ანარქისტული ბიბლიოთეკა

გამომცემლობა აქტი / Act Publishing გამოსცა მაქს შტირნერის "ერთადერთი და მისი საკუთრება"

ეს წიგნი (1844) ინდივიდუალისტური ანარქიზმის რადიკალური მანიფესტია, რომელიც დასავლური ფილოსოფიის საფუძვლებს აკრიტიკებს.

ავტორი ამტკიცებს, რომ ისეთი ცნებები, როგორიცაა ღმერთი, სახელმწიფო და მორალი – მხოლოდ მოჩვენებებია (Spooks) – აბსტრაქტული იდეები, რომლებიც ადამიანს იმონებს.

შტირნერი წინ წამოწევს „ერთადერთის“ კონცეფციას, რომელიც უარყოფს გარეგან ავტორიტეტებს საკუთარი თავის ფლობისთვის. მოვალეობის ნაცვლად პირადი ინტერესების აღიარებით, იგი გვთავაზობს ეგოისტების კავშირს – ნებაყოფლობით გაერთიანებას, რომელიც ურთიერთსარგებელს ეფუძნება.

მოცემული ნაშრომი ეგზისტენციალიზმის წინამორბედია და ინსტიტუციური ძალაუფლების კრიტიკის ქვაკუთხედად რჩება.

ჩვენ ყოველდღიურად ვიღვიძებთ სამსახურში წასასვლელად, ვიღებთ მითითებებს მენეჯერისგან. სამსახურში ყოფნისას ვითვლით წუთებს სახლში წასვლამდე, ვითვლით დღეებს შაბათ-კვირამდე, ვითვლით კვირებს მომავალ დღესასწაულამდე, რომ იქნებ გვეღირსოს ნამდვილი ცხოვრება. ან უარესი, ჩვენ ვერ ვპოულობთ სამსახურს, ამიტომ გვიწევს საარსებო შემწეობის იმედად ყოფნა. ჩვენ ვღელავთ გადასახადების გადახდაზე და მაინც, თვის ბოლოს ანგარიშზე ბალანსი წინა თვის ანალოგიურია. ჩვენ გვაინტერესებს, შევძლებთ თუ არა რაიმეს დაგეგმვას, რომ ერთ დღეს შევქმნათ ოჯახი, იქნებ კიდევ ერთი წლით გადავდოთ. ჩვენ ვბრაზდებით მიმდინარე ომებზე, იმ გადაწყვეტილებებზე, რომლებსაც მთავრობები იღებენ და ჩვენ კვლავ გვაიგნორებენ. ჩვენ ვუყურებთ უახლეს ამბებს კლიმატის ცვლილების შესახებ და გვაინტერესებს, აქვთ თუ არა მომავალი ჩვენს შვილებს.

ყოველდღე უბრალო ხალხი იბრძვის ამ ყველაფრის წინააღმდეგ. ადამიანები ორგანიზდებიან, იფიცებიან და ჯანყდებიან, იცავენ ადამიანის საჭიროებებს არაადამიანურ სამყაროში. ეს პერიოდიკა მათთვისაა. შენთვის. ჩვენთვის. მათთვის, „ვისაც არაფერი გვაქვს გასაყიდი, გარდა ჩვენი სამუშაო ძალისა და არაფერი დასაკარგი, გარდა ჩვენი ბორკილებისა“. როდესაც ჩვენ ვიბრძვით ჩვენი საერთო ინტერესებისთვის, ჩვენ განსხვავებულ სამყაროს გამოვხატავთ, სამყაროს, რომელიც დაფუძნებულია პრინციპზე „თითოეულისგან შესაძლებლობების მიხედვით, თითოეულს საჭიროებების მიხედვით“. ესაა თავისუფლებისა და თანასწორობის სამყარო – ანარქია.

გამოცემა აერთიანებს შემდეგ ტექსტებს, 1. დევიდ გრებერი, დევიდ უენგროუ – „როგორ შევცვალოთ კაცობრიობის ისტორიის კურსი“, 2. დენის ფოქსი – „ანარქიზმი და ფსიქოლოგია“, 3. ზო ბეიკერი – „ადამიანის ბუნებაზე“. 4. პეტრე კროპოტკინი – „ომი!“ 5. კომანდო გოგელიას წერილები თამარა ფალავანდიშვილის მისამართით, 6. მახნოს მოკლე ბიოგრაფია შედგენილი პოლ ავრიჩის მიერ.

წიგნს ასევე ერთვის შესავალი ძირითად საკითხებსა და ცნებებში – „კაპიტალიზმი“, „კლასი“, „სახელმწიფო“, „შრომა“, „პროფკავშირები“, „პირდაპირი მოქმედება“, „ბუნებრივი გარემო“, „ალტერნატივა – ანარქია“.

აშშ-ის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ჟურნალში (PNAS) გამოქვეყნებული სტატია ადასტურებს, რომ საქართველო პურის ხორბლის (Triticum aestivum) წარმოშობის დამოუკიდებელი და დღეისათვის დოკუმენტურად დადასტურებული უძველესი კერაა, თუმცა დღეისთვის, საქართველო რუსეთიდან ხორბლის იმპორტზე დამოკიდებული ქვეყანაა.

🥳 "ანარქისტული ესეების" პირველი ნომერი გამოცემულია! მისი შეძენა უკვე შეგიძლიათ მაღაზიაში გამომცემლობა აქტი / Act Publishing. მაღაზიას აქვს ასევე უფასო მიტანის სერვისი .

მალე... ყდის დიზაინი: BARD

მუშაობს ტერორი

მოთხრობის წიგნად გადასაქცევად ვიმახსოვრებდი ყველანაირ ამბავს, რასაც ჩემი მეგობრებისგან ვისმენდი. ყოველ წვეულებაზე უფრო და უფრო მეტი მასალა მიგროვდებოდა. შევიტყვე, როგორ აწებებდა მაიკი პორნოსცენებს ოჯახურ ფილმებში. შევიტყვე, როგორ აფსამდა ჯეფი წვნიანებში. ერთხელ მეგობარი შეშფოთდა, ეს ამბები ხალხს იმავეს გაკეთებისკენ უბიძგებსო და მე დავიჟინე, ჩვენ მხოლოდ სკოლის ატესტატიანი უბრალო ორეგონელი "ლურჯსაყელოიანები" ვართ და ისეთს ვერაფერს წარმოვიდგენთ, რასაც მილიონობით ადამიანი ისედაც არ აკეთებდეს- მეთქი.

წლების შემდეგ ლონდონში წიგნის გაყიდვისას ერთმა ახალგაზრდამ განზე გამიხმო. ქალაქის ორი ხუთვარსკვლავიანი რესტორნიდან ერთ-ერთში მიმტანად მუშაობდა. მითხრა, მომეწონა, როგორც აღწერ, მიმტანები საჭმელს რომ აფუჭებენო. თურმე ჩემი წიგნის წაკითხვამდე ხიდი ხნით ადრე ის და სხვა მიმტანები ცნობილი პიროვნებებისთვის განკუთვნილ კერძებთან ცუღლუტობდნენ.

რომელიმე ცნობილი პიროვნების დასახელება რომ ვთხოვე, თავი გააქნია, არა, მაგის გამხელას ვერ გავბედავო.

მაშინ მე ავტოგრაფის მიცემა ვიუარე. ვერაფრით რომ ვერ გადამარწმუნა, ახლოს მოიწიეო, მთხოვა და ყურში ჩამჩურჩულა:

- მარგარეტ ტეტჩერს ჩემი თესლი აქვს ნაჭამი.

მერე ხუთივე თითი გაშალა და დაამატა:

- სულ ცოტა, ხუთჯერ მაინც...

ჩაკ პალანიკი - მებრძოლთა კლუბი

მინიშნება ჩვენს ახალ წიგნზე 👀

ჩვენ მოვითხოვთ, რომ შხამიანი გველივით დაგვხოცონ, თუ წავალთ უცხო ქვეყანაში, მანჯურიაში ან ზულუს დასალაშქრად, რომელთაც ჩვენთვის არაფერი დაუშავებიათ. ჩვენ ვეუბნებით ჩვენს შვილებს, ჩვენს მეგობრებს: მომკალით, თუ ოდესმე შევუერთდებით დამპყრობელ პარტიას. [...] თუ ოდესმე, ჩვენი პრინციპების ღალატით, დავეპატრონებით მემკვიდრეობას (თუნდაც ციდან ჩამოვარდნილიყო) იმ მიზნით, რომ გამოვიყენოთ ის სხვების ექსპლუატაციისთვის, ვისურვებდით, რომ ის წაგვართვან. [...] ჭეშმარიტად გულწრფელი ადამიანი წინასწარ მოითხოვს რომ მოკლან, თუ ის შხამიანი გველი გახდება, რომ ჩაარტყან ხანჯალი, თუ კი ოდესმე გაიფიქრებს დამხობილი ტირანის ადგილის დაკავებას.

პეტრე კროპოტკინი "ანარქიზმის ზნეობრივი საფუძვლები"

Invaders Must Die!

ფსევდო-ოპოზიციის, "ხალხის ძალის" წევრს, ვინმე დიმიტრი ხუნდაძეს უთქვამს "სულ რომ ჩამოვართვათ ხელფასი დეპუტატებს, თითო პენსიონერის პენსია 2 ლარით და 20 თეთრით გაიზრდება, ამიტომ ეს პოპულიზმი და სპეკულაციაა".

ამაზე კროპოტკინი გამახსენდა, რომელიც თავის წიგნში, პური და თავისუფლება, წერს:

ჰყვებიან, რომ 1848 წელს, თავისი მდგომარეობით შეშინებულმა როტშილდმა, ასეთი ხუმრობა მოიგონა - „კარგი, ვთქვათ ჩემი ქონება მართლაც სხვების ხარჯზე მოვიპოვე. მაგრამ თუ მას ევროპის ყველა მცხოვრებს თანაბრად გავუნაწილებთ, მაშინ თითოეულს შეხვდება არა უმეტეს ხუთი ფრანკისა. რა გაეწყობა, მე მივცემ მსურველებს ხუთ ფრანკს“. ამ განცხადების შემდეგ, როტშილდმა ფრანკფურტის ქუჩებში სეირნობა მშვიდად განაგრძო. ორჯერ ან სამჯერ, მასთან „კუთვნილი“ ხუთი ფრანკის სათხოვნელად მივიდნენ კიდეც და, ისიც, მოთხოვნას ამაყი ღიმილით ასრულებდა. შესაბამისად, ოინმა გაამართლა და მილიონერის შთამომავლობა ხალხის ხარჯზე დღესაც მეფურად ცხოვრობს.

დაახლოებით ასევე მსჯელობს ბურჟუაზიის ბრძენი წარმომადგენლების უმეტესობა: „აჰ, ექსპროპრიაცია! გასაგებია! ეს ვინმეს პალტოს წართმევას, უამრავ ნაწილად დანაწევრებასა და ხალხისთვის დარიგებას ნიშნავს!“. რეალურად, ეს ყბედობა, როტშილდის „ხუმრობასავით“ უაზროა.
_________________________________

ვრცლად, თუ რა სურთ ანარქისტებს, შეგიძლიათ წაიკითხოთ პეტრე კროპოტკინის "პური და თავისუფლება" და აგრეთვე ქართულად თარგმნილი, ალექსანდრე ბერკმანის "ანარქიზმის ანბანი"

1921 წლის 8 თებერვალს გარდაიცვალა პეტრე კროპოტკინი - რუსი ანარქო-კომუნისტი, გეოგრაფი, გეოლოგი, ბიოლოგი, სოციოლოგი, ისტორიკოსი, ფილოსოფოსი და პუბლიცისტი. ანარქიზმის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი თეორეტიკოსი. მისი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წიგნი „პური და თავისუფლება“, რომელიც ანარქისტული ლიტერატურის კლასიკად ითვლება, ქართულად გამოცემულია ჩვენს მიერ.

კროპოტკინი წიგნში მიმოიხილავს ეკონომიკურ მეთოდებს, რომლითაც შესაძლებელია საზოგადოების მოთხოვნილებების დაკმაყოფილება,თუ როგორ უნდა მოეწყოს ანარქო-კომუნისტური საზოგადოება. ამიტომ წიგნი არამარტო ანარქიზმით, არამედ ეკონომიკით დაინტერესებული ნებისმიერი ადამიანისთვის არის საინტერესო. „პური და თავისუფლება“ აქტუალობას დღემდე არ კარგავს. მას კროპოტკინის სიცოცხლეშივე დიდი გამოხმაურება მოჰყვა და მრავალი საზოგადოებისთვის იქცა შთაგონების წყაროდ ეცხოვრათ სახელმწიფო რეპრესიებისა და დაქირავებული შრომის ექსპლუატაციისგან თავისუფლებს. კომუნები იქმნებოდა დედამიწის გარშემო. საბჭოთა კავშირისა და მარქსისტ-ლენინისტური თეორიის კრახმა, ბევრ მოაზროვნეს აღნიშნული წიგნის, როგორც წინასწარმეტყველურის აღიარებისკენ უბიძგა, რადგან კროპოტკინი ანტიპათიას გამოთქვამდა ინდუსტრიის ცენტრალიზაციის მიმართ, რომელმაც ადამიანის ფუნდამენტური უფლებების ნიველირება და ძალადობა გამოიწვია. დღესაც, წიგნის დაწერიდან საუკუნეზე მეტი ხნის შემდეგ, ტექნოლოგიის, შეცვლილი საზოგადოების, ფინანსური და ეკოლოგიური კატასტროფის წინაშე მდგარი მსოფლიოს პირობებში, წარმოებასა და განაწილებასთან დაკავშირებულ პრაქტიკულ საკითხს, რომელზეც კროპოტკინი ამახვილებს ყურადღებას, გლობალური ეკონომიკური სისტემის კონტექსტში ახალი მნიშვნელობა ენიჭება.