Wandel en Verander

Wandel en Verander Wandel en Verander. Omdat groeien leuker is dan stil staan. Ontdek jezelf, stap voor stap. In beweging, in de natuur, en van binnenuit. www.wandelenverander.com

Hoeveel verantwoordelijkheid durf ik te nemen voor mijn eigen leven?Vanuit mijn vorige vraag ‘Hoe aantrekkelijk is het a...
25/08/2026

Hoeveel verantwoordelijkheid durf ik te nemen voor mijn eigen leven?

Vanuit mijn vorige vraag ‘Hoe aantrekkelijk is het als iemand van het leven houdt?’ kwam deze vraag bij mij naar boven.

Want als ik het zo aantrekkelijk vind als iemand van het leven houdt, ervan geniet en goed voor het eigen leven zorgt, hoe zit dat dan eigenlijk bij mij?

Hoeveel verantwoordelijkheid durf ik eigenlijk te nemen voor mijn eigen leven?

Ik kan verantwoordelijkheid nemen voor mijn dag, voor wat ik eet, voor mijn agenda en voor de keuzes die ik maak. Alleen voelt 100% verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven veel groter.

Dan kom ik ook bij de vragen die ik lastiger vind om mezelf te stellen. Welke keuzes maak ik steeds opnieuw? Welk gedrag laat ik zien? Welke mechanismes blijven terugkomen? Waar weet mijn lichaam eigenlijk allang iets wat mijn hoofd nog probeert te ordenen of weg te redeneren?

Ik kan mezelf op heel veel gebieden onderzoeken en bevragen. De kwetsbare stukken vind ik lastiger. De stukken waarin ik mezelf echt open en eerlijk moet aankijken. Ook als ik daar iets tegenkom wat ik minder leuk vind aan mezelf.

Durf ik werkelijk te voelen wat er in mijn lichaam gebeurt voordat mijn hoofd ermee aan de haal gaat?

Durf ik mezelf de vragen te stellen waarvan ik ergens al weet dat het antwoord iets van mij gaat vragen?

Hoeveel verantwoordelijkheid durf ik te nemen voor mijn eigen leven?

Liefs Sandra

Hoe aantrekkelijk is het als iemand van het leven houdt?Ik merk dat ik het echt super aantrekkelijk vind als iemand van ...
20/08/2026

Hoe aantrekkelijk is het als iemand van het leven houdt?

Ik merk dat ik het echt super aantrekkelijk vind als iemand van het leven houdt.

Dat iemand gewoon plezier heeft in zijn eigen leven. Geniet van wat er is. Dingen onderneemt waar hij blij van wordt. Kan lachen, spelen, dansen en ook gewoon heel tevreden kan zijn met een gewone dag.

Dat vind ik echt super sexy.

Er zit voor mij een bepaalde rust in. Een zelfverzekerdheid ook. Alsof iemand heel dichtbij zichzelf leeft en van daaruit zijn leven vormgeeft.

En ik denk dat ik vooral die energie aantrekkelijk vind.

Iemand die zichzelf genoeg waarde geeft om goed voor zijn eigen leven te zorgen. Die zijn leven fijn maakt. Die geniet. Die aanwezig is. Die zichzelf serieus neemt in wat hij nodig heeft en waar hij gelukkig van wordt.

Daar zit voor mij ook iets heel puurs in.

En als ik dit zo opschrijf, voel ik ook meteen dat hier voor mij nog echt enorm veel in te leren valt.

Want ik kan echt heel erg genieten van mijn leven. Van kleine dingen, van mooie momenten, van alles wat er wel is. En toch hoor ik mezelf soms ook gewoon klagen over het leven.

En als ik mezelf dat hoor doen, hoor ik eigenlijk ook meteen hoe onaantrekkelijk ik dat vind.

Dus deze tekst is vooral een reminder voor mezelf.

Om vaker stil te staan bij alles wat er al is. Om met meer waardering naar mijn leven te kijken. Om er echt van te genieten en mezelf steeds weer af te vragen:

Hoe puur kan ik mijn leven leven, dichtbij mezelf en met waardering voor alles wat er al is?

Liefs,
Sandra

Het pad naar bewustwordingVoor mij begint bewustwording bij steeds beter zien waar ik op dat moment zit.Ik herken hoe di...
13/08/2026

Het pad naar bewustwording

Voor mij begint bewustwording bij steeds beter zien waar ik op dat moment zit.

Ik herken hoe diep tekort en voorwaarden in mij zitten. Ik heb daar van jongs af aan veel van meegekregen en merk hoe gemakkelijk ik daarin terechtkom. Hoe mijn gedachten veranderen, hoe mijn gevoel verandert en hoe mijn blik op wat er gebeurt smaller wordt.

En ik ken ook de momenten waarop ik overvloed voel. Waarop ik liefde en onvoorwaardelijkheid ervaar. Dan ontstaat er ruimte in mij. Ik voel me vrijer, zachter en meer ontspannen. Het leven voelt dan anders.

Juist het verschil tussen die twee maakt mij nieuwsgierig.

Hoeveel invloed heb ik zelf op de plek van waaruit ik leef, los van wat er om mij heen gebeurt?

Kan ik steeds opnieuw intappen op liefde?

Kan ik vertrouwen op overvloed wanneer ik tekort voel?

Kan ik onvoorwaardelijkheid blijven voelen wanneer ik voorwaarden begin te stellen?

En kan ik steeds eerder herkennen wanneer frustratie, angst of tekort mij begint mee te nemen?

Voor mij zit daar een belangrijk deel van bewustwording.

Herkennen waar ik zit. Voelen wat er in mij gebeurt. Zien welke beweging ik maak.

En van daaruit onderzoeken of ik terug kan bewegen naar liefde, overvloed en onvoorwaardelijkheid.

Steeds opnieuw.

Liefs Sandra 🫶

Hoe heerlijk is het om vriendelijkheid te ervaren.Vandaag heb ik het gewoon erg lastig. Ik ben onrustig, moe en merk dat...
11/08/2026

Hoe heerlijk is het om vriendelijkheid te ervaren.

Vandaag heb ik het gewoon erg lastig. Ik ben onrustig, moe en merk dat ik liefde moeilijk kan zien.

Al weken leef ik met een wond aan mijn been. Inmiddels zit ik vijf weken vast aan een apparaat en mijn zomer ziet er daardoor heel anders uit dan ik voor ogen had.

Ik had zin om eropuit te gaan. Wandelen, ontdekken, weggaan, buiten zijn. Gewoon mijn schoenen aantrekken en gaan waar ik zin in heb. En hoewel ik ook echt genoten heb van het thuis zijn, voel ik vandaag vooral wat ik mis.

Vrijdag gaat het apparaat eraf. Daar kijk ik enorm naar uit. Tegelijkertijd weet ik dat mijn been daarna nog verder moet herstellen en dat ik nog steeds rekening zal moeten houden met wat wel en wat nog even niet kan.

En dan krijg ik vandaag ineens een berichtje van een wildvreemde. Een berichtje vol vriendelijkheid.

Dat doet zoveel met me.

Iemand die niets weet van hoe ik me vandaag voel, stuurt gewoon iets liefs mijn kant op.

En ineens is daar weer zo’n moment waarop liefde binnenkomt.

Het maakt me bewust van hoeveel vriendelijkheid kan doen. Hoe iets wat voor de ander waarschijnlijk heel klein is, bij mij vandaag echt binnenkomt.

En dat vind ik dan toch weer heel mooi om te ervaren.

Liefs Sandra

Hoe aanwezig ben ik in mijn leven?Elke keer als ik nu niet aanwezig ben, gaat er een stukje van mijn leven aan mij voorb...
10/08/2026

Hoe aanwezig ben ik in mijn leven?

Elke keer als ik nu niet aanwezig ben, gaat er een stukje van mijn leven aan mij voorbij.

Dat besef raakt me.

Want waar ben ik dan?

In de toekomst.
In wat ik nog wil.
In wat ik nog moet.
In wat ik wens.
Of ergens in het verleden.

Terwijl mijn leven hier is.

Nu.

En mijn lichaam is hier ook.

Mijn lichaam is de plek waarmee ik dit leven ervaar.
Waarmee ik voel.
Waarmee ik geniet.
Waarmee ik de aarde ervaar.
Waarmee ik hier überhaupt kan zijn.

Als ik mijn lichaam vergeet, hoe aanwezig ben ik dan eigenlijk in mijn eigen leven?

Ik voel hoeveel liefde er voor mij zit in juist dát contact.

Even stoppen.

Voelen.

Wat gebeurt er in mij?

Wat heb ik nodig?

Wat heeft mijn lichaam nodig?

Vandaag voel ik dat mijn lichaam rust vraagt.

Neem even pauze.

En zodra ik daarnaar luister, voel ik ook iets zakken.

Ik hoef even nergens naartoe.

Ik ben hier.

In mijn lichaam.

In dit moment.

In mijn leven.

Ik mag geen dag, geen moment, mijn lichaam vergeten.

Liefs Sandra

To do lijstjes,Soms denk ik dat ik moe ben door alles wat ik doe.Maar steeds vaker ontdek ik dat ik ook moe kan worden v...
30/07/2026

To do lijstjes,

Soms denk ik dat ik moe ben door alles wat ik doe.

Maar steeds vaker ontdek ik dat ik ook moe kan worden van alles wat ik nog niet heb afgerond.

Een to-do lijst lijkt overzicht te geven. Totdat hij steeds langer wordt. Dan verandert hij ongemerkt in een verzameling van open eindjes. Projecten die wachten. Ideeën die nog vorm moeten krijgen. Dingen die ik ooit ben begonnen, maar nog niet heb afgesloten.

En al die open lijntjes vragen iets van mij.

En dat is niet omdat ik er de hele dag bewust mee bezig ben. Juist niet. Ze hangen ergens op de achtergrond. Alsof ze zachtjes blijven fluisteren: “Vergeet mij niet.”

Ik merk dat daar ongemerkt energie naartoe gaat. Alleen al naar het openstaan.

Hoe meer open projecten ik heb, hoe meer mijn aandacht wordt verdeeld. Mijn energie raakt versnipperd. Ik voel minder ruimte, minder rust en minder vrijheid.

Ik kies er nu meer bewust voor om eerst af te ronden voordat ik iets nieuws begin, omdat een afgerond hoofdstuk weer stilte geeft.

Alsof er weer een lijntje uit mijn systeem verdwijnt.

Dat geeft lucht.

Daarom kijk ik tegenwoordig niet alleen naar wat er nog op mijn to-do lijst staat. Ik kijk vooral naar hoeveel energie die lijst mij kost.
En ga ik afronden. Ruimte maken. Energie bij mijzelf houden.

💞
Liefs Sandra

Ontmoeten Soms raakt het me als ik merk dat er geen echte ontmoeting kan ontstaan. Niet omdat de ander iets verkeerd doe...
24/07/2026

Ontmoeten

Soms raakt het me als ik merk dat er geen echte ontmoeting kan ontstaan. Niet omdat de ander iets verkeerd doet, maar omdat een ontmoeting niet door één persoon gedragen kan worden. Ze vraagt om openheid van beide kanten.

Voor mij is een ontmoeting pas een ontmoeting wanneer we bereid zijn elkaar werkelijk te zien en te horen. Zonder direct ons eigen verhaal ertussen te zetten. Zonder alles persoonlijk te maken of ons te verdedigen. Gewoon aanwezig zijn bij wat er is.

In zo’n ruimte hoeft niets opgelost te worden. Woorden mogen er zijn, maar ook stiltes. We voelen samen of de ruimte veilig is, of er vertrouwen is om te delen wat zich aandient. We hoeven elkaar niet te overtuigen, alleen te ontmoeten.

Soms ontstaat dat moeiteloos. Alsof twee mensen vanzelf op dezelfde golflengte komen. En soms vraagt het veel meer. Dan is het een uitnodiging om te vertragen, af te stemmen en de bereidheid te vinden om echt aanwezig te zijn. Maar die bereidheid kan alleen bestaan als ze van beide kanten komt.

Ontmoeting: betekent niet dat we hetzelfde denken of voelen, maar dat we elkaar de ruimte geven om volledig mens te zijn.

Liefs Sandra
❤️

Ik merk dat ik mezelf steeds weer wil verlaten…Al weken leef ik met een wond aan mijn been.Niet levensbedreigend. Niet e...
22/07/2026

Ik merk dat ik mezelf steeds weer wil verlaten…

Al weken leef ik met een wond aan mijn been.

Niet levensbedreigend. Niet enorm groot. Maar wel aanwezig. Elke dag.

Elke ochtend kijk ik. Elke keer als het verband eraf gaat, hoop ik iets te zien wat me geruststelt. Een klein teken dat mijn lichaam vooruitgaat. En als dat uitblijft, voel ik hoe mijn gedachten het overnemen.

Waarom duurt dit zo lang?

Doe ik wel het juiste?

Waarom herstelt mijn lichaam niet sneller?

Wat me het meest raakt, is niet eens de wond zelf.

Het is hoe gemakkelijk ik mezelf kwijtraak.

Mijn aandacht vernauwt zich. Mijn leven wordt kleiner. Alsof mijn geluk afhankelijk wordt van een wond die eindelijk dicht moet gaan.

Pas de afgelopen dagen besef ik wat er eigenlijk gebeurt.

Ik ben niet alleen aan het wachten tot mijn been geneest.

Ik ben aan het wachten om weer te mogen ontspannen.

Om weer volledig aanwezig te zijn.

Om weer te mogen leven.

En misschien doe ik dat wel veel vaker.

Ik wacht op een uitslag.

Op een gesprek.

Op een nieuwe baan.

Op een partner.

Op rust.

Alsof het leven pas echt mag beginnen wanneer de omstandigheden veranderen.

Maar misschien vraagt het leven, juist NU, om mijn aanwezigheid?

Niet omdat de situatie fijn is.

Maar omdat ík er ben. Voor mijzelf, in liefde ❤️

‘Verlaat jezelf niet.’

Sindsdien krijgt die zin steeds meer betekenis.

Maar wat betekent, Jezelf niet verlaten? Voor mij; niet dat ik altijd positief moet zijn. Ook niet dat ik alles moet accepteren of nooit meer bang mag zijn.

Het betekent dat ik mezelf niet in de steek laat op de momenten waarop ik mezelf het hardst nodig heb.

Dat ik niet alleen nog bezig ben met beter moet worden.

Dat ik mezelf niet voortdurend afmeet aan de vraag of de wond vandaag een millimeter kleiner is.

Dat ik mijn lichaam niet zie als een project dat gefixt moet worden, maar als een deel van mij dat aandacht en liefde vraagt.

Liefde begint bij iets kleins en eenvoudigs. ❤️🍀🎶

Een hand op mijn been.

Een diepe ademhaling.

Even naar buiten.

Mezelf eraan herinneren dat ik meer ben dan deze wond. Zodat liefde kan binnenkomen, in mij.

Dat mijn leven niet stil hoeft te staan omdat mijn lichaam tijd nodig heeft.

Ik weet nog steeds niet wanneer mijn wond genezen zal zijn.

En eerlijk gezegd vind ik dat soms ontzettend moeilijk.

Maar ik oefen.

Niet in meer controle.

Niet in meer geduld.

Ik oefen in blijven.

Bij mijn lichaam.

Bij mijn gevoelens.

Bij mezelf, in liefde.

In vertrouwen.

Niet weten hoe het afloopt…

…en toch besluiten om mezelf geen moment alleen te laten.

Liefs Sandra
💞💞

De laatste etappe van het Pieterpad gelopen. Wat was het heerlijk om te wandelen met iemand met wie verbinding vanzelf o...
24/05/2026

De laatste etappe van het Pieterpad gelopen. Wat was het heerlijk om te wandelen met iemand met wie verbinding vanzelf ontstaat.

Samen lopen, de diepte in kunnen gaan in gesprekken, elkaar inspireren, elkaar heel laten, zacht zijn. Ontspannen. Aanwezig. Dankbaar voor deze mooie wandeling ❤️

Steeds meer voel ik.
En hoe meer ik voel, hoe meer ik merk dat het leven me uitnodigt om te luisteren. Naar mijn lichaam. Naar wat er in mij leeft. Om echt aanwezig te blijven. In verbinding met mezelf.

Het leven vraagt niet om harder te gaan, sneller te doen of oppervlakkig voorbij te razen. Het vraagt vertragen. Verstillen. Thuiskomen in jezelf.

Mijzelf de moeite waard vinden om stil te staan. Om op onderzoek te gaan naar wat voor mij werkelijk klopt.

De snelheid en oppervlakkigheid waarin ik lang heb geleefd, passen niet meer.
Wat wel past: verdieping. Vertraging. Dankbaarheid.

Dankbaarheid voor het leven. Voor de aarde onder mijn voeten. Voor elke stap die me dichter bij mezelf brengt.

Liefs, Sandra
Wandel en Verander

Steeds vaker valt het me op hoe vaak wij zeggen: “Ik vind dat jij…”“Ik vind dat hij…”“Ik vind dat ze…”En steeds vaker vo...
17/05/2026

Steeds vaker valt het me op hoe vaak wij zeggen:

“Ik vind dat jij…”
“Ik vind dat hij…”
“Ik vind dat ze…”

En steeds vaker voel ik:
een “vinden” is vaak geen waarheid.
Het is een emotie die nergens heen kan.

Want op het moment dat we ergens iets van vinden, gebeurt er vaak iets in ons lichaam. De deur gaat dicht. We zetten ons vast in een standpunt. Punt.
Geen nieuwsgierigheid meer.
Geen openheid meer.
Geen onderzoek meer.

“Ik vind dat.”

Klaar.

Maar wat gebeurt er eigenlijk onder dat vinden?

Vaak zit daar iets veel kwetsbaarders onder.
Teleurstelling.
Onmacht.
Verdriet.
Afwijzing.
Niet gezien worden.
Angst.
Controleverlies.

Alleen voelen die emoties soms te groot.
Te rauw.
Te overweldigend.

Dus in plaats van ze echt aan te kijken, gooien we ze naar buiten.

Naar de ander.

Jij moet veranderen.
Hij doet het verkeerd.
Zij begrijpt mij niet.

En ergens voelt dat veiliger dan stil worden en eerlijk voelen:
wat raakt dit eigenlijk in mij?

Ik merk het soms direct aan mijn eigen energie.
Als ik zeg:
“Ik vind dat jij dit moet doen…”

dan voel ik bijna meteen iets kinderlijks ontstaan.
Alsof er een klein stampend deel in mij opstaat dat roept:
“Maar luister dan!”
“Zie mij!”
“Doe het anders!”

Niet omdat dat deel slecht is.
Maar omdat het nog niet volledig gevoeld is.

Want volwassen voelen vraagt iets anders dan gelijk krijgen.
Het vraagt aanwezigheid.
Ruimte.
Vertragen.

Durven blijven bij wat er onder de mening zit.

Daar zit wel echte ontwikkeling:
niet meteen vastgrijpen aan een oordeel,
maar nieuwsgierig worden naar onze eigen binnenwereld.

Waarom raakt dit mij zo?
Wat voel ik eigenlijk écht?
Waar sluit ik mezelf af?

Want een oordeel stopt vaak de verbinding.
Met de ander.
Maar vooral met onszelf.

Echte openheid kan ontstaan op het moment dat we onze “ik vind” even loslaten,
en durven voelen wat daaronder leeft.

Liefs Sandra
Wandel en Verander
06-22168394

Adres

Vroenhoven

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Wandel en Verander nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type