04/08/2026
Jarenlang begon ik elke zoveel tijd opnieuw.
Nieuwe ideeën, nieuwe plannen, nieuwe beloftes aan mezelf.
Het voelde alsof ik een frisse start maakte, maar als ik nu terugkijk, zie ik dat ik eigenlijk iets anders aan het doen was: ik was iets heel anders aan het omzeilen.
Niet bewust of dramatisch. Maar wel heel subtiel.
Ik was aan het vermijden dat het leven waar ik telkens naar terugkeerde, helemaal niet paste bij wie ik was.
Wat ik niet wist was dat ik ook helemaal niet kan functioneren zoals een ander. Het patroon was steeds hetzelfde; ik geraakte volledig burned-out. (Ik heb ook echt een burn-out gehad), werd erg ziek, of ik liep volledig vast in interactie met anderen tot conflicten zo opliepen (vaak stil maar wel met wrok langs beide kanten) dat er geen andere mogelijkheid was, dan mezelf verwijderen.
En dus ging ik alweer een volgende level in persoonlijke ontwikkeling in. Een nieuwe modaliteit, een nieuwe coach, een nieuwe routine, enz… Want steeds echo-de in mijn hoofd alles wat gezegd was; dat het aan mij lag… En dus bleef ik mezelf “verbeteren.” (Daarom heb ik nu ook ondertussen een allergie aan dit woord en begrip. De clou komt nog, blijf lezen.)
En dat is iets wat ik bij zoveel vrouwen zie: we noemen het ‘opnieuw beginnen’, maar vaak is het een vorm van zelf‑sabotage die er heel netjes uitziet.
Oververantwoordelijkheid.
Te hoge verwachtingen van zichzelf.
Overpresteren en zichzelf bewijzen.
Een identiteit die we proberen aan te meten, die we geloven te moeten zijn, terwijl ons lichaam en hoofd allang heeft aangegeven dat het niet klopt.
Je denkt dat je opnieuw start omdat je het nu wel zal kunnen.
Maar diep vanbinnen probeer je te bewijzen dat je de vrouw bent die alles aankan, die overal doorheen gaat, die elke verantwoordelijkheid kan dragen.
Maar we zijn niet allemaal in staat om te doen wat de maatschappij ons vraagt.
Vorig jaar kwam er een abrupte stop aan mijn overcompesatiepatroon toen ik te horen kreeg ADHD te hebben en autistisch te zijn.
Dat was het stukje dat ik omzeilde; toegeven dat iets niet kan, hoe graag ik het ook wil. Toegeven, dat ik niet persé sterk ben, kwetsbaar. Dat ik behoeften heb en dat ik ze mag uitspreken in plaat van me steeds aan te passen aan wat er van mij gevraagd werd.
Hetzelfde gebeurt bij heel veel vrouwen als ze in de perimenopauze terecht komen.
Hun lichaam verandert, ingrijpend. En niet alleen aan de buitenkant. vooral binnen zijn er processen die ervoor zorgen dat exact hetzelfde gebeurt. Alles begint te sputteren. En je zoekt naar een nieuwe start.
Je herstelt trager,
Je zenuwstelsel reageert heftiger op stress,
Je energie schommelt of is gewoon afwezig,
Je voelt je niet meer als jezelf.
En als je dit niet weet gebeurt er dit;
Wanneer je jezelf dwingt om terug te stappen in een tempo dat niet meer past, voelt dat niet als een frisse nieuwe start, maar als een nieuwe hoge berg die je moet beklimmen zonder deftige uitrusting.
Het voelt als een subtiele vorm van zelfverraad.
Alsof je je lichaam vraagt om te functioneren zoals het tien jaar geleden deed, terwijl het nu iets anders nodig heeft.
Je hoeft niet terug naar een oude manier.
Je mag een nieuwe manier kiezen die klopt met je huidige lijf, je huidige verantwoordelijkheden, je huidige energie en vooral met de vrouw die je vandaag bent.
Dat is geen nieuwe start.
Dat is eindelijk thuiskomen.
Als je voelt dat er voor jou ook iets mag veranderen, en je wil leren hoe je dat doet zonder jezelf te verliezen, stuur me een bericht. De InnerGlow methode is precies gebouwd voor deze fase van je leven.
