მკითხველთა ლიგა

სააღდგომო

ქრისტე აღსდგა!.. აღსდგა ჯვარცმული იგი ღმერთი, რომელმანც ჰსთქვა: „ესე არს ხორცი ჩემი, თქვენთვის განტეხილი, ესე არს სისხლი ჩემი, თქვენთვის და მრავალთათვის დანთხეული მისატევებელად ცოდვათა“.

აღსდგა იგი ღმერთი, რომელმანც გვიანდერძა ჩვენ ურთიერთის სიყვარული და გვითხრა: „ამას გეტყოდი თქვენ, რათა სიხარული ჩემი თქვენთანა ეგოს და სიხარული თქვენი სავსებით იყოს. რამეთუ ესე არს მცნება ჩემი, რათა იყვარებოდეთ ურთიერთარს, ვითარცა მე შეგიყვარენ თქვენ“.

აღსდგა იგი დევნული, ტანჯული, ვნებული ღმერთი, რომელმან ხსნად ჩვენდა გვითხრა ჩვენ: „უფროსი ამისა სიყვარული არვის აქვს, რათა სული თვისი დაჰსდვას მეგობართა თვისთათვის“.

აღსდგა იგი მეუფეთა მეუფე, რომელმანც აღადგინა ღირსება ადამიანისა და ჰრქვა მონებით შეგინებულს ქვეყნიერობას: „არღა გეტყვით თქვენ მონად, რამეთუ მონამან არა იცის, რასა იქმნ უფალი მისი; ხოლო თქვენ გარე მეგობრად, რამეთუ ყოველი, რაოდენი მესმა მამისა ჩემისაგან, გაუწყე თქვენ“.

აღსდგა იგი ნუგეშმცემელი ღმერთი, რომელმან ჰსცა ნუგეში სასოწარკვეთილს კაცობრიობას ამ სიტყვით: „ნუ გეშინინ, რამეთუ მე მიძლევიეს სოფელსა“, აღსდგა იგი ყოვლთა შემწყნარებელი ღმერთი, რომელმანც უბრძანა ჩაგრულთა, სოფლისაგან ძლეულთა და დევნულთა: „მოვედინ ჩემთან, მაშვრალნო და ტვირთა მძიმენო, და მე განგისვენოთ თქვენ".

აღსდგა იგი ღმერთი მადლისა, სიყვარულისა და გაჭირვებულთა განკითხვისა, რომელმანც სიმშილი, წყურვილი, სიშიშვლე, სნეულ-ყოფა, პყრობილება თვითოეულის ადამიანისა თავის საკუთარ სიმშილად, წყურვილად, სიშიშვლედ, სნეულ-ყოფად, პყრობილებად მიითვალა და ჰრქვა წყალობით გამკითხველს ადამიანს: „მოვედით, კურთხეულნო მამისა ჩემისანო, და დაიმკვიდრეთ განმზადებული თქვენთვის სასუფეველი დასაბამითგან სოფლისათ, რამეთუ მშიოდა და მეცით მე ჭამადი, მწყუროდა და მასვუთ მე, უცხო ვიყავ და შემიწყნარეთ მე, შიშველ ვიყავ და შემმოსეთ მე, სნეულ ვიყავ და მომხედეთ მე, საპყრობილესა ვიყავ და მოხვედით ჩემდა... ამინ გეტყვით თქვენ: რავდენი უყავთ ერთსა ამას მცირეთაგანსა ძმათა ჩემთასა, იგი მე მიყავთ!“

აღსდგა იგი სიკვდილით სიკვდილის დამრთგუნველი ღმერთი, რომელმანც, რა მოიწია ჟამი მისის ვნებისა, აღიხილნა თვალნი თვისნი ზეცად და სთქვა: „მამაო, მოიწია ჟამი ჩემი! ადიდე ძე შენი, რათა ძემანცა შენმან გადიდოს შენ. მე გადიდე შენ ქვეყანასა ზედა, საქმე აღვასრულე, რომელი მომეც მე, რათა ვჰყო. წმინდა ჰყვენ ესენი ჭეშმარიტებითა, რამეთუ სიტყვა შენი ჭეშმარიტ არს; რათა ყოველნი ერთ-იყვნენ, ვითარც შენ, მამაო, ჩემდამო და მე შენდამი. მე დიდებაი, რომელიც მომეც მე, მივეც მათ, რათა იყვნენ ერთ, ვითარცა ჩვენ ერთ ვართ, მე მათ შორის და შენთანა; რათა იყვნენ სრულ ერთობითა და რათა უწყოდეს სოფელმან, რამეთუ შენ მე მომავლინე, და შეიყვარენ იგინი, ვითარცა მე შემიყვარე“.

აღსდგა იგი კაცთა-მხსნელი ღმერთი, რომელიც მის მიერ სნილთა კაცთავე „განჰსძარცვეს და ქლამინდი მეწამული შეჰმოსეს; შესთხზეს გვირგვინი ეკალთაგან და დაადგეს თავსა მისსა და ლელწამი მისცეს მარჯვენსა ხელსა მისსა და მუხლნი დაიდგნეს მის წინაშე, ემღერდეს მას და ეტყოდეს: გიხაროდენ, მეუფეო ურიათაო და ჰნერწყვიდეს მას და მოიღეს ლელწამი და სცემდეს თავსა მისსა. “

აღსდგა იგი ჯვარცმული კაცთაგან კაცთმოყვარე ღმერთი, ღმერთი ყოვლად მხსნელის სიყვარულისა, შენდობისა და მიტევებისა, რომელიც ნამეტნაობისაგან მოწყალებისა, სიბრალულისა და შეწყნარებისა იტყოდა მტერთათვის: „მიუტევე, მამაო, რამეთუ არ იციან, რას იქმან“. „და აჰა ძვრა იყო დიდი, რამეთუ ანგელოზი უფლისა გარდმოჰხდა ზეცით“ და აღსდგა ქრისტე მაცხოვარი ჩვენი!..

აღსდგა იგი ღმერთი მკვდრეთით, რომელმანცა სიკვდილითა სიკვდილი დასთრგუნა და განახლებულს კაცობრიობას ახალი ცხოვრება მიანიჭა.

ქრისტე აღსდგა!..

ილია ჭავჭავაძე.

როგორ ექნება ახლა მოკრძალებასა და სათნოებას რამე ძალა, როდესაც ბიწიერება ზეიმობს, სათნოება მოკვდავთაგან უგულებელყოფილია, უკანონობა მძლავრობს კანონზე, მოკვდავები კი ერთად ვერ უპირისპირდებიან ღმერთების გულისწყრომას?

ევრიპიდე

ლიტერატურა არაფრისმთქმელია თავიანთი ბედით კმაყოფილი ადამიანებისთვის. ის მეამბოხეთა სულიერი საკვებია, იმათი თავშესაფარია, ვისაც ბედი ზედმეტად, ან სულაც არ სწყალობს. ლიტერატურა ტაძარია, რომელშიც არავინ გრძნობს თავს უბედურ ან არასრულფასოვან ადამიანად. მოგზაურობა უკაცრიელ ლა-მანჩაში გაძვალტყავებულ როსინანტთან და მის უგუნურ მხედართან ერთად, ზღვების დასერვა კაპიტან აქაბთან ერთად თეთრი ვეშაპის დევნისას, დარიშხანით თავის მოწამლვა ემა ბოვარისთან ერთად ან მწერად ქცევა გრეგორ ზამზასთან ერთად – ყოველივე ეს ჩვენ მიერვე გამოგონილი მარჯვე ფანდია, რათა დავივიწყოთ ცხოვრების სიავეცა და შეზღუდვებიც, რომლებიც გვაიძულებს, დღემუდამ ერთი და იგივე ადამიანები ვიყოთ, მაშინ, როდესაც მრავალ განსხვავებული პიროვნებად ყოფნას ვესწრაფვით ჩვენი სურვილებისა და ლტოლვების დასაკმაყოფილებლად.

მარიო ვარგას ლიოსა

◾️ტოტალიტარიზმმა აღკვეთა თავისუფალი აზროვნება ისეთი სისრულით, როგორიც არც ერთ სხვა ეპოქას არ სმენია და არ უხილავს. უნდა გვახსოვდეს ისიც, რომ თავისუფალი აზროვნების ტოტალური კონტროლი არა მხოლოდ ამკრძალავ, მხოლოდ არამედ, სხვა, „კონსტრუქციულ“ მიზანსაც ისახავს: ის არა მხოლოდ გიკრძალავს ფიქრს და საკუთარი აზრების გამოხატვას, არამედ გკარნახობს, რა და როგორ იფიქრო. ის ქმნის იდეოლოგიას შენთვის, ცდილობს მართოს შენი ემოციური სამყარო, შექმნას მართვის კოდი და, რამდენადაც შესაძლებელია, გწყვეტს გარესამყაროს. გატყვევებს ხელოვნურად შექმნილ სამყაროში, სადაც შედარებისა და დასკვნის გამოტანის პირობა არ არსებობს ღირებულებათა აღრევის, მათი თავდაყირა დაყენების გამო, არ არსებობს სტანდარტები და ზნეობრივი ავტორიტეტები... ტოტალიტარული სახელმწიფო განუხრელად ცდილობს აკონტროლოს საკუთარი ქვეშევრდომების ფიქრები და ემოციები ისევე სრულყოფილად, როგორც იგი მათ ქცევებს აკონტროლებს.

◾️ტოტალიტარული სახელმწიფო ადამიანების ფიქრსა და აზრს, განცდასა და განწყობას, მათზე ტოტალური კონტროლის მიუხედავად, არ აფიქსირებს ერთ კონკრეტულ რასმეზე. სახელმწიფო ქმნის დოგმებს, რომლებიც, როგორც ასეთნი, განხილვას არ ექვემდებარებიან, მაგრამ ხშირად იცვლება სახელმწიფო საჭიროებისა და მიზანშეწონილების მიხედვით – ტოტალიტარიზმს დოგმები სჭირდება მის დაქვემდებარებაში მყოფი სუბიექტების აბსოლუტური მორჩილებისათვის, თუმცა ცვლილებები, ნაკარნახევი ძალადობრივი პოლიტიკის აუცილებლობით, გარდაუვალი და მიზანმიმართულია. ამ მხრივ, უცოდველად თავის დამსახავ ტოტალიტარულ სახელმწიფოს მთლიანად უარყოფილი აქვს ობიექტური მორალი....

ჯორჯ ორუელი – ლიტერატურა და ტოტალიტარიზმი.

ერთ საღამოს ლი ჩონგი თავის ჩვეულ ადგილზე იდგა, ფეხქვეშ გასათბობად გაზეთები დაეწყო და ერთდროულად სინანულითა და ცოტა იუმორით დღისით დადებულ გარიგებას იხსენებდა. ლის მაღაზიიდან ბალახით დაფარულ მოედანს დიაგონალზე თუ გადაკვეთდი და კონსერვის საამქროდან გადაყრილ დაჟანგულ მსხვილ მილებს გასცდებოდი, აუცილებლად შენიშნავდი ჯაგნარში გაკვალულ ბილიკს. ეს ბილიკი გვერდს უვლიდა კვიპაროსს, მერე რკინიგზის ლიანდაგს კვეთდა და ქათმების სავალი ხის კიბით დაბალ, მოგრძო შენობას მიადგებოდა, შენობას, რომელსაც ერთ დროს თევზის ფქვილის საწყობად იყენებდნენ. ეს მოზრდილი ოთახი ერთ შფოთიან ჯენტლმენს, სახელად ჰორეს აბევილს ეკუთვნოდა. ჰორესს ორი ცოლი და ექვსი შვილი ჰყავდა. წლების განმავლობაში, შუამდგომლობით თუ მოთაფვლით იმდენი მოახერხა, რომ ლი ჩონგის მაღაზიის ყველაზე დიდი ვალი მას დაედო. იმ შუადღეს, ჰორესი ჩვეულებისამებრ გადაღლილი და შეწუხებული მაღაზიაში შევიდა, მაგრამ ლის უდრეკი გამომეტყველების დანახვამ ცოტა არ იყოს შეაკრთო. ლი ჩონგი მსუქან თითს ჭილობზე ათამაშებდა. ჰორესი მინას ხელისგულებით დაებჯინა და ალალად უთხრა: "ვიცი, შენი ძალიან ბევრი მმართებს".
უჩვეულო გულახდილობა ლიმ ღიმილით დააფასა და სევდიანად დაუქნია თავი, მაგრამ ვინაიდან აინტერესებდა, ამჯერად ჰორესის თვალთმაქცობა როგორ განვითარდებოდა, არაფერი უთქვამს.
ჰორესმა გამშრალ ტუჩებზე ენა გადაისვა, – რომ იცოდე, როგორ არ მინდა, ჩემ გამო ჩემი შვილები დაიჩაგრონ, – უთხრა ლის, – თავს დავდებ, ბავშვებისთვის რამდენიმე პიტნის კანფეტი არ დაგენანება.
თითქოს ეთანხმებაო, ისეთი მზერა შეაგება ლი ჩონგმა.
– ხომ გახსოვს, – განაგრძობდა ჰორესი, – შენობა რომ მაქვს რკინიგზის გადაღმა, თევზის ფქვილი სადაც ინახება.
ლი ჩონგმა თავი დაუქნია. ფქვილი ხომ მისი იყო.
– ის რომ დაგითმო, შეიძლება ვიფიქრო, რომ გავსწორდით? – ჰორესს აშკარად ეტყობოდა, ხუმრობის ხასიათზე არ იყო.
ლი ჩონგმა თავი უკან გადახარა და ჰორესს თვალი თვალში გაუყარა, გონება კი უკვე ანგარიშობდა, ხელიც თავისდა უნებურად საანგარიშოსკენ გასწია. მართალია, თვითონ შენობა უვარგისი იყო, მაგრამ თუ კონსერვის რიგი ოდესმე გაფართოვდებოდა, შეიძლება მიწას კარგი ფასი დასდებოდა.
– შუ, – თქვა ლი ჩონგმა.
– კარგი, მოიტანე ეგ შენი დავთარი და გავაფორმოთ, – ჰორესი ჩქარობდა.
მალე ღირსეულად მოამთავრეს გარიგება და ლი ჩონგმა, ამ ამბის აღსანიშნად, "ძველი ტენისის კედების" პატარა ბოთლიც გახსნა. ჰორეს აბევილმა მაღაზია დატოვა, ბეჭებში გამართულმა გადაჭრა ქუჩა, ჩაუარა კვიპაროსს, გადაკვეთა რკინიგზის ლიანდაგი, აუყვა კიბეს, შევიდა შენობაში, რომელიც მისი აღარ იყო, დაიხალა შუბლში ტყვია და თევზის ფქვილის გროვაზე განუტევა სული. ამ ისტორიას ჩვენს ამბავთან არაფერი აქვს საერთო, მაგრამ მაინც კარგი იქნება აღინიშნოს, რომ იმ დღიდან მოყოლებული, აბევილის არც ერთ შვილს, ვისგანაც უნდა ყოფილიყო შობილი, პიტნის კანფეტი არ მონატრებია.

კონსერვის რიგი
ჯონ სტაინბეკი

დამოუკიდებელ, საღად მოაზროვნე, სულიერად მობილიზებულ და ცოცხალი წარმოსახვით დაჯილდოებულ მოქალაქეთა აღსაზრდელად არ არსებობს უკეთესი საშუალება, ვიდრე კარგი რომანების კითხვაა.

მარიო ვარგას ლიოსა

მთელი ჩვენი ისტორია გვიმტკიცებს, რომ ქართული ენერგია აფეთქებით თავდებოდა, ხანგრძლივობა არა გვყოფნიდა (დაღლილი ერი ვართ). თითქმის ყველა ომი ასე თავდებოდა: ბრძოლაში თუ გავიმარჯვებდით, ცოტა ხანს გავყვებოდით მტერს და მეორე დღესვე გამოვწევდით შინისკენ. ეს იყო თარეში, რბევა, პარტიზანობა და არა ფართოდ დასახული საომარი მოქმედება. ასეთი ერი მკვიდრ სახელმწიფოს ვერ აშენებდა და აკი ვერც ავაშენეთ.

მიხეილ ჯავახიშვილი

არ არსებობს ამბავი,რომელსაც მხოლოდ საკუთარ თავს უყვები.ყოველთვის არის ვიღაც სხვა.მაშინაც კი,როცა არავინაა.

მარგარეტ ეტვუდი