Wandel en Verander

Wandel en Verander Wandel en Verander. Omdat groeien leuker is dan stil staan. Ontdek jezelf, stap voor stap. In beweging, in de natuur, en van binnenuit. www.wandelenverander.com

Samenwerken. Samen werken.Elkaars kwaliteiten zien en die ook gebruiken om samen ergens te komen. Elkaars krachten bunde...
18/09/2026

Samenwerken. Samen werken.

Elkaars kwaliteiten zien en die ook gebruiken om samen ergens te komen. Elkaars krachten bundelen. Niet meteen denken dat iets fout of verkeerd gaat, maar kijken wat je van elkaar kunt leren.

Samenwerken vraagt dat je je openstelt voor de ander. Dat je oordelen soms even achterwege laat. Dat je uitspreekt waar je vastloopt of waar iets schuurt.

Voor mij betekent samenwerken ook bruggen bouwen. Iemand in diens eigenheid laten en respecteren dat diegene dingen anders doet, anders ziet of andere kwaliteiten heeft dan ik.

Soms ontstaat daar een confrontatie. Omdat iemand iets anders ziet dan ik. Iets anders doet dan ik zou doen. En dan kom ik ook mezelf tegen. Mijn eigen gedachten, mijn eigen ideeën over hoe iets zou moeten. En hier mag ik dan zelf mee aan de slag gaan.

Maar samenwerken is voor mij ook durven zeggen: ik weet het niet. Ik kan dit stuk niet. Ik heb iemand nodig die even met me meekijkt.

Niet met de oordelende reactie : zie je dat dan niet? Kun je dat niet?

Gewoon iemand die meekijkt. Die iets weet wat ik nog niet weet. En misschien weet ik weer iets wat die ander niet weet.

Daar kunnen we van elkaar leren. Onze kennis delen, verder kijken dan we alleen zouden kunnen en van daaruit weer samen verder bouwen.

Samen werken.

Liefs Sandra

De race van de dag versus de rust in mijn lijf. Dat blijft echt een uitdaging voor mij.Als ik een periode heb waarin all...
17/09/2026

De race van de dag versus de rust in mijn lijf. Dat blijft echt een uitdaging voor mij.

Als ik een periode heb waarin alles redelijk stabiel is en rustig verloopt, lukt het me ook goed om aangesloten te zijn bij mijn lichaam. Ik heb meer overzicht, bouw makkelijker rust in en ben bewuster aanwezig bij wat ik doe. Ik voel mezelf beter en kan ook veel makkelijker met zachtheid kijken naar wat er gebeurt.

Maar zodra het leven weer wat sneller gaat, ik meer ballen tegelijk in de lucht moet houden en er wat meer uitdagingen bijkomen, merk ik hoe snel dat verandert. Dan is er op sommige momenten nog maar weinig over van die rust en van het contact met mijn lichaam.

Dat vind ik lastig, juist omdat ik vroeger altijd zo leefde. Doorgaan, regelen, honderd dingen tegelijk. Dat kon ik ook. Alleen was ik totaal niet bezig met wat er in mijn lichaam gebeurde.

Nu ik daar steeds meer contact mee krijg, merk ik ook hoe makkelijk ik dat contact weer verlies als het druk wordt. Dingen die geregeld moeten worden, wat er om me heen gebeurt, mijn hoofd dat alweer drie stappen verder is. Voor ik het weet ben ik weer vooral bezig met alles buiten mij.

Hoe zorg ik ervoor dat ik in mijn gewone leven veel meer bij mezelf blijf?

Eigenlijk begint dat al op het moment dat ik wakker word. Even voelen dat ik er ben. Dat ik wakker ben in mijn lichaam. Dat mijn voeten straks weer op de grond staan en dat ik van daaruit mijn dag inga.

En dan niet pas weer aan het einde van de dag beseffen dat ik mezelf onderweg ergens ben kwijtgeraakt. Juist in alles wat ik doe af en toe terug naar mijn lijf. Tijdens het tandenpoetsen, in de auto, op mijn werk, tijdens een gesprek of gewoon midden in alle dingen die geregeld moeten worden.

Dit moet veel meer onderdeel worden van mijn dag. Iets wat ik steeds opnieuw inbouw, totdat het minder iets is waar ik bewust aan moet denken en meer iets wordt wat vanzelf met me meeloopt.

Mijn voeten voelen. Mijn adem. Even merken waar ik met mijn aandacht zit.

Als ik dat contact houd, blijf ik veel makkelijker bij mezelf. Dan word ik ook minder snel meegesleept door alles wat er om me heen gebeurt.

Mijn uitdaging ligt dus midden in het leven. Ook als het druk is, blijven voelen dat ik er zelf nog ben.

Liefs Sandra

Als ik de verbinding met mijzelf verlies.Soms heb ik zo’n kriebel, een onrust in mij. Op die momenten merk ik dat ik ook...
14/09/2026

Als ik de verbinding met mijzelf verlies.

Soms heb ik zo’n kriebel, een onrust in mij. Op die momenten merk ik dat ik ook om mij heen moeilijk verbinding vind. Alsof ik nergens echt aansluiting voel.

Het lijkt wel alsof hoe bewuster ik leef, hoe duidelijker ik dit begin te zien. De buitenwereld spiegelt dan precies wat er in mij gebeurt.

In die onrust voel ik weinig creatie. Geen ontspanning, geen beweging vooruit. Eerder stagnatie. Ik voel me minder verbonden, raak sneller geïrriteerd of boos en dan is het heel makkelijk om naar buiten te kijken. Om iets bij een ander neer te leggen, mezelf ergens tussen te zetten of iemand de schuld te geven van wat ik voel.

Ik weet het vaak al op het moment dat het gebeurt. En ergens voel ik het zelfs al aankomen. Dat vind ik soms nog het meest verbazende. Dat ik mezelf iets zie doen waarvan ik eigenlijk al weet: hier moet ik terug naar mezelf.

Zodra ik merk dat ik in de buitenwereld steeds meer zie wat me stoort, zit daar voor mij de uitnodiging om terug te gaan naar mezelf.

Wat gebeurt er in mij?

Waar ben ik mezelf kwijtgeraakt?

Waar ben ik de verbinding met mezelf verloren?

Want uiteindelijk kan ik buiten mezelf blijven zoeken naar verbinding, maar als ik die verbinding met mezelf op dat moment niet voel, kan ik haar ook nergens anders echt kan vinden.

Steeds weer terug naar mezelf dus. Daar begint voor mij de verbinding elke keer opnieuw.

Liefs Sandra.

Wat doe ik eigenlijk?Die vraag klinkt heel simpel. Mijn werk, mijn moederschap, vriendin zijn, sporten, wandelen, praten...
10/09/2026

Wat doe ik eigenlijk?

Die vraag klinkt heel simpel. Mijn werk, mijn moederschap, vriendin zijn, sporten, wandelen, praten, denken, regelen en mijn leven leven.

Alleen gaat die vraag voor mij veel dieper.

In alles wat ik doe, probeer ik steeds meer mezelf te zijn. En daarin komt steeds opnieuw de vraag naar boven: wat is van mij en wat is aangeleerd? Wat voelt zo vertrouwd en comfortabel dat ik ben gaan denken dat het bij mij hoort? Welke rollen trek ik automatisch aan? Waar pas ik me aan zonder het door te hebben?

Dan is wat doe ik eigenlijk? ineens helemaal niet zo makkelijk te beantwoorden.

Er zijn natuurlijk allerlei rollen in mijn leven. Moeder, vriendin, collega en nog veel meer. Binnen al die rollen zoek ik steeds meer naar mijn eigen authenticiteit. Naar wie ik ben als al het aangeleerde gedrag wat meer ruimte krijgt om zichtbaar te worden.

Mijn lichaam speelt daarin een steeds grotere rol.

Mijn hoofd kan heel goed bedenken hoe iets hoort, wat verstandig of logisch is en hoe ik ergens op moet reageren. Daar zit voor mij ook veel aangeleerd gedrag. Mijn lichaam laat veel sneller voelen wat klopt, waar spanning ontstaat, waar ik me aanpas en waar iets juist heel natuurlijk voelt.

Door daar meer aanwezig te zijn, ontstaat ruimte voordat de automatische reactie het overneemt. Een moment waarin zichtbaar kan worden of er een rol wordt aangetrokken, een masker opgaat of aangepast gedrag ontstaat.

En ik ben heel benieuwd hoeveel energie daarin verloren gaat.

Kost het meer energie om aangeleerd gedrag te blijven doen? Om mezelf aan te passen, bewust of onbewust? En hoe voelt mijn energie wanneer ik zo dicht mogelijk bij mezelf blijf?

Daar wil ik veel meer over ontdekken.

Hoe ziet mijn doen eruit wanneer het steeds dichter komt bij wie ik werkelijk ben?

Ik doe mij. Doe ik mij?

Liefs Sandra

Het echte gesprekWat heeft een echt gesprek eigenlijk nodig?Voor mij begint dat bij ruimte.Ruimte om iets te vertellen z...
06/09/2026

Het echte gesprek

Wat heeft een echt gesprek eigenlijk nodig?

Voor mij begint dat bij ruimte.

Ruimte om iets te vertellen zonder dat het verhaal meteen wordt overgenomen door de inzichten, ervaringen of oplossingen van een ander. Niet alles wat gedeeld wordt, vraagt om advies of duiding. Soms wil iets gewoon verteld en gehoord worden.

Ook herkenning hoeft niet direct gedeeld te worden. Er kan eerst gevraagd worden of daar ruimte voor is. Daarmee blijft de ervaring bij degene van wie die is.

Een echt gesprek hoeft ook nergens naartoe. Er hoeft geen oplossing te komen, geen conclusie en geen inzicht waar uiteindelijk samen op uitgekomen moet worden.

Het gesprek zelf mag genoeg zijn.

Aanwezig zijn. Luisteren. Ruimte geven. Open blijven voor wat de ander werkelijk probeert te zeggen.

Daar horen voor mij ook open vragen bij. Vragen waarin de eigen mening of het verwachte antwoord nog niet verstopt zit. Want zodra al wordt ingevuld welke antwoorden mogelijk zijn, wordt de ruimte kleiner. Terwijl een ander juist iets kan zeggen waar zelf nog nooit aan gedacht is.

Een echt gesprek vraagt nieuwsgierigheid. Niet te snel invullen. Niet veroordelen. Openstaan voor een breder zicht en ruimte laten voor een ander perspectief.

En terwijl ik hierover schrijf, zie ik ook steeds duidelijker mijn eigen valkuilen in gesprekken. Hoe snel er soms iets ingevuld wordt. Hoe gemakkelijk een ervaring van een ander iets in mij oproept waar ik dan meteen iets mee wil. Hoe lastig het soms is om alleen maar te luisteren en ruimte te laten.

Voor mij valt er dus nog genoeg te ontdekken in hoe ik zelf een gesprek voer. Beter zien wat ik doe terwijl iemand praat. Wanneer ik echt luister, wanneer ik automatisch invoel, iets invul of het gesprek toch ergens naartoe wil brengen. En vooral veel meer blijven opmerken wat er in mij gebeurt terwijl ik met iemand spreek.

Liefs Sandra

Hoe veilig ben ik eigenlijk voor mezelf?Lange tijd wist ik eigenlijk niet wat veiligheid was. Hoe het voelde in mijn lic...
02/09/2026

Hoe veilig ben ik eigenlijk voor mezelf?

Lange tijd wist ik eigenlijk niet wat veiligheid was. Hoe het voelde in mijn lichaam of wat het betekende om me werkelijk veilig te voelen.

Langzaam begint dat steeds duidelijker te worden. Veiligheid voelt als rust. Twee voeten stevig op de aarde. Gecentreerd in mijn be**en en mijn buik. Aangesloten bij mijn lichaam en bij wat daar gebeurt.

Vanuit die plek voelt mijn fundament stevig.

En toch kan dat fundament soms verrassend snel gaan wiebelen. Er gebeurt iets om mij heen en voor ik het goed en wel doorheb, begint het aanpassen. Mijn hoofd neemt het over. Gevoelens worden weggeredeneerd of er ontstaat een neiging om te vluchten. Soms voelt het zelfs alsof ik een ander paar laarzen aantrek en ineens iemand anders ben of me anders voordoe.

Dat blijft me verbazen.

Steeds vaker zie ik het gelukkig gebeuren terwijl ik er middenin zit. Dan kan ik mezelf afvragen: wat gebeurt er nu in mij? Waar voel ik dit? Wat heb ik nodig om bij mezelf te blijven?

Veiligheid in mezelf vinden is ook een hele zoektocht geweest. Jarenlang leefde ik veel vanuit mijn hoofd en wist ik nauwelijks hoe veiligheid in mijn lichaam voelde. Vanuit die onveiligheid heb ik zelf ook gedrag laten zien dat onveilig was. Emoties konden mijn hele systeem overnemen en antwoorden of houvast zocht ik vooral buiten mezelf.

De beweging naar binnen voelt daarin heel anders.

De stilte opzoeken. Voelen wat er werkelijk gebeurt. Een emotie toelaten zonder er volledig in te verdwijnen. Mijn voeten weer voelen. Mijn buik. Mijn be**en. Terug naar mijn lichaam en van daaruit kijken wat er nodig is.

Vooral wanneer iets pijnlijk, moeilijk of heel groot voelt, wordt duidelijk hoe stevig dat fundament werkelijk is.

Kan ik dan in mezelf blijven?

Kan ik mezelf dragen in wat ik voel?

Kan ik mijn veiligheid bewaren terwijl de omstandigheden om mij heen veranderen?

Liefs Sandra

Hoe goed ken ik mezelf eigenlijk?Mezelf leren kennen voelt voor mij als een ongoing process.Iedere keer als ik bewust na...
30/08/2026

Hoe goed ken ik mezelf eigenlijk?

Mezelf leren kennen voelt voor mij als een ongoing process.

Iedere keer als ik bewust naar mezelf kijk, ontdek ik weer iets. Hoe ik reageer. Wat iets in mij raakt. Welke gedachte als eerste opkomt. Wat mijn lichaam aangeeft. Hoeveel tijd ik nodig heb om iets te verwerken. Waarom ik op het ene moment open ben en mezelf op een ander moment afsluit.

En hoe meer ik ontdek, hoe groter het eigenlijk wordt.

Er zitten zoveel lagen in mij. Onder een reactie zit weer iets anders. Een inzicht waarvan ik dacht dat ik het begreep, kan later ineens een hele andere verdieping krijgen. Soms moet ik meerdere keren langs hetzelfde stuk bewegen voordat ik werkelijk voel wat er gebeurt.

Ik wil mezelf daar veel meer tijd voor geven. Niet verwachten dat ik iets direct begrijp, kan veranderen of achter me kan laten. Ook dat is mezelf leren kennen: weten hoe mijn eigen beweging gaat en daar rekening mee houden.

Ik voel steeds meer hoeveel informatie er eigenlijk in mijzelf aanwezig is. In mijn gedachten, mijn reacties, mijn lichaam, mijn gedrag en in hoe ik me verhoud tot alles en iedereen om mij heen.

En iedere laag die zichtbaar wordt, maakt me eigenlijk vooral nieuwsgierig naar wat er nog meer in mij zit.

Volgens mij blijf ik mezelf gewoon mijn hele leven tegenkomen.

Terwijl ik verder groei en continueer is het Maike Liselot AYA - AYA Health Worldwide die al dit moois mij leert. Steeds weer. Steeds meer. Samen sterk.❤️

Liefs Sandra

Hoeveel verantwoordelijkheid durf ik te nemen voor mijn eigen leven?Vanuit mijn vorige vraag ‘Hoe aantrekkelijk is het a...
25/08/2026

Hoeveel verantwoordelijkheid durf ik te nemen voor mijn eigen leven?

Vanuit mijn vorige vraag ‘Hoe aantrekkelijk is het als iemand van het leven houdt?’ kwam deze vraag bij mij naar boven.

Want als ik het zo aantrekkelijk vind als iemand van het leven houdt, ervan geniet en goed voor het eigen leven zorgt, hoe zit dat dan eigenlijk bij mij?

Hoeveel verantwoordelijkheid durf ik eigenlijk te nemen voor mijn eigen leven?

Ik kan verantwoordelijkheid nemen voor mijn dag, voor wat ik eet, voor mijn agenda en voor de keuzes die ik maak. Alleen voelt 100% verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven veel groter.

Dan kom ik ook bij de vragen die ik lastiger vind om mezelf te stellen. Welke keuzes maak ik steeds opnieuw? Welk gedrag laat ik zien? Welke mechanismes blijven terugkomen? Waar weet mijn lichaam eigenlijk allang iets wat mijn hoofd nog probeert te ordenen of weg te redeneren?

Ik kan mezelf op heel veel gebieden onderzoeken en bevragen. De kwetsbare stukken vind ik lastiger. De stukken waarin ik mezelf echt open en eerlijk moet aankijken. Ook als ik daar iets tegenkom wat ik minder leuk vind aan mezelf.

Durf ik werkelijk te voelen wat er in mijn lichaam gebeurt voordat mijn hoofd ermee aan de haal gaat?

Durf ik mezelf de vragen te stellen waarvan ik ergens al weet dat het antwoord iets van mij gaat vragen?

Hoeveel verantwoordelijkheid durf ik te nemen voor mijn eigen leven?

Liefs Sandra

Hoe aantrekkelijk is het als iemand van het leven houdt?Ik merk dat ik het echt super aantrekkelijk vind als iemand van ...
20/08/2026

Hoe aantrekkelijk is het als iemand van het leven houdt?

Ik merk dat ik het echt super aantrekkelijk vind als iemand van het leven houdt.

Dat iemand gewoon plezier heeft in zijn eigen leven. Geniet van wat er is. Dingen onderneemt waar hij blij van wordt. Kan lachen, spelen, dansen en ook gewoon heel tevreden kan zijn met een gewone dag.

Dat vind ik echt super sexy.

Er zit voor mij een bepaalde rust in. Een zelfverzekerdheid ook. Alsof iemand heel dichtbij zichzelf leeft en van daaruit zijn leven vormgeeft.

En ik denk dat ik vooral die energie aantrekkelijk vind.

Iemand die zichzelf genoeg waarde geeft om goed voor zijn eigen leven te zorgen. Die zijn leven fijn maakt. Die geniet. Die aanwezig is. Die zichzelf serieus neemt in wat hij nodig heeft en waar hij gelukkig van wordt.

Daar zit voor mij ook iets heel puurs in.

En als ik dit zo opschrijf, voel ik ook meteen dat hier voor mij nog echt enorm veel in te leren valt.

Want ik kan echt heel erg genieten van mijn leven. Van kleine dingen, van mooie momenten, van alles wat er wel is. En toch hoor ik mezelf soms ook gewoon klagen over het leven.

En als ik mezelf dat hoor doen, hoor ik eigenlijk ook meteen hoe onaantrekkelijk ik dat vind.

Dus deze tekst is vooral een reminder voor mezelf.

Om vaker stil te staan bij alles wat er al is. Om met meer waardering naar mijn leven te kijken. Om er echt van te genieten en mezelf steeds weer af te vragen:

Hoe puur kan ik mijn leven leven, dichtbij mezelf en met waardering voor alles wat er al is?

Liefs,
Sandra

Het pad naar bewustwordingVoor mij begint bewustwording bij steeds beter zien waar ik op dat moment zit.Ik herken hoe di...
13/08/2026

Het pad naar bewustwording

Voor mij begint bewustwording bij steeds beter zien waar ik op dat moment zit.

Ik herken hoe diep tekort en voorwaarden in mij zitten. Ik heb daar van jongs af aan veel van meegekregen en merk hoe gemakkelijk ik daarin terechtkom. Hoe mijn gedachten veranderen, hoe mijn gevoel verandert en hoe mijn blik op wat er gebeurt smaller wordt.

En ik ken ook de momenten waarop ik overvloed voel. Waarop ik liefde en onvoorwaardelijkheid ervaar. Dan ontstaat er ruimte in mij. Ik voel me vrijer, zachter en meer ontspannen. Het leven voelt dan anders.

Juist het verschil tussen die twee maakt mij nieuwsgierig.

Hoeveel invloed heb ik zelf op de plek van waaruit ik leef, los van wat er om mij heen gebeurt?

Kan ik steeds opnieuw intappen op liefde?

Kan ik vertrouwen op overvloed wanneer ik tekort voel?

Kan ik onvoorwaardelijkheid blijven voelen wanneer ik voorwaarden begin te stellen?

En kan ik steeds eerder herkennen wanneer frustratie, angst of tekort mij begint mee te nemen?

Voor mij zit daar een belangrijk deel van bewustwording.

Herkennen waar ik zit. Voelen wat er in mij gebeurt. Zien welke beweging ik maak.

En van daaruit onderzoeken of ik terug kan bewegen naar liefde, overvloed en onvoorwaardelijkheid.

Steeds opnieuw.

Liefs Sandra 🫶

Adres

Vroenhoven

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Wandel en Verander nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Categorie