Tea-CHER Madame-DAMIN

"Carrot an?"
"Carrot mo man!"

TGIF

Thank God I'm Fretty

Minsan, hindi natin namamalayan kung gaano kabigat ang mga salitang binibitawan natin—lalo na kapag wala ang taong pinag-uusapan. Madaling magbulungan, tumawa, at magkuwento ng kung anu-ano, pero hindi natin nakikita kung paano ito dahan-dahang nakakasakit ng iba.

May mga taong tahimik lang, pero dala-dala na pala nila ang bigat ng naririnig nila—o minsan, ng pakiramdam na sila ang laman ng usapan. Yung tipong wala naman silang ginagawang masama, pero nagiging sentro ng mga kwentong hindi naman totoo. At sa halip na pumatol, pinipili na lang nilang manahimik… kahit masakit.

Siguro, bago tayo magsalita tungkol sa iba, mag-pause muna tayo sandali. Tanungin natin ang sarili natin: makakabuti ba ito, o makakadagdag lang sa sakit ng iba? Kasi ang tunay na respeto, hindi lang ipinapakita sa harap—mas nasusukat ito sa kung paano natin tratuhin ang isang tao kapag wala siya.

Maging mabuti tayo, kahit walang nakakakita. Dahil hindi natin alam ang mga laban na tahimik nilang pinagdaraanan. 🤍

Tara mga berks. Kape tayo. Kape sa mainit na hapon. ☕

Good morning, world! 🌎☀️ Happy Monday!