ქართული კლასიკა

Практикуй грузинский язык в разговорном клубе

Раз в неделю мы собираемся для тренировки грузинского языка, а именно:
•речевая практика,
•живые диалоги,
•задания на понимание речи,
•новая лексика по теме.

Вспомним изученное, обновим знания и прогузимся в ситуации.

Осенний поток стартует 10 октября в 10:00.
Длительность: ~60 мин
Тема октября: хобби.
Уровень языка: А2
Стоимость: 40€ (месяц)

Для записи пиши в комментарии или личные сообщения.

Грузинский язык
• онлайн / офлайн
• для детей и взрослых

მე რომ ვიყო გაზაფხულის დილა
და უბეში მთის ნიავი მეჯდეს,
მოვიდოდი სუყველასთან ფრთხილად
და ამ ნიავს მოგისვამდით გვერდზე.

მე რომ ვიყო შემოდგომის ქარი,
აქეთ-იქით რომ ატოკებს ხეებს,
ვიქნებოდი, ვიქნებოდი წყნარი,
რომ მეფიქრა სიყვარულით თქვენზე.

მე რომ ვიყო შავ სიკვდილის ცელი,
სუყველას რომ განურჩევლად ცელავს,
გავლღვებოდი, რომ არ ვიყო მჭრელი,
ჩაგივლიდით, ჩაგივლიდით ყველას.

და იცოდეთ, შევასრულებ ნატვრას,
მე გავხდები გაზაფხულის დილა...

/გოდერძი ჩოხელი/

მე ძლიერ მიყვარს იისფერ თოვლის
ქალწულებივით ხიდიდან ფენა:
მწუხარე გრძნობა ცივი სისოვლის
და სიყვარულის ასე მოთმენა.
ძვირფასო! სული მევსება თოვლით:
დღეები რბიან და მე ვბერდები!
ჩემს სამშობლოში მე მოვვლე მხოლოდ
უდაბნო ლურჯად ნახავერდები.
ოჰ! ასეთია ჩემი ცხოვრება:
იანვარს მოძმედ არ ვეძნელები,
მაგრამ მე მუდამ მემახსოვრება
შენი თოვლივით მკრთალი ხელები.
ძვირფასო! ვხედავ... ვხედავ შენს ხელებს,
უღონოდ დახრილს თოვლთა დაფნაში.
იელვებს, ქრება და კვლავ იელვებს
შენი მანდილი ამ უდაბნოში...
ამიტომ მიყვარს იისფერ თოვლის
ჩვენი მდინარის ხიდიდან ფენა,
მწუხარე გრძნობა ქროლვის, მიმოვლის
და ზამბახების წყებად დაწვენა.
თოვს! ასეთი დღის ხარებამ ლურჯი
და დაღალული სიზმრით დამთოვა.
როგორმე ზამთარს თუ გადავურჩი,
როგორმე ქარმა თუ მიმატოვა!
არის გზა, არის ნელი თამაში...
და შენ მიდიხარ მარტო, სულ მარტო!
მე თოვლი მიყვარს, როგორც შენს ხმაში
ერთ დროს ფარული დარდი მიყვარდა!
მიყვარდა მაშინ, მათრობდა მაშინ
მშვიდი დღეების თეთრი ბროლება,
მინდვრის ფოთლები შენს დაშლილ თმაში
და თმების ქარით გამოქროლება.
მომწყურდი ახლა, ისე მომწყურდი,
ვით უბინაოს - ყოფნა ბინაში...
თეთრი ტყეების მიმყვება გუნდი
და კვლავ მარტო ვარ მე ჩემს წინაშე.
თოვს! ამნაირ დღის ხარებამ ლურჯი
და დაღალული ფიფქით დამთოვა.
როგორმე ზამთარს თუ გადავურჩი!
როგორმე ქარმა თუ მიმატოვა!

/გალაკტიონ ტაბიძე/

ზამთრით ბუნება არა ჰკვდება, – სევდით იმოსვის,
რომ თავისს სატრფოს, გაზაფხულსა განეშორების!

/ნიკოლოზ ბარათაშვილი/

მე გარს მეხვევა მუდამ, იგივე
შენ მიერ ნაზად ნაქსოვი რიდე,
ხალხს მოვშორდები, მაგრამ ღამეებს
სად დავემალო, სად წავუვიდე?

ღვინით თასები ისევ ივსება,
ისევ მევსება დარდით თვალები.
შორით მომესმის ყრუ ტაშისცემა,
მაგრამ იქ ვისმეს შევებრალები?

მე ვიხდი ნიღაბს! მომგვარეთ რაში!
შენთან! ნუგეშთან! ო, ჩქარა, ჩქარა!
მე მომდევს განთქმულ სახელის ტაში,
დიდება, ცრემლი, ღელვა, მუქარა.

/გალაკტიონ ტაბიძე/

“შენს სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ – შენი ერის დესპანი, რადგან შენი საქციელი შინ - შენი ოჯახის სახეა და გარეთ – შენი ერის!”

/დათა თუთაშხია - ჭაბუა ამირეჯიბი/

“ადამიანი ფრესკა არ არის, შვილო, რომ ერთ სიბრტყეში უყურო. ადამიანს, როგორც ქანდაკებას ისე უნდა შემოუარო გარშემო და იმ კუთხიდან უმზირო, რომლიდანაც ყველაზე ლამაზად მოჩანს.”

/თეთრი ბაირაღები - ნოდარ დუმბაძე/

- ცოლ-შვილი გყოლია როდისმე?
- არ მყოლია.
- სიყვარული?… ქალი გყვარებია?
- ნამდვილ სიყვარულს დრო ჭირდება, შალვა,- მცირედი დუმილის შემდეგ თქვა დათა თუთაშხიამ, - არც ერთხელ არ დამაცადა ბედ-იღბალმა.
- არ მესმის! სიყვარული ერთი ნახვითაც შეიძლება.
- სიმღერაში.
- რატომ? არ გქონია შემთხვევა, რომ ქალი დაგენახოს და შეგყვარებოდეს? - მართლა არ მესმოდა, რას გულისხმობდა.
- ეგ სიყვარული არ უნდა იყოს, მგონია.
- მაშ,რა არის?
- არ ვიცი,როგორ გითხრა... მოწონებაა, გატაცებაა, ალბათ. ხორციელია ეგ, სიყვარული სულიერია. ერთხანს მაინც უნდა იყოთ ერთად, რომ სულში ჩახედოთ ერთმანეთს, მისი სულიერი რაღაც-რაღაცეები შენი სიცოცხლისთვის აუცილებელი რომ გახდება, მაშინ დაერქმევა თქვენს უერთიერთობას სიყვარული. ასე მგონია მე და, შენი შვილების დედაც თუ არის ის ადამიანი, ამახვილებს სიყვარულს ეს.
- შეიძლება, ეგრეც იყოს, - დავეთანხმე და კვლავ ვკითხე: - არც სერიოზული გატაცება გქონია?
დათა თუთაშხია კარგა ხანს დუმდა, რაღაცაზე თუ ვიღაცაზე ფიქრობდა. უძილო, დაღლილი სახე ჰქონდა, მაგრამ თვალებში შუქი მაინც ჩაუდგა. მერე ისევ მოიღუშა და თქვა:
- ერთხელ... სიყვარული იყო, მგონია, ის, მაგრამ... ეჰ, დავიძინოთ შალვა.
გადაბრუნდა და აღარაფერი უთქვამს.
აღარც მე ჩავძიებივარ.
🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍
/დათა თუთაშხია - ჭაბუა ამირეჯიბი/

წიგნები გადაგვარჩენს! 📢

დღეს ვუყურე ფილმს “სოციალური დილემა” და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი იმაში, რომ წიგნები გადაგვარჩენს!

დღეს, როდესაც ასე ჩათრეულები ვართ ვირტუალურ სამყაროში, სოციალურ ქსელებში და დაუსრულებელი ინფორმაციული ნაკადის ქვეშ ვიმყოფებით - წიგნების კითხვა აუცილებელია!

წიგნები გვაჩვენებს სხვა სამყაროს, წიგნები გვაბრუნებს ადამიანური გრძნობებით სავსე რეალობაში, ბოლოს და ბოლოს წიგნები გვწყვიტავს ტელეფონის/კომპიუტერის/ტელევიზორის ეკრანებს და ასაზრდოებს ჩვენს გონებას!

წიგნები… ო, წიგნები! რამხელა სიმდიდრეა მათში… ♥️