ილიელები • Ilielebi

არის ასეთი სიტყვები სახარებაში – „თუ თქვენ მიუტევებთ ადამიანებს მათ შეცოდებებს, თქვენც მოგიტევებთ მამა თქვენი ზეციერი თქვენს შეცოდებებს“.
უფალი არის სიყვარული,
უფალი არის სახიერი,
უცვალებელი.
მასში ვნება არ არის,
და არც რისხვა არ არის.
აი, რას ნიშნავს – „უფალი არ მოგიტევებთ თქვენ შეცოდებებს, თუ თქვენ არ მიუტევებთ“: თუ ჩვენში არის მიუტევებელი წყენა, აღშფოთება, გაღიზიანება, მრისხანება,
როცა ვერ პატიობ,
დიდხანს გინარჩუნდება ავმეხსიერება,
გადადის უკვე სიძულვილში და უკვე საქმით შურისძიებაშიც – სასუფეველი ვერ შემოდის ჩვენში.
ხომ ამბობს უფალი: „თქვენში არის სასუფეველი“?
ჩვენ თავად ვუკეტავთ ჩვენი გულის კარს სულიწმინდას, ცოდვებიც არ გვეპატიება,
და აი, ამ შეუძლებლობას უფალმა უწოდა, რომ „მე თქვენ არ გაპატიებთ“,
თორემ ღმერთს უნდა, რომ ყველა აცხოვროს,
ყველა გადაარჩინოს,
მაგრამ ჩვენ თვითონ ხელს ვუშლით ამას,
და არ გვსურს,
და ეს წყენაც,
ცოდვების მიტევებაც, შეიძლება მხოლოდ შევძლოთ – ღვთის შეწევნით.
__________________________________________________
უწმინდესი და უნეტარესი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსი, ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტი შიო III

თამარი

მზის სურვილია ჩემში მთავარი,
ახლა ამ ლექსის თქმა რომ მომინდა...
ასეთი იყო ალბათ თამარი,
ნაჭარმაგევის მთაზე რომ იდგა,

როგორიც შენ ხარ, ჩემო ფერია,
თამარსაც ალბათ შენი ხმა ჰქონდა...
მოწყენილ თვალებს ცრემლის ფერი აქვთ,
თითქოს გლოვობდე გმირებს შამქორთან...

შუაღამისას, როცა უფალი,
ვედრებას ისმენს ჩუმსა და გულწრფელს,
ასე მგონია, თვით დედოფალი
მამულზე ლოცვას ღამეებს უთევს.

იცი? - შენ მითბობ პატარა ოთახს,
ჩემთვის ვინა ხარ - ამას ნუ მკითხავ...
ასე უსმენდა თამარი შოთას,
როგორც შენ მისმენ, ლექსს რომ გიკითხავ...

იცი? - შენსავით მშვიდია ზეცა
და თეთრ კიბეებს მოვყავარ შენსკენ...
მინდა დედოფლის სამოსი გეცვას,
შენი სახე აქვთ თამარის ფრესკებს.

უფლის ნებაა ჩემში მთავარი,
ახლა ამ ლექსის თქმა რომ მომინდა...
ასეთი იყო ალბათ თამარი,
ნაჭარმაგევის მთაზე რომ იდგა...

დავით ახლოური

ილია ჭავჭავაძის სიმამრს თადეოზ გურამიშვილს, რომელიც შეძლებული მემამულე გახლდათ, ღარიბი მწერალი სასიძოდ არ მოსწონდა.
ოლღამ და ილიამ 1863 წლის იანვარში გაიცნეს ერთმანეთი და იმავე წლის 10 აპრილს თბილისის სამების ეკლესიაში საიდუმლოდ დაიწერეს ჯვარი. ილია იმ დროს 25 წლის იყო, ოლღა - 20 წლის. მათი ჯვრისწერის მერე თადეოზი ავჭალაში დასახლდა, საგურამოს მამულები კი ქალიშვილებს - ოლღას და ეკატერინეს დაუტოვა მზითვად...
ერთმანეთის გაცნობის შემდეგ პირველი წერილი ოლღას გაუგზავნია ილიასთვის მეგობრის ნინო ორბელიანის (ყაფლანიშვილის) ხელით.
„მი­თხა­რით, – სად შევ­ხვდეთ. დრო­ის გამო ნუ სწუხ­დე­ბით, დროს ყო­ველ­თვის მოვ­ნა­ხავ, ოღონდ ერთი დღით ადრე მაც­ნო­ბეთ. ი. ჭ.“ (16 იან­ვა­რი, 1863 წ.) – ეს ილიას პირველი წე­რი­ლია ჩვენამდე მოღწეული 240-მდე წერილიდან, რომელიც ოლღას გაუგზავნა.
დიდი სიყვარული ჩანს მისი თითოეული წერილიდან:
საოცრად მგრძნობიარე და დამაფიქრებელია ილიას წერილები:
„მე მგო­ნია, ხი­ფათ­ში იგ­დებთ თავს, როცა პა­ე­მანს მი­ნიშ­ნავთ თქვენს სახ­ლში, სა­დაც ასი თვა­ლი გით­ვალ­თვა­ლებს. მე ბევ­რი რა­მის, ძა­ლი­ან ბევ­რი რა­მის გამო მინ­და გე­სა­უბ­როთ. მე­ში­ნია, ვა­ი­თუ სიჩ­ქა­რით ყვე­ლაფ­რის თქმა ვერ მო­ვას­წრო, თა­ნაც თქვენ­თვი­საც მო­უ­ხერ­ხე­ბე­ლი იქ­ნე­ბა ყუ­რის გდე­ბა, სა­დაც პა­ტა­რა შა­რი­შურ­მაც კი შე­საძ­ლოა შიში გა­მო­იწ­ვი­ოს და ყუ­რა­დღე­ბა წა­გარ­თვათ. ყვე­ლა­ფერს აჯო­ბებს შევ­ხვდეთ სად­მე სხვა­გან, თქვე­ნი სახ­ლის­გან მო­შო­რე­ბით, თუნ­დაც, მა­გა­ლი­თად, ტა­ძარ­ში. მაგ­რამ, რა­საკ­ვირ­ვე­ლია, ნება თქვე­ნია, მიბ­რძა­ნეთ, რა­საც ინე­ბებთ, მე ყვე­ლა­ფერს შე­ვას­რუ­ლებ. ოღონდ, გთხოვთ, ეს ერთი და­ი­მახ­სოვ­რეთ: არა­ვის არ უთხრათ არა­ფე­რი, არა­ვის ენ­დოთ, ადა­მი­ან­ნი ყო­ველ­თვის ბო­როტ­ნი არი­ან, ძნე­ლად თუ ვინ­მემ და­ფა­როს სა­ი­დუმ­ლო, მით უმე­ტეს ისე­თი ში­ნა­არ­სი­სა, რო­გო­რიც თქვე­ნია".
დიდი სიყვარული ჩანს სიტყვებში: „ჩემო კარ­გო ოლი­კო! რა კე­თი­ლი ხარ, ასე ხში­რად რომ მა­ხა­რებ შენი მხი­ა­რუ­ლი წე­რი­ლე­ბით. გე­ფი­ცე­ბი, მთე­ლი დღე შე­ნით ვსულ­დგმუ­ლობ. სტამ­ბა­შიც-კი, ამ მო­სა­წყენ სტამ­ბა­ში, გა­მუდ­მე­ბით თვალ­წინ მიტ­რი­ა­ლებ. ჩემ­თვის ის დღე რა დღეა, თუ შენი წე­რი­ლით არ გა­მი­თენ­და და შენი წე­რი­ლით­ვე არ და­მი­ღამ­და. შენც იმ­დენ ყუ­რა­დღე­ბას იჩენ, რომ იშ­ვი­ა­თად, ძალ­ზე იშ­ვი­ა­თად მი­თენ­დე­ბა მო­სა­წყე­ნი დღე. მად­ლო­ბას მო­ვახ­სე­ნებ ამი­სათ­ვის ჩემს ძვირ­ფას ოლი­კოს. იმე­დი მაქვს, მერ­მეც ასეთ ყუ­რა­დღე­ბას გა­მო­ი­ჩენ შენი ილი­კოს მი­მართ!"
სიცოცხლის ბოლომდე გვერდით ედგა ოლღა თავის ძვირფას მეუღლეს. ილიას გარდაცვალების შემდეგ კი მთაწმინდაზე იქირავა ბინა, რომ ყოველდღე ეგრძნო მასთან სიახლოვე და საფლავზე სანთელი დაენთო.

სიყვარული წმინდაა, ისევე როგორც უფალი...
სათუთია, როგორც თხელი შუშა...
თბილია, როგორც მზე და
ნათელი, როგორც ლურჯი ცა.
ცეცხლივით გიზგიზებს ჩვენს გულებში!
უნდა შეიყვარო ადამიანის სული ისე, მის სხეულსაც არ იყო ჯერ შეხებული,
რადგან იმაზე დიდი სიამოვნება არ არსებობს ეხებოდე იმ სხეულს, რომლის სულიც სიგიჟემდე გიყვარს...
ეს იმდენად იშვიათია,
ვიცი, ბევრი ვერ გაუგებს.
ბევრი ოცნებობს მის პოვნაზე და ათასიდან ერთი პოულობს მას...

გოდერძი ჩოხელი

ალბათ ყველაფერს მოედო ხავსი
და ალბათ უკვე ვეღარც იხარებს:
ეზო, რომელიც ძილშიღა გვახსოვს,
სახლი, რომელიც გადავიყვარეთ.

სამაგიეროდ... სამაგიეროდ,
ქვეყნის ტალახი გვათოვს და გვაწვიმს...
შენ დაიფარე, ღმერთო ძლიერო,
საკუთარ ფესვებს მომწყდარი კაცი.

ოთარ ჭილაძე

მთელ საქართველოს გაძლევთ კურთხევას, გაახაროთ ერთმანეთი!
წესად დაიდეთ ყველამ, ისე არ დაღამდეს, რომ ერთ ადამიანს მაინც არ მიანიჭოთ სიხარული. ეს სიხარული გადაეცემა ჩვენს ოჯახებს და სრულიად საქართველოს.
ილაპარაკეთ ადამიანებზე კარგი, მოუყევით ერთმანეთს სხვის კარგ თვისებებზე, წარმოიდგინეთ, როგორი ბედნიერი ხართ, როცა თქვენს თავზე კარგი გესმით, მიანიჭეთ ეს სიამოვნება სხვასაც.
ცუდი ამბები ხომ ორმაგად მიაქვთ ადამიანებს ადამიანებამდე, ერთი პატარა ცუდი ამბავი, ათ კარგ ამბავს გადაჩრდილავს.
ვილაპარაკოთ ერთმანეთზე კარგი...

ილია მეორე

ჩვენ ველით სასწაულს, მაგრამ არ არსებობს მაცხოვრის საფლავიდან ცეცხლის გადმოსვლაზე უფრო დიდი სასწაული...
ორიათას წელზე მეტია ქრისტიანები რწმენით და იმედით ვხვდებით აღდგომის წინა შაბათს...
ბედნიერებაა იყო მართლმადიდებელი და ქრისტეს მიმდევარი და არა მარტო მიმდევარი, მაცხოვრის რჩეული ერის შვილი...
წილი ყარეს და ქართველ ებრაელებს ხვდათ წილად ქრისტეს კვართი, რომელიც სიყრმიდან უქსოვა დედამა...
წილი ყარეს და ღვთისმშობელს ხვდა წილად საქართველოს მოქცევა...
ღვთის სასწაული იყო თხოთის მთაზე ჩამოწოლილი ბინდი და ჩვენი დედა ტაძრის აღმართვა იქ,,სადაც, კაცობრიობის უდიდესი სიწმინდე, ქრისტეს კვართია დავანებული...
ქართლის ცხოვრების ღვთიურ მისტიკად ქცეული წმინდა ნინოს თუ ასურელი მამების ღვაწლი გავიხსენოთ თუნდაც...
სწორედაც, რომ ღვთის ნებით იხილვებოდა წმინდა გიორგი აურაცხელი მტრის წინააღმდეგ მებრძოლ ქართველ მხედართა გვერდით...
განა უფლის სასწაულით არ მოგვევლინნენ ჩვენი დროის უდიდესი ღვთისკაცები ილია მეორე და მამა გაბრიელი...
ნეტარ არიან მორწმუნენიო - გვმოძღვრავს უფალი და მეც მჯერა საოცრების, მაცხოვრის საფლავიდან ცეცხლის გადმოსვლა ნიშანია ჩვენი ერთხელ კიდევ გადარჩენისა...
დიდება შენს სახელს იესო...
დიდება უფალს...

დავით ახლოური

მაცხოვრის ფრესკასთან

ვინ იცის წინ კიდევ რამდენი ფიქრია,
რამდენი დარდია, რამდენი ტკივილი...
სადაც აღმართია, დაღმართიც იქვეა,
ცრემლმა წამიშალა ამ დილით ღიმილი.

ვემხობი... უფალთან შეხვედრა მწადია,
არ ვიცი, ტაძრის გზით ბოლომდე ვინ ივლის...
მაცხოვრის ფრესკასთან ამ დილაადრიან
რატომღაც ბავშვივით მომინდა ტირილი...

დავით ახლოური

1989 წლის შემდეგ, 9 აპრილს სხვა განცდით, სხვა განწყობით ვხვდები. ეს დღე ტკივილნარევი სიხარულის დღეა ჩვენთვის. ტკივილიანია დაღვრილი სისხლისა და ცრემლიანი საქართველოს გახსენება, მაგრამ, ამასთან ერთად, განუსაზღვრელ სიამაყესა და სიხარულს გვანიჭებს 1991 წლის 9 აპრილს გამოცხადებული საქართველოს დამოუკიდებლობა...
ბევრჯერ მიგვიჩნევია ჩვენი ერის უარყოფით თვისებად შური, გაუტანლობა, სიძულვილი, მაგრამ უნდა გვახსოვდეს, რომ რამაც გადაგვარჩინა, რამაც ათას ქარტეხილს გამოგვატარა, ღვთის ნებასთან ერთად, ჩვენი ურთიერთსოლიდარობა იყო...
როცა საქართველო ყოფნა-არყოფნის წინაშე იდგა, ვივიწყებდით ყოველგვარ გაუტანლობას, შურს, ბოროტებას და ვიმარჯვებდით კიდეც...
9 აპრილი ჩვენი გადარჩენის, სიყვარულისა და ერთად ყოფნის დღეა!

დავით ახლოური