση, η έκφραση, το κάλλος, είναι τα νέα ιδανικά που την ανθρωπότητα κινούν? οι πόλεμοι κατασιγάζουν, η δίψα για χρήμα και εξουσία ξεθυμαίνει, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί φανατισμοί εξασθενούν, και δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος εισέρχεται για πρώτη του φορά σε έναν πραγματικά Χρυσό Αιώνα. Τα πράγματα ωστόσο δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο απλά, καθώς αυτή η γλυκιά αρρώστια, που όλοι αντιμετωπίζουν σαν ευλογία, δεν είχε φανερώσει ακόμα όλα της τα χαρτιά…

Ένα βιβλίο που ξεκίνησε σαν νουβέλα αλλά κατέληξε μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον. «Αυτή η αλλαγή οπτικής μετέβαλε άρδην τη στάση του απέναντι στους Καλλιτέχνες. Ένιωθε οίκτο για αυτούς, τον ίδιο οίκτο που και για τον εαυτό του άρχισε να νιώθει, γιατί κατάλαβε ότι και ο ίδιος υπήρξε άρρωστος, βαθιά, πριν ακόμα ο ιός κάνει την εμφάνισή του? κατάλαβε ότι κάθε καλλιτέχνης δεν είναι άλλο από ένας ασθενής που μέσα στην ίδια την έξαρση των συμπτωμάτων του αναζητεί ματαίως τη γιατρειά του, κι ήταν σίγουρος πια πως, όσο κι αν αξίζανε κάποια από τα έργα της Τέχνης έναν θαυμασμό απεριόριστο, στους ίδιους τους καλλιτέχνες άρμοζε μόνο με το στεφάνι της λύπησης, το καμωμένο από άχυρο, να στεφανωθούνε.»

«Είναι απόλαυση να κοιτάζεις από τη μέση του Δνείπερου τα ψηλά βουνά, τα πλατιά λιβάδια, τα πράσινα δάση! Αυτά τα βουνά δεν είναι βουνά: δεν έχουν πρόποδες, έχουν και κάτω και πάνω μια αιχμηρή κορφή, και κάτω και πάνω τους τον ψηλό ουρανό. Τα δάση αυτά που στέκονται πάνω στους λόφους δεν είναι δάση: είναι μαλλιά που φύτρωσαν πάνω στο δασύτριχο κεφάλι του γέροντα του δάσους. Από κάτω, στο νερό, πλένεται η γενειάδα του, και κάτω απ’ τη γενειάδα του και πάνω απ’ τα μαλλιά του έχει τον ψηλό ουρανό. Αυτά τα λιβάδια δεν είναι λιβάδια: είναι ένα πράσινο ζωνάρι, τυλιγμένο γύρω απ’ τη μέση του στρογγυλού ουρανού και στο πάνω μισό και στο κάτω μισό βγαίνει βόλτα το φεγγάρι.»

Στο πρώτο πεζογραφικό έργο του Νικολάι Γκόγκολ, στις ιστορίες που συνέλεξε ο μελισσοκόμος Ρούντι Πάνκο, το λαϊκό παραμύθι συναντά την τραγωδία, το χιούμορ συμπορεύεται με τον σκοτεινό θρύλο, το βλάσφημο εμπαίζει το ιερό, η λαϊκή γλώσσα αναμετριέται με την υψηλή λογοτεχνία, η πραγματικότητα μπλέκεται με το φανταστικό και η κωμωδία εναλλάσσεται με τον τρόμο. Ο Γκόγκολ, απεικονίζοντας τον αγροτικό κόσμο των Κοζάκων, φιλοτεχνεί ένα πολυσύνθετο και εικαστικά εκθαμβωτικό σύμπαν, γεμάτο μάγισσες, διαβόλους, φαντάσματα και αλλόκοτους χωρικούς. Με το έργο αυτό ο Γκόγκολ βρίσκει τη μοναδική αφηγηματική φωνή του που άφησε το ανεξίτηλο στίγμα της στη ρωσική λογοτεχνία.
Εκδόσεις Αντίποδες

Ένα καινούργιο βιβλίο για τους μικρούς μας φίλους που θα κυκλοφορήσει μες την εβδομάδα! Με την πολύ όμορφη και χαρακτηριστική εικονογράφηση του Jake Biggin( δες και το δικό του βιβλίο "Λόγια γεμάτα αγάπη" από τις Εκδόσεις Διόπτρα).

"Το χρονικό μιας γυναικοκτονίας μέσα από τα μάτια του δράστη και των ανθρώπων του περιβάλλοντός του. Οι έξι αφηγητές, καθώς συμπληρώνουν το παζλ του εγκλήματος και του προσώπου που το διέπραξε, έρχονται σταδιακά αντιμέτωποι με τα δικά τους λάθη και πάθη.
Ο γυναικοκτόνος, σε μια διαρκή, υπόγεια συνομιλία με το θύμα, παρεμβαίνει κάθε τόσο στα λεγόμενα των αφηγητών για να εκφράσει τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας. Άλλοτε σαν μουρμουρητό κι άλλοτε σαν κραυγή, ξεδιπλώνονται οι σκέψεις του για τον έρωτα και τον θάνατο, τη λογική και την τρέλα, την ομορφιά και την ασχήμια του κόσμου, τον ίδιο του, εν τέλει, τον εαυτό και το καθρέφτισμά του στα μάτια της αγέλης του.
Ένα μυθιστόρημα για τη σκοτεινή ανθρώπινη φύση, τη συνθήκη του «ανήκειν» και τη βία στον έρωτα, τα πολλαπλά πρόσωπα της αλήθειας και τον καταλυτικό ρόλο της αφήγησης."
Εκδόσεις Πατάκη

Το νέο μυθιστόρημα του Φάιγ κέρδισε το βραβείο Renaudot 2024.
H μετάφραση από τα γαλλικά είναι του Γιάννη Στρίγκου.
Μέσα από τις αφηγήσεις τεσσάρων γενεών, ο Φάιγ μάς αφηγείται την αιματοβαμμένη ιστορία της Ρουάντας, μιας χώρας που, παρά τα δεινά, επιδιώκει τη δικαίωση των νεκρών, τη συγχώρεση και την ομόνοια. Όπως το ομώνυμο δέντρο, που ξεπροβάλλει από τα σπλάχνα της σκοτεινής γης και υψώνεται προς το φως, η Τζακαράντα αποτελεί έναν ύμνο στην ανθρωπότητα και στην παράδοξη φύση της, αλλά και στην ανεξάντλητη ικανότητά μας να επιβιώνουμε και να αγαπάμε.
Εκδόσεις Πατάκη