21/05/2026
Batzuetan teorietan galtzen gara, baina benetako hezkuntza beste zerbait da: denbora, besarkadak eta begirada eskaintzea.
Gela batean haur gutxi daudenean, egunerokoa erabat aldatzen da, garrantzitsua den horri heltzeko astia ematen dizulako:
Baten bat atetik triste sartzen bada, segundo batean sumatzen duzu. Makurtzeko, besarkada estu bat emateko eta presarik gabe entzuteko denbora daukazu.
Negarraldi bat, haserre bat edo frustrazioren bat badago, haiekin lurrean eser zaitezke, lasaitasunez eta merezi duten bezala laguntzeko.
Lasaitzeko bizkarrean laztan bat nork behar duen jakitea, edota seguru sentitzeko zure begirada nork bilatzen duen antzematea.
Gutxiago izanda, gela babesleku bihurtzen da, non haur bakoitza aditua eta babestua sentitzen den. Izan ere, gogoz ikasi ahal izateko, lehenik bihotza lasai eduki behar da.
🪷
A veces nos liamos con teorías, pero la educación de verdad va de otra cosa: va de tiempo, de abrazos y de mirada.
Cuando en una clase hay poquitos niños, el día a día cambia porque te da la vida para lo importante:
Si uno entra por la puerta tristón, te das cuenta al segundo. Tienes tiempo para agacharte, darle un abrazo fuerte y escucharle sin prisas.
Si hay un llanto, un enfado o una frustración, puedes sentarte en el suelo con ellos y acompañarles como se merecen.
Saber quién necesita una caricia en la espalda para tranquilizarse o quién busca tu mirada para sentirse segura.
Al ser menos, el aula se convierte en un refugio donde cada txiki se siente mirada y protegida. Y es que, para poder aprender con ganas, primero hay que tener el corazón tranquilo.