Anke & Camille naar Gambia

PANNENKOEKENNIEUWS***

Tis bijna afgelopen! De afgelopen 2 maanden hebben we veel meegemaakt. Dit avontuur zal ons altijd bijblijven, zowel de ontroerende als de misschien soms minder leuke momenten. We hebben hier mensen ontmoet met een ontzettend groot hart en plaatsen bezocht die we amper kunnen beschrijven want we doen er tekort aan door er woorden aan te geven. Nogmaals willen we iedereen die pannenkoeken besteld heeft bedanken, want met het geld konden we het ziekenhuis enkele bloeddrukmeters en thermometers schenken. Ook met veel dank aan het UZ Gent en het az Sint-Blasius die heel wat materiaal als schenking gaven. Samen met Samana en Tenzin, 2 studenten van ZoWe Verpleegkunde, konden we voor 10 bloeddrukmeters en 10 thermometers samenleggen. Dit danken wij aan jullie! We genieten nog van onze laatste dagen (in de warme zon, met een cocktail) maar we zijn heel blij om jullie binnenkort terug te zien!

Liefs, Camille & Anke

Hey hey!

Wij zijn dit weekend naar Senegal vertrokken. Vrijdagochtend om 6u30 (jawel) zijn we richting ferry vertrokken waar we een vriendelijk gezin tegenkwamen die ons helemaal naar Dakar wouden meenemen. Na een hele dag rijden zijn we uiteindelijk na een lange reis bij Lotte en Melissa aangekomen. Zij doen hier in Dakar hun stage en we mogen bij hen in het gastgezin logeren. Het gastgezin is super vriendelijk en we mogen hier mee eten met hen!

Gisteren zijn we op uitstap vertrokken naar île de Madeleine. Een klein, maar heel mooi eilandje waar we eens rond zijn gelopen met een gids. Achteraf hadden we wat tijd op van de mooie natuur te genieten, wat mooie foto's opleverde. Vandaag zijn we gaan surfen, of eerder een poging tot surfen, in Yoff. Echt heel tof! Achteraf zijn we doorgegaan naar île Ngor, hetgeen Unesco werelderfgoed is. Hier hebben we even gezwommen en zijn we eens rond het eiland gestapt.

Morgen keren we terug naar Banjul. We hebben gisteren besloten om met Lotte en Melissa mee verder te reizen naar het zuiden van Senegal. Daar gaan we richting Casamance! Maar dat laten we later nog weten!

Groetjes uit Senegal!! 🇸🇳

Halloooo!

We hebben het wat druk gehad, maar hier weer even een update.

Vorige week stonden we op de medical department. Ook hebben we een dagje op de intensieve meegelopen. Dit was voor ons heel interessant en daarom gaan we proberen daar volgende week ook stage te lopen.

Deze week staan we op het operatiekwartier. Ze hebben hier een grote en kleine operatiezaal waar elke voormiddag een aantal operaties gebeuren die wij kunnen meevolgen. Vandaag was er een amputatie van een man waarvan de arm al een tijd was afgebonden, maar de stank was verschrikkelijk! Ook heel wat kindjes moeten een kleine ingreep krijgen. We proberen hen te troosten en te entertainen, en geloof ons...als blanken is dit hier niet gemakkelijk! Wanneer de kindjes ons dan toch vertrouwen, krijgen we de mogelijkheid om het kind te doen inslapen op onze schoot. Heel schattig! Van zodra het kind slaapt, vliegen ze in actie.

We zijn benieuwd wat de rest van de week nog brengt!

Gambiaanse groetjes!

Salaam aleikum!

Wij zijn hier (morgen) al een maand! Hoewel we thuis al een beetje beginnen missen, hebben we er hier toch al heel wat meegemaakt. We zetten de hoogtepunten even op een rij.

Foto 1:
Onze uitstap naar Coconut Island. Door deze uitstap hebben we voor het eerst ontdekt hoe mooi Gambia is en leerden we een stukje van de cultuur kennen. We zaten voor de eerste keer in een safari auto, beklommen een palmboom & gingen binnen in de (kleine) huisjes van het dorpje.

Foto 2:
In het ziekenhuis hebben we onze ogen al meermaals open getrokken, zowel op een positieve als negatieve manier. Tijdens de stageweek op spoed kwam er een patiënt binnen die Camille altijd zal bij blijven. De dag begon rustig, te rustig. We hadden al het gevoel dat er nog iets zou gebeuren. Op een bepaald moment werd een vrouw binnengebracht via de ambulance. De vrouw was 45 jaar, maar ze zag er uit als een meisje van 18. Helemaal uitgedroogd en ondervoed. Volgens haar familie ging dit over een periode van 6 maanden. Met vier verpleegkundigen probeerden ze een ader te vinden om haar vocht te kunnen toedienen. Na een stuk of 15 pogingen is het dan uiteindelijk gelukt langs haar hals. Alsof ze niet genoeg aangeprikt was moesten ze nog een ader vinden om een bloedstaal te nemen. Ook hier lukte het niet van de eerste keer en hebben ze het via de lies moeten doen. Na een half uur non stop met haar bezig te zijn kon ze even rusten. Ik legde een deken over haar want ze voelde ijskoud aan, ze keek me ook aan met een zeer uitgeputte blik. Na een uur kwam ik terug op de afdeling en zag ik dat er een deken over haar hoofd lag. Ze had het niet overleefd.

Foto 3:
Hetgeen Anke het meeste bij blijft is een dame van in de 80 jaar die via spoed binnen gekomen was. 'Ik had zelf de opname gedaan dus ik kende haar meteen goed. Ik had met haar zoon gesproken over het geloof en de betekenis dat het bidden voor haar heeft. Ik had een goede band met deze familie. Elke dag van de week ging ik kijken hoe het met haar ging, en telkens zat haar zoon erbij. De appreciatie van hen was groot. Op vrijdag gingen we voor onze laatste dag van de week opnieuw naar spoed en ging ik kijken naar deze dame. Haar zoon was afwezig, maar zij was veel beter geworden en ze wou uit haar bed. Na controle van de dokter nam ik een rolstoel en wou ik met haar een klein toertje doen. Bij het uithalen merkten we dat ze in haar eigen stoelgang lag, en volledig vuil was. Ik heb er 2u over gedaan om haar gewassen te krijgen want hier in Gambia doet de verpleging dit niet. Op het einde van de shift voelde ik mij zó moe, maar voldaan toen ik haar in een proper kleed in een proper bed zag liggen.

Foto 4:
Ons weekend in Basse. Basse ligt aan de andere kant van Gambia. We bleven daar een weekend en leerden daar Belgische studenten kennen. De temperatuur is er NOG warmer dan hier en het ziekenhuis was in vergelijking met Banjul nog een stukje armer en kleiner.

Foto 5:
Afgelopen zondag konden we met de marine mee op de mangroves om te gaan vissen. We wilden dit al lang doen dus we waren blij om dit met hen te doen, want het was echt een toffe bende! Ze leerden ons vissen en we hebben erna met enkelen een frisse duik in de rivier genomen. We sloten af met een moddergevecht en 's avonds gingen we nog iets eten in Banjul. Echt een zalige dag!

(Foto 6: we kregen ook een lift van de minister van toerisme en cultuur. Vriendelijke man!! Hij gaf ons wat geld en zei om er iets mee te gaan drinken!)

Liefs,
Oums & Fatoumatta

Dit moesten we even laten weten:

Gisteren stonden we op het punt om naar huis te gaan, toen de directeur van het ziekenhuis kwam zeggen dat we enkele Belgische mariniers moesten rondleiden in het ziekenhuis. Stiekem hadden we gehoopt om ons weekend te beginnen, maar uiteindelijk waren we blij om deze Belgen te ontmoeten en ons verhaal te doen. We werden uitgenodigd om 's avonds naar de receptie op het oudste marineschip van België te komen. Eenmaal 's avonds aangekomen troffen we een prachtig verlicht schip aan, met boven op het dek een gezellige receptie. Indrukwekkend, al die witte pakjes! Blijkbaar waren wij voor hen ook een beetje indrukwekkend, want al snel stonden we met een gezellige bende te praten. Na een lekker bakje stoofvlees met friet, en een foto natuurlijk, kregen we een rondleiding op het schip door de verpleegkundige. We eindigden de rondleiding in de bar, waar er duidelijk een gezellige sfeer hing! We werden getrakteerd op een fris Belgisch pintje en het werd een gezellige en toffe avond! Daarvoor moet je dan in Gambia zitten 😉

Wist je dat....
Gambia het kleinste land (op het vaste land) is van Afrika.

Wist je dat....
Verpleegkundigen in Gambia slechts 50 euro in de maand verdienen.

Wist je dat....
Er voor de kinderen in Gambia geen leerplicht is.

Op maandag 23 april startten we op de afdeling emergency. We hadden al meteen de indruk dat het een zeer hectische week zou worden. We werden van de ene patiënt naar de andere gesmeten en deden ons best om iedereen tevreden te stellen, maar merkten al snel dat het op die manier zowel mentaal als fysiek een zeer zware week zou worden. Ze hebben een soort van triagesysteem zoals in België waarbij de kritieke patiënten voorrang krijgen, maar ze hebben hier geen huisartsen zoals bij ons dus elk kwaaltje verschijnt op spoed. Wij begrijpen niet zoveel van het systeem, maar zolang zij het zelf begrijpen is het oké.

We merken dat de taal het lastigste struikelpunt hier is want ze zullen eerst in hun eigen taal een uitleg doen en daarna pas tegen ons in het Engels. Meestal is het werk al gedaan tegen dat wij de uitleg hebben gekregen. Ook spreekt een deel van de bevolking geen Engels en probeer dan maar eens te verstaan wat ze zeggen.

Ook het eten is hier niet gemakkelijk. Vlees en vis ligt hier uren in de zon en tenzij we weer ziek willen zijn, kunnen we dit beter niet eten. Het is dus zoeken naar de plaatsen die we vertrouwen. We hebben deze week wel eens een lekkere steak gegeten...awel het heeft gesmaakt!

Gisteren zijn we op bezoek geweest bij David. Daar hebben we heel zijn familie ontmoet. Om de 5 minuten kwam er wel weer een nieuw kindje om ons een handje te geven.
De mama van David had speciaal voor ons een heerlijke maaltijd gemaakt! Super lief en super lekker 😊

GROETJES UIT BASSE! 👋🏼

Onze 2e week zijn we gestart op pediatrie, en we waren niet de enigen. Een stuk of 10 studenten stonden daar om te beginnen op de afdeling waar amper 8 patiënten lagen. Vol goede moed probeerden we te volgen, maar met weinig uitleg en begeleiding was dit moeilijk. We probeerden initiatief te nemen door parameters te nemen (als enige 2 studenten van de 10) en na te gaan welke ziektebeelden er lagen (als we het doktersgeschrift konden lezen). Dag 1 was dus een ramp, en 2 dag was niet veel beter. Na een grote discussie tussen ons en de verpleegkundige omtrent het geven van medicatie, voelden we dat deze week niet leerrijk genoeg zou worden. We besloten om terug te keren naar materniteit om de laatste 2 dagen daar door te brengen. We brachten wel een bezoekje aan de neonatale afdeling. Héél interessant!

Omdat we ook buiten de muren van het ziekenhuis de cultuur van Gambia willen leren kennen, hebben we een uitstapje gemaakt naar Kunta Kinteh. Een slaveneiland waar slaven werden naartoe gebracht vooraleer ze naar Amerika werden gebracht. We hebben de indruk dat slavernij nog een gevoelig thema is voor sommigen. Hoewel Gambia een land vol cultuur is, merken we dat het land nog onbekend is voor toeristen. Jammer, want volgens ons echt een aanrader!

Dit weekend trekken we erop uit naar het oosten van Gambia. Daar bezoeken we een plaatselijk ziekenhuis en een soort weeshuis. We kijken ernaar uit om een weekendje weg te zijn van Banjul, en laten jullie zondag iets meer weten (als het internet dit toelaat) 😉

Groetjes van de tubabs!
Oumi & Fatou

Onze eerste werkweek zit er al op.
Deze week stonden we een hele week op materniteit en hoewel we hier niet veel van wisten hebben we toch zeer veel bijgeleerd.
We hebben hier een paar keer onze ogen open getrokken. De basisprincipes zoals steriliteit en ergonomie waar wij in onze opleiding zoveel aandacht aan geven heeft hier een heel andere betekenis, we hebben wel honderd keer gezegd en gedacht 'Wat doen die nu??'
Graag zouden we Sona, de vroedkundige van de afdeling, heel hard willen bedanken. Ze heeft ons elke dag op sleeptouw genomen en alles (soms 3 keer, maar dat lag dan eerder aan ons) uitgelegd.
We waren verwonderd hoeveel ze eigenlijk wel niet wisten van hun vak. Op elke vraag die we stelden konden ze een perfect antwoord geven en zelfs meer. De slogan die ons waarschijnlijk gedurende heel onze stageperiode zal bijblijven is toch wel 'We need to improvise'. Dit gebruiken ze bij alles, zelfs om hun thee te kunnen drinken.

We merken dat iedereen hier enorm geduldig is. Elke dag krijgen we 'emergency cases' binnen waarbij wij dan veronderstelden dat de patiënt binnen de 5 minuten naar het operatiekwartier gebracht wordt, maar meestal liggen ze nog 2 tot 3 uur op een tafel te wachten tot de operatiezaal klaar is. En niemand die hier om klaagt.

Het personeel is ook steeds heel vriendelijk. Ze doen hun best om zoveel mogelijk Engels te praten zodat ook wij ze verstaan, dokters en verpleegkundigen eten samen en vragen zelf of we willen mee-eten met hun eten. Stel je dat eens voor in België 😉

Dit weekend zullen we proberen zoveel mogelijk van Gambia te zien buiten Banjul, zodat we weer volledig klaar zijn om te beginnen aan onze volgende werkweek op de afdeling pediatrie.

Veel groetjes Fatou en Oumi

Hallo,

Gisteren zijn we begonnen met onze stage op de afdeling materniteit. We waren nog maar net aanwezig, of er zou al een vrouw bevallen. We waren wel benieuwd en gingen dus meekijken. Het was tegelijk zo eng, maar ook zooo mooi om een baby ter wereld te zien komen. Zij blijven na de bevalling nog enkele uurtjes in het ziekenhuis en gaan dan naar huis.

In de namiddag besloten we nog eens naar de markt te gaan om snel snel een boekje te vinden. Deze snelle uitstap is uitgedraaid in een bezoek in bijna heel Banjul nadat we William waren tegengekomen. Hij toonde ons de kleinste straatjes en de plaatselijke vissersmarkt. We wouden ook een armband met onze Afrikaanse namen, en dankzij hem hebben we maar de helft betaald van de originele prijs!

Vandaag vertrokken we na een leuke 1e dag met veel goesting naar het ziekenhuis, klaar om weer heel wat bij te leren. Maar toen we toekwamen, lag er een vrouw waarvan het hoofd van het kindje al zichtbaar was. Alleen zat het kind geklemd en moest er een spoedkeizersnede uitgevoerd worden. Na 2u lag de vrouw nog steeds op de afdeling! Terwijl zij alles op het gemak deden, geraakten wij zo gefrustreerd. Ook al weten we dat wij het vanuit hun standpunt moeten bekijken, was dat vandaag heel moeilijk. Rond 11u hebben ze haar dan toch naar de operatiezaal gebracht, en mochten we de keizersnede meevolgen. Waren het de emoties of komt het door het klimaat, we hadden het achteraf echt moeilijk. Gelukkig hebben we elkaar om te reflecteren!

Met veel liefde
Oumi & Fatou

Hallo hallo,

De 1e week in Gambia zit erop en meteen ook een druk weekend! Vrijdag hebben we de markt bezocht niet zoveel verder van ons verblijf, waar er allerlei kleine shops zijn. Toen we de eerste keer hierdoor liepen was dit met een local, maar deze keer besloten we het met ons 2 te doen. Dit is echt niét te doen! Letterlijk iedereen spreekt je aan om te weten wie we zijn. Er was 1 dame, mama Africa, die ons vastpakte en ons haar dochters noemde. We kregen allebei een armbandje van haar zodra we vertelden dat we in het ziekenhuis werkten. Waarschijnlijk een truc om ons naar binnen te lokken, maar het was echt een toffe madam!

'S avonds zijn we met de andere Belgische studenten bij een marrabudda geweest. Iemand die je toekomst voorspelt door middel van je hand te lezen! Pure oplichterij, maar we wisten niet dat friemelen aan een ketting zo grappig kon zijn. De uitkomst: we zullen allebei een heel goed en gelukkig leven tegemoet gaan (vermoedelijk was de inspiratie wat weg). Opletten wat we zeggen, want de bevolking gelooft wat ze zeggen.

Zaterdag zijn we richting Senegambia getrokken waar het iets toeristischer is als de hoofdstad zelf, en daar er ook meer te doen is. De andere studenten waren hier al geweest en namen ons mee. Een beetje de Gambiaanse overpoort!

Vandaag zijn we in de namiddag naar een worstelwedstrijd geweest, de nationale sport hier in Gambia. Een hele bedoening, met veel show en volk,vooral de vrouwen werden hier volledig gek! Ook de president was aanwezig. We hebben ook voor de 1e keer Afrikaans gegeten, met dank aan Ousman en zijn familie want het was super lekker!

We verschieten hier nog dagelijks van hoe men hier leeft. Het gaat er hier veel harder aan toe als bij ons, en dat is voor ons zeker aanpassen. We zullen nog wat haar op onze tanden moeten krijgen om de komende weken vlot door te kunnen komen!

Dag vriendjes,

Wij zijn alvast heel goed aangekomen. Gisteren zijn we omstreeks 19u30 geland in Banjul, waar Ousman ons stond op te wachten. Hij bracht ons naar ons verblijf, wat veel beter meevalt dan eerst gedacht. Buiten enkele kleine problemen met elektriciteit, hebben we de ventilator toch aan de gang gekregen! Gelukkig, want het is hier nu 32 graden 😀

Vandaag werden we officieel verwelkomd door iemand die tijdelijk burgemeester is, aangezien het hier bijna verkiezingen zijn. We kregen ook een rondleiding in het ziekenhuis en hebben zeker de helft van het ziekenhuis een hand gegeven.

Wat meteen opviel is hoe arm de bevolking is en we zijn hier ook echt van verschoten. Anderzijds kunnen wij nog heel wat leren van hun gastvrijheid en vriendelijkheid, want deze is echt enorm!

We zijn benieuwd wat de komende dagen zal brengen. Morgen halen we ons schema van het ziekenhuis, en vanaf maandag vliegen wij erin!

Warme groetjes vanuit Gambia!