AMORC - Die Rosenkreuzer Kiel

AMORC - Die Rosenkreuzer Kiel

Teilen

Erkenne dich selbst und das Universum wird sich Dir offenbaren. 🌹

Wir sind Teil der internationalen Rosenkreuzer-Organisation AMORC

Du findest spirituelles Wissen, Mystik und Philosophie, um Dein Bewusstsein, inneres Wachstum und Harmonie zu fördern.

Kostbare Stille – Quelle von Gesundung, Kreativität und Einssein - AMORC, die Rosenkreuzer 15/06/2026

Gestern war der Raum der Stille leider für mich tatsächlich tonlos, schöne neue Woche wünsche ich euch allen

Kostbare Stille – Quelle von Gesundung, Kreativität und Einssein - AMORC, die Rosenkreuzer Kostbare Stille – Quelle von Gesundung, Kreativität und Einssein In vielen spirituellen Traditionen wird Stille als Weg zum Göttlichen angesehen. Sie soll dabei helfen, unseren Gedanken zu lauschen, uns mit unserer Intuition zu verbinden und das wahre Selbst zu erkennen. Pythagoras hat die Still...

13/06/2026

Magic is a faculty of marvelous virtue, full of the noblest mysteries, containing the deepest contemplation of the most secret things along with their nature, power, quality, substance, and virtues, as well as the knowledge of all nature. It instructs us about the differences and agreements between things, thereby producing wonderful effects by uniting the virtues of things through their application to one another, joining and weaving them closely together by means of the powers and virtues of the superior bodies. - Agrippa

13/06/2026

Fang mit dieser einfachen Übung heute an. Wiederhole sie, um den immer wiederkehrenden Zyklus der unbewussten Gewohnheiten auf deiner Reise zur Meisterung deines Selbst zu beenden.
Weitere Informationen unter www.amorc.de oder besuche unsere Städtegruppe. Wir freuen uns auf dich!
Text inspiriert von AMORC EGL West Africa

13/06/2026

Große Umwandlungsprozesse wie der heutige, derart weit- und tiefreichende Mutationen wie die sich seit Generationen vollziehenden, sind keine Zufälligkeiten, die sich etwa nur ontologisch, existentiell, soziologisch allein erklären ließen. Sie sind vom Ursprung her veranlagt, sind ein Nach-Sprung in die stets schon vorhandene Zukunft.

Jean Gebser

In eigener Sache: AMORC ist eine Gemeinschaft von Menschen, die auf der Suche sind nach Erfahrungen der Seele und nach Antworten auf die elementare Frage „Wer bin ich“.

Für weitere Antworten besucht unseren YouTube-Kanal und die AMORC Instagram-, Pinterest-, X- und Threads-Präsenzen. Auf unserer Website amorc.de findet ihr alle Informationen zu unseren Städtegruppen. Für eine Kontaktaufnahme schreib uns an [email protected].

11/06/2026

Wenn du aufgebracht bist, tue oder sage nichts. Atme nur ein und aus, bis du ruhig genug bist.

Thích Nhất Hạnh

In eigener Sache: Besuche gerne eine unserer AMORC-Städtegruppen, um ein Gespräch zu führen, an einer Meditation teilzunehmen oder um dich über Themen aus der Sicht der Rosenkreuzer auszutauschen.
🌹 Mehr Info unter amorc.de oder schreibe uns an [email protected]

10/06/2026

I Confessio Fraternitatis, som var en av de tidigaste av Rosenkors-Ordens för allmänt bruk publicerade skrifter, och som utgavs under 1600-talet, uppmanades världen att vakna upp ur sin slummer och gå vidare för att möta morgonsolen. Vid denna tid fanns intresse för kunskap. Människorna hade synförmåga; de kunde se, och många av dem sökte ljus. Men skriften Confessio Fraternitatis menade mera än detta. Den avsåg, att under det man vaknade upp från sin sömn och gick vidare för att möta solen, skulle man få en förståelse för sig själv och sitt ändamål. Mänskligheten är sannerligen ännu i dag i stort behov av förståelse, trots allt ljus och all kunskap, som existerar.
– Ralph M. Lewis

10/06/2026

El uso correcto del pensamiento

En algún punto del trabajo interior, el ser humano comienza a sospechar que pensar no es un acto neutro. Hasta entonces, el pensamiento había sido utilizado como herramienta cotidiana: para resolver problemas, organizar la vida, anticipar escenarios o sostener diálogos internos que, en apariencia, no trascendían más allá de la propia mente. Sin embargo, cuando la observación se vuelve más fina, aparece una intuición distinta: lo que se piensa no sólo describe la realidad, también participa en ella.

No se trata de una idea abstracta ni de una creencia consoladora. Es una constatación que surge lentamente cuando la conciencia deja de estar completamente identificada con el flujo mental y empieza a percibir su movimiento. El pensamiento ya no es invisible. Se vuelve observable. Y al volverse observable, revela algo que antes pasaba desapercibido: su cualidad.

No todos los pensamientos tienen el mismo peso. No todos producen el mismo efecto. No todos dejan la misma huella.

Algunos pensamientos densifican la vida interior, la vuelven más pesada, más cerrada, más reactiva. Otros, en cambio, la ordenan, la aclaran, la disponen hacia una forma de equilibrio que no depende exclusivamente de las circunstancias. Esta diferencia no es moral, es funcional. El pensamiento actúa. Introduce dirección. Y esa dirección, aunque muchas veces sea imperceptible en el corto plazo, se acumula.

Por eso, hablar del uso correcto del pensamiento no implica adoptar una vigilancia tensa ni una forma de control artificial sobre la mente. Implica reconocer que el pensamiento es una fuerza operativa dentro de la vida, una fuerza que puede ser utilizada de manera inconsciente o de manera consciente, pero que en ambos casos produce efecto.

El error más frecuente consiste en reducir esta comprensión a una forma de mentalismo superficial, como si bastara con “pensar positivo” para modificar la realidad o con repetir ideas elevadas para transformar la vida interior. Esa simplificación no sólo es insuficiente, sino que desvía la atención de lo esencial. El pensamiento no actúa por repetición mecánica, ni por intensidad emocional, ni por deseo. Actúa en la medida en que está alineado con una conciencia que lo sostiene.

Cuando el pensamiento no está ordenado por la conciencia, se convierte en ruido. Puede ser sofisticado, puede estar bien estructurado, puede incluso adoptar lenguaje espiritual, pero sigue siendo ruido si no está enraizado en una presencia real. Ese ruido no construye; dispersa. No orienta; multiplica direcciones. No aclara; confunde con apariencia de claridad.

En cambio, cuando la conciencia comienza a estabilizarse, el pensamiento adquiere otra cualidad. Se vuelve más sobrio, más preciso, menos abundante y, paradójicamente, más efectivo. Ya no necesita decir mucho para operar. No necesita convencer ni justificarse constantemente. No se apoya en la urgencia ni en la reiteración. Surge, se formula con claridad y cumple su función.

En este punto, el pensamiento deja de ser una actividad incesante para convertirse en un instrumento.

Y todo instrumento, para ser útil, requiere ser afinado.

Afinar el pensamiento no significa producir ideas más complejas, sino reducir la distorsión. Significa observar desde dónde se piensa, qué lo motiva, qué lo sostiene y qué efecto tiene sobre la propia vida interior. Poco a poco, el ser humano comienza a reconocer que una gran parte de sus pensamientos no responden a una necesidad real, sino a hábitos adquiridos: anticipar lo que no ha ocurrido, revivir lo que ya pasó, construir escenarios que no se verificarán, dialogar con interlocutores imaginarios, defender posiciones que nadie ha cuestionado o sostener interpretaciones que no han sido realmente examinadas.

Ese movimiento constante no es inocente. Genera una forma de desgaste que fragmenta la atención y debilita la presencia. El pensamiento, cuando no es utilizado correctamente, consume energía sin producir orden. Y ese consumo continuo, aunque no siempre sea consciente, termina por afectar la calidad de la conciencia.

Por eso, el primer gesto en el uso correcto del pensamiento no es producir mejores ideas, sino reducir lo innecesario. No se trata de callar la mente por la fuerza, sino de dejar de alimentarla indiscriminadamente. Dejar de seguir cada asociación, de responder a cada estímulo interno, de dar valor automático a todo lo que aparece en forma de pensamiento.

En ese gesto de simplificación comienza a aparecer una relación distinta con la mente. El pensamiento deja de ser el dueño del espacio interior y empieza a ocupar el lugar que le corresponde: el de herramienta disponible.

Cuando esto ocurre, algo más se hace evidente. El pensamiento no actúa de manera aislada. No es una actividad encerrada en el individuo. Forma parte de un campo más amplio de interacción. Lo que se piensa no sólo afecta la vida interior, también se inscribe en una red de resonancias que excede lo personal.

La tradición Rosacruz ha señalado esta dimensión al hablar del Orden y del campo vivo en el que la conciencia participa. El pensamiento, en ese contexto, no es simplemente una función mental, sino una forma de relación. Introduce cualidad en el campo en el que se vive. Refuerza o debilita ciertas direcciones. Sostiene o disuelve determinadas configuraciones internas y externas.

No se trata de atribuirle al pensamiento un poder absoluto ni de imaginar que cada idea modifica directamente la realidad externa de forma inmediata. Se trata de comprender que el pensamiento participa en la construcción de la relación que el ser humano establece con la vida, y que esa relación, sostenida en el tiempo, tiene efectos reales.

Cuando el pensamiento se orienta de manera desordenada, la vida interior se fragmenta y la relación con el mundo se vuelve más reactiva, más defensiva o más confusa. Cuando el pensamiento se ordena, la conciencia se vuelve más clara y la forma de estar en la vida cambia. No necesariamente cambian las circunstancias, pero cambia la manera de habitarlas.

En este punto, el pensamiento comienza a alinearse con algo que lo trasciende. Deja de girar exclusivamente en torno al yo, a sus preocupaciones, a sus necesidades de afirmación o a sus temores, y empieza a responder a una orientación más amplia. Esa orientación no se impone desde fuera ni se formula como un conjunto de reglas. Se reconoce cuando la conciencia se vuelve más sensible al orden que atraviesa la vida.

Pensar correctamente, en este sentido, no es pensar mucho ni pensar bonito. Es pensar en coherencia con ese orden.

Esto implica, en muchos momentos, renunciar a sostener pensamientos que alimentan la confusión, incluso cuando resultan atractivos o parecen justificados. Implica no seguir ciertas interpretaciones aunque se presenten con fuerza emocional. Implica detener procesos mentales que, aunque conocidos, no conducen a mayor claridad ni a mayor equilibrio.

Este tipo de renuncia no es represión, es dirección. No se trata de luchar contra el pensamiento, sino de no prestarle la conciencia a todo aquello que no merece ser sostenido.

A medida que este trabajo se afina, el pensamiento se vuelve más económico. Ya no ocupa todo el espacio interior. Aparece cuando es necesario y se retira cuando ha cumplido su función. Entre un pensamiento y otro comienza a existir silencio, y ese silencio no es vacío, sino presencia.

Desde allí, el pensamiento puede surgir de manera más limpia. No como reacción, sino como respuesta. No como defensa, sino como orientación. No como acumulación, sino como acto preciso.

En este nivel, el pensamiento deja de ser un fin en sí mismo y se convierte en un medio al servicio de algo más profundo: la coherencia entre la conciencia y la vida.

Por eso, el uso correcto del pensamiento no produce espectáculo ni genera una sensación constante de claridad brillante. Produce algo más sobrio y más estable: una mente que ya no interfiere continuamente con la posibilidad de ver, una mente que acompaña en lugar de dirigir sin orden, una mente que se ha vuelto transparente a una forma de comprensión que no nace exclusivamente de ella.

Allí, el pensamiento cumple su verdadera función. No sustituye la percepción, no reemplaza la experiencia, no define la realidad. La sirve.

Y cuando el pensamiento aprende a servir, la conciencia deja de estar fragmentada entre lo que piensa, lo que siente y lo que vive, y comienza a integrarse en una dirección más unificada, más silenciosa y más real.

Ese es, quizá, uno de los signos más claros de que el pensamiento ha dejado de ser un hábito y ha comenzado a convertirse en un instrumento del Orden.

Scintum

A.M.O.R.C. - Una sabiduría antigua para un mundo nuevo.
La Orden Rosacruz – AMORC es una organización místico-filosófica, no lucrativa, cultural, educativa y apolítica, que busca promover el autodesarrollo del ser humano mediante el despertar de sus poderes internos, con el fin de que tenga una vida más plena e integral. La Orden Rosacruz conserva un conjunto de técnicas milenarias, pero siempre actualizadas, probadas por el tiempo y capaces de promover este despertar.

Si le interesa conocer más acerca de la Orden Rosacruz AMORC, visite la página: www.rosacruz.org.

08/06/2026

Neue Veröffentlichung auf Spirit-online.de:

Vom Einen als Ursprung aller Dinge 🌹

Alle Phänomene haben ihren Ursprung im Immateriellen. Das Ziel aller Bemühungen besteht daher in einer Annäherung an das Eine als Grundprinzip der gesamten Wirklichkeit. Notwendigerweise erscheint als Ausgangspunkt für die Existenz einer Pluralität, also des Unterscheidbaren, etwas Einfaches, also Undifferenziertes.

Weiter lest ihr auf Spirit-online:
🌹 spirit-online.de/ursprung-aller-dinge.html

*****
Wir freuen uns auf eure Likes und Kommentare. Gerne könnt ihr unseren Post auch teilen.

ℹ️ Wenn ihr weitere Informationen wünscht, besucht unseren YouTube-Kanal (youtube.com/) oder unsere Website (amorc.de).
Wenn ihr Kontakt mit uns aufnehmen möchtet, schreibt uns an [email protected].

– Die Rosenkreuzer

08/06/2026

«Ο μυστικιστής γνωρίζει πολύ καλά την αξία και τον κίνδυνο, το καλό και το κακό που κρύβονται στη δύναμη της νοητικής δημιουργίας. Γνωρίζουμε ότι, αν διατηρήσουμε μια εικόνα στο μυαλό μας και της εμφυσήσουμε τις δονήσεις της ζωντανής πιθανότητας, και αν διακηρύξουμε προφητικά ότι θα γίνει ή ότι πρέπει να γίνει, την φέρνουμε στη ζωή· την υλοποιούμε στον πραγματικό κόσμο, μεταφέροντάς την από το πεδίο του φανταστικού στην συγκεκριμένη εκδήλωση.
Γνωρίζουμε ότι καθώς περνούν οι ώρες της ημέρας, τα πράγματα που έχουμε κρατήσει στη φαντασία μας και που τώρα αφήνουμε να εισέλθουν στην «αίθουσα της νοητικής αλχημείας» μπορούν να κρυσταλλωθούν αμέσως σε γήινη μορφή. Γι' αυτό πρέπει να έχουμε καθαρή ψυχή. Πρέπει να είμαστε αγνοί και άγιοι στις έννοιες που σχηματίζουμε στη φαντασία μας. Πρέπει να διατηρούμε την αίθουσα της νοητικής αλχημείας καθαρή, υγιές και στο υψηλότερο επίπεδο, ώστε καμία κακή σκέψη, καμία αρνητική παραδοχή, καμία ακάθαρτη έννοια της φαντασίας μας να μην μπορεί να πάρει μορφή εκεί, να αναπτυχθεί και να γεννηθεί στον πραγματικό κόσμο. »
Dr. HARVEY SPENCER LEWIS, Imperator του A.M.O.R.C. από το 1915 μέχρι το 1939.

Wollen Sie Ihr Schule/Universität zum Top-Schule/Universität in Kiel machen?

Klicken Sie hier, um Ihren Gesponserten Eintrag zu erhalten.

Lage

Kategorie

Adresse

Beselerallee 38
Kiel
24105