http://www.anbigu-coaching.com/

Anbigu Coaching, Sparrenlaan 20, Kapellen (2026)

09/05/2023

‘Jij hebt alles voor elkaar.’

Als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik dat hoorde, kon ik nu rentenieren. Toegegeven, het is waar. Ik heb een leuk gezin, toffe vrienden, een mooi huis, een fijne auto en nog een hele hoop geweldige dingen. Veel handtassen bijvoorbeeld, in alle kleuren, vormen en prints. Noem het gerust een verslaving. Dat is ok. Ik heb veel en ben daar ook ontzettend dankbaar voor.

Maar niet alles loopt altijd vlotjes. En soms wil ik gillen. Zoals de laatste paar weken.

Er loopt best wat mis. Het rommelt deftig in mijn leven. En dus ook in mijn hoofd. Meerdere keren per week passeert er een tornado van paniek in mijn hoofd. Deze werpt de 10.000 flipperballen die normaal netjes in een glazen bokaal zitten in het rond. Hopla! Flipper maar lekker.

Zo gaat dat bij mij. Choas in mijn leven betekent chaos in mijn hoofd. Die twee gaan hand in hand. En in fases.

Fase 1 is de beste fase. Weglachen. Ik kan ontkennen, wegduwen en minimaliseren als geen ander. Big smile, postivo pet op en move on. Dit in de hoop dat de s**t die er is, weg is voor ik fase 2 bereik. Hier komt ie… de fight response. Ik ga volle gas vooruit. Gelijk een gek. Want doseren, dat kan ik niet goed. Ik vecht met elke vezel in mijn lijf. Ik ben vastberaden : Ik laat me niet kelderen.

Jammer genoeg stoot ik dan vrij snel op 1 van mijn tekortkomingen, een gebrek aan geduld. Dingen gaan sloom. Zo is dat dan soms. Daar gaat mijn fight response. Welkom fase 3, dan maar. Daar komt het verdriet. Oh no, ik haat deze fase. Tranen. Zelfbeklag. Vreselijk! Maar niets dat een dag bingewatchen niet kan oplossen. Ik geef me over. 1 dag spreek ik af met mezelf. 1 dag om me slecht te voelen. Meer gun ik mezelf niet. Meer gun ik mijn verdriet niet.

Na het drogen van mijn tranen, staat fase 4 te popelen. Ik kijk er stiekem naar uit. Loslaten. Ik laat los wat was… wat had kunnen zijn. Vasthouden heeft immers geen zin. De bevrijding zal mooi zijn.De bevrijding zal me deugd doen. Ik weet het zeker. De regenboog ligt voor het grijpen. Morgen dan. Niet vandaag.

19/03/2023

Vandaag vierden we vaders. Jonge vaders, vaders in spé, pluspapa’s, pleegvaders, grootvaders… allen verdienden extra knuffels, een mooie tekening, een fles parfum of simpelweg een ‘dank je dat je er bent’.

Ook wij vierden vandaag ons papa. Hij was eergisteren jarig en we lunchten samen, klinkend op hem, op mijn man en mijn schoonbroer. Allen papa’s van formaat. Streng, maar rechtvaardig. Stoer, met een teer hart. Grote meneren die ik bewonder, waar ik graag mee tafel, waar ik fier op ben en waar ik ontzettend van hou.
Dank u, papa’s… omdat jullie er zijn.

07/03/2023

Ze zijn al 15 jaar een stel. Hij werd verliefd op haar wilde kant, zij op zijn rustige aard. Ze doorzwommen al best wat watertjes. Hij maakte een faillissement mee op zijn werk, beiden verloren ze hun eerste kindje op 4 maanden zwangerschap. Dit was al even geleden. Steun vonden ze steeds bij elkaar. Nu zijn ze ‘stabiel’. Huisje, tuintje, boompje, kindjes… Het hele plaatje klopte. En toch liep het niet zo lekker. In bed dan.

Zij heeft weinig zin. Is vaak moe. Wil vroeg in bed. ‘Anders overleef ik de week niet.’ Hij wil de passie van vroeger terug. Vrijen op eender welk moment op de dag. Vrij en onbezonnen. Hun seksbarometer zit op een ander niveau. ‘Want dat is seks toch, de barometer van je relatie?’ Hij keek me vragend in de ogen.

Goh. Daar kan nog wel wat over gezegd worden, over die uitspraak. Jammer genoeg rust er nog steeds een giga taboe op praten op seks. Iedereen doet het toch dagelijks, right? Of iedereen pocht erover. Dat kan ook.

De Vlaming heeft gemiddeld 1,21 keer seks per week. Dat blijkt uit een onderzoek van het UZ Gent, de KU Leuven en Sensoa. Zo’n slordige 1.800 Vlamingen tussen 14 en 80 jaar werden ondervraagd en dit kwam uit de bus. 1.21 keer, dus niet de 3 à 4 keer waar over gestoeft wordt aan de toog in de bar.

Laat ons even dit zeggen. Leeftijd is geen libidomoordenaar. Goeie seks kan op elke leeftijd. Het is ook een waarheid dat er een grotere seksdrang is als je verliefd bent. De feromonen zorgen daar wel voor. Je zou de lat wel erg hoog leggen als je deze verwachtingen blijft koesteren, na een jarenlange relatie. (Wetend dat echte verliefdheid op en al 2.5 jaar duurt.)

Maar wat is voldoende seks in een relatie? Voor mij is het antwoord eenvoudig. Dat waar beide partners zich goed bij voelen, elkaars noden willen aanvullen, willen invullen. Bij de meesten onder ons is seks helemaal niet de barometer van hun relatie. Intimiteit wel, in de brede zin van het woord. Zorgen voor elkaar, elkaar steunen, praten met elkaar, elkaar knuffelen en vooral samen lachen.

Erover praten? Reach out.

15/02/2023

Een sessie met een coachee houdt me al een paar dagen in de ban. We praatten over comfortzones. Hoe saai en voorspelbaar die soms zijn. Hoeveel zin zij heeft om er soms uit te springen, uit die comfortabele zone. Hoe erg haar angst het overneemt als ze die gedachte heeft.

‘Life begins at the end of your comfort zone.’ Ik snap de redernering, maar is dat ook zo? Of is dit een doodgewone quote van een durfal of een onrustig iemand die steeds nieuwe thrills nodig heeft om zich goed te voelen. Misschien is het doodweg bulls**t!?

Ik neem mezelf onder de loep. Al van kindsbeen hou ik van nieuwe dingen, van spanning, van onderzoeken. Adrenalineverslaafd, noem ik het dan. Maar ik moet ook toegeven. Naarmate ik ouder word, hou ik toch ook van de dagdagelijkse voorspelbare gewone dingen. Die zijn eenvoudig. Vereisen weinig extra aandacht of inspanningen. Ze zijn er gewoon en voelen goed. Waarom zou ik ze (willen) veranderen ook?

Dingen die ik niet leuk vind of waar ik continu blijf tegenaan lopen, daar maak ik dan weer wel korte metten mee. Want verandering is goed, als dingen niet werken. Zo wisselde ik in mijn jongere jaren wel meerdere keren van partner. Geen leuke relatie, gedaan ermee. Ook veranderde ik regelmatig van job, omdat de nood aan iets anders er was. Enfin, groot genoeg was om te veranderen.

Mijn mening? Wat goed voelt, voelt goed. Blijf gerust in die comfortzone. Wat werkt, werkt. Wat belemmeringen betreft, weeg af en durf te springen. Waarom ook niet? Durf te falen, durf jezelf uit te dagen. Als ik dat kan, jij toch ook?

18/01/2023

Ik wist al op jonge leeftijd dat ik kinderen wilde. Twee stuks. Lachende blije kids met sproetjes. Zo zag mijn droomgezin eruit.

Decennia later is mijn leven net anders uitgedraaid dan in mijn meisjesdromen. Dat is geen verrassing. Nee, dat was me reeds duidelijk toen ik 13 jaar geleden mijn man leerde kennen. Ik wist het. Dit wordt anders. Hij had reeds 2 kinderen. Hem willen impliceerde ook kiezen voor zijn kinderen. Voor een bestaand gezin. Eentje dat reeds gevormd was. Eentje dat ik niet zelf bewust gekozen had. Eentje waar ik voor altijd aan de zijlijn zou staan.

Het is een beetje gek als ik er op terugkijk. Nooit heb ik getwijfeld. Ik was tot over mijn oren verliefd op hem. Hij deed mijn hart springen. Hij was een verademing na al mijn voorgaande ‘mislukkingen’. Ik sprong. Hij sprong. Wij sprongen. No doubt about it.

Al gauw ontmoette ik zijn kinderen, die toen nog ontzettend klein waren. Overweldigend was dat. Ik wist immers niets van peuters en baby’s. Maar ik kon het leren. Daar was ik van overtuigd. Iedereen kan dit, dus waarom ik niet!? Met vallen en opstaan. Met veel tranen en terug recht krabbelen.

Heel vroeg in de relatie voerden hij en ik het gesprek over kinderen, gezamenlijke kinderen. Want die droom om moeder te worden, kon ik niet laten varen. Ook niet in ruil voor twee schattige pluskindjes. Mijn man stond - thank God- open voor nog een kleintje. Eentje. Daar was hij eerlijk in. En zo geschiedde het. We kregen een wolk van een kind. Mijn groot geluk.

De tijd verstreek. De kinderen groeiden. Mijn kinderwens had ik begraven. In een kistje met een slot, diep onder de grond. Want dat ene kindje was er. Dit moest volstaan. Er was geen ruimte meer voor nog eentje. De slaapkamers in ons huis waren gevuld. De achterbank van onze wagen was vol. Elke dag was een strijd tegen de tijd. Ons leven zat vol.

En toch kwam van tijd tot tijd die moederdrang tevoorschijn. Uit het niets. Als een knagend gevoel van verlangen.

Meermaals voerden we ‘het’ gesprek. Zullen we toch nog voor die laatste baby gaan? Was ons gezin wel echt compleet? Voor hem wel. Voor mij soms niet. Vaak ging dit gesprek gepaard met grote emoties. Verdriet. Afscheid nemen. Onmacht. Maar telkens stopte ik de wens terug in het kistje. Mijn verstand nam over.

Drie jaar geleden hakte ik definitief de knoop door. Dit is het. Geen kinderen meer. Compleet. En dat is ok. Ik heb er vrede mee. Ik ben ontzettend dankbaar voor de drie gezonde kinderen, ook al hebben ze niet allen mijn DNA.

Maar toch… one in a while…
En dat is ok.

19/12/2022

Simon is 8 jaar. Hij is een pientere creatieve kerel die houdt van vrachtwagens en vliegtuigen. Ooit wordt hij vast piloot. Simon maakt het vaak bont thuis, zo vertelden zijn ouders. Op school heeft Simon ook best vaak conflictjes. Simon schreeuwt. Vaak. Heel vaak. En luid. Iets op een rustige manier overbrengen aan een ander lukt hem niet.

Kinderen zijn lege doosjes. Ze zijn een mengeling van DNA, van genen. Maar daar stopt het. Hun denkpatroon en gedrag wordt van bij de geboorte gevormd door wat ze zien. Modelling heet dat dan met een duur woord. Kinderen imiteren hun ouders, andere kinderen of opvoeders. Ze apen na als het ware. Goede gewoontes nemen ze over, maar jammer genoeg ook slechte.

Meisjes kopiëren voornamelijk het gedrag van hun mama. Ze willen zich mooi maken en spelen huisje. Jongens willen papa helpen in de tuin en gedragen zich eerder stoer. Knap is dat eigenlijk. Dit is zo voorgeprogrammeerd.

In de loop van het Simon-traject werd het duidelijk dat ook Simon imiteert. Papa heeft ook de neiging om te schreeuwen als hij zich bedreigd voelt of in het nauw gedreven wordt, zo geeft hij toe tijdens een evaluatiesessie. Knap om dit toe te geven na een sessie zelfreflectie. Want diep in jezelf kijken is niet eenvoudig. Mensen hebben van nature de neiging de oorzaak bij een ander te zoeken.

Wil Simon dit afleren, zal ook papa inspanningen moeten leveren. En dat kunnen ze, samen! Dus we maken een stappenplan. Gaan samen aan de slag. Want hé…aangeleerd gedrag kan je afleren. Altijd! Met goede wil en moeite lukt alles.

Herkenbaar? Reach out.

05/12/2022

Wat is dat toch de laatste weken? Om me heen zijn mensen verdrietig. Jonge mensen worden ziek. Ongeneeslijk ziek. Sterven of ontnemen zich van het leven.

Het grijpt me naar de keel. Mijn hoofd tolt. Ik krijg het niet stil. Hoe oneerlijk is het leven?

Waarom worden twintigers of dertigers geconfronteerd met ziekte, zelfdoding en sterven. Dit zou niet mogen. Hun leven staat in de startblokken. Hun boek vol dromen, is pas geopend. Zij zouden onbezorgd moeten leven. Genieten. Leren. Ontdekken. Lachen. Dansen.

Ziekte, dood en verdriet zouden voor hen in de verre toekomst moeten liggen. Als een puntje aan de horizon dat bijna niet te zien is met het blote oog.

Bah.

Een gigantisch schuldgevoel overvalt me. Ik zaag. Over het weer, over koude voeten, over luie kinderen die rommel maken, over een tekort aan me-time… jaja, zelfs over bad hair op een maandag. Al deze kleine onbenullige dingen lijken plots zo stom. Ik heb reeds meer dan een decennium gekregen. Gratis en voor niets. Zonder ziekte, zonder (al te veel) verdriet en quasi zorgeloos. Mijn hart gaat uit naar hen waarvoor het leven een dagelijkse strijd is tegen tegenslag, pijn en zorgen.

De tranen branden in mijn ogen, terwijl ik mijn zoon knuffel. Het schuldgevoel maakt plaats voor dankbaarheid. Oh boy… wat voel ik me gezegend.

Besefte ik dat maar elke minuut van de dag.

22/11/2022

Amen.

19/11/2022

Vandaag vieren we de mannen. Alle mannen, overal. Daar dient internationale mannendag uiteindelijk voor, toch?

Ik hou van mannen.

Echte stoere mannen. Mannen waar je bij kan schuilen met brede schouders en gespierde armen, die het voor je opnemen no matter what. Mannen die je boodschappen uit de auto halen en je hand grijpen in een drukke menigte.

Kwetsbare mannen die een traantje wegpinken bij de geboorte van hun kinderen of vertederd raken bij de diploma-uitreiking. Mannen die het niet droog houden bij chick flicks en even hard puppy’s willen knuffelen als jij.

Lieve mannen die hun huwelijksverjaardag weten en je af en toe een complimentje gooien, liefst nog onverwacht. Mannen die je verrassen, gewoon zomaar.

Luide mannen die in groep echte haantjes worden. Mannen die net een tikkeltje arrogant zijn. Of is dat zelfzekerheid? Mannen die je seksuele hoogtes doen beleven, je begeren, je aanbidden.

Stille mannen die jou liever horen praten dan zichzelf.

Mannen die niet werden geboren als mannen, maar zich wel zo voelen. Krachtige mannen die kozen voor hun binnenste.

Aan al deze mannen… hoera voor jullie!
Vandaag is’t aan jullie.

07/11/2022

Vandaag veertien jaar geleden leerde ik mijn man kennen. Dat kan al tellen, vind ik. Hij en ik… wij doorzwommen al best wat watertjes. Aangename, rustige, heerlijk warme watertjes. Maar ook woeste, woelige oceanen met metershoge golven trotseerden we samen. Er waren veel ups. Maar jammer genoeg ook best wat downs.

En dat is ok. Zo gaat dat immers in relaties. ‘Het is stil waar het niet dondert.’ Geen enkele relatie is perfect. Geen enkele partner is perfect. Laat u niets anders wijsmaken! Perfectie is overroepen, onbestaande en onnodig.

Ik heb wel wat relaties gehad voor ik mijn man leerde kennen. Impulsief zoals ik was, sprong ik steeds met mijn ogen en hart wijd open in een nieuwe relatie. Een nieuwe kans! Deze is vast de ware. Ik kan niet zeggen hoe vaak ik dit gedacht heb.

Het klinkt zo zielig als ik het herlees. Dat was het ook ergens. Oh, wat werd ik snel verliefd. Oh, hoe negeerde ik steeds de signalen die me vertelden dat de Mr. Right van het moment toch niet de ware was. Het werd een lachwekkende, vreselijk irritante slechte gewoonte. Keer op keer liet ik partners over me lopen. Bleef ik hopen. Bleef ik hangen. Tot ik weer keihard met mijn gezicht tegen de muur liep. Weer scherven rapen. Weer opnieuw beginnen.

Die slechte gewoonte was een deel van mij, zo bleek. Die slechte gewoonte kende een hoogtepunt. Of eerder laagtepunt. Ik was het slachtoffer van partnergeweld. Gebroken. Terneergeslagen. Tot ik (met hulp) de moed en genoeg eigenwaarde had om voor mezelf op te komen. Nooit meer zou ik mezelf zo verliezen in een relatie. Weg met angsten. Weg met alles geven en niets terug krijgen. Ik was/ben niet langer een slachtoffer. Ik was/ben een overlever.

Sindsdien ben ik anders. Hard. Niet gevoelloos, maar wel hard. In een relatie wil ik evenwaardig te zijn. Gelijk. Ik wil naar waarde geschat worden. Geapprecieerd worden. Gekoesterd worden. Zoals het hoort.

Dus ik vier veertien jaar gelijk zijn. Veertien jaar appreciatie en liefde. En ben dankbaar. Dankbaar voor mijn veertien imperfecte perfecte jaren.

Hulp nodig om jouw slechte gewoonte te breken?
Reach out.

24/10/2022

Ik ben verslaafd aan mijn GSM. Dat geef ik toe. Hij gaat waar ik ga. Zonder hem voel ik me ietwat verloren en ontzettend naakt.

Ik doe quasi alles op mijn kleine vriend. Winkelen, reservaties maken, agenda's plannen, dingen opzoeken, betalingen regelen, klantenkaarten ordenen en nog zo veel meer. Mijn GSM is ‘mijn alles’. 😉

Binnenkort vieren we zijn derde verjaardag. Dat is toch al heel wat, wetend dat hij weinig rust krijgt. Hij heeft nog geen deuken of barsten – dank u, stevig hoesje. De batterij gaat niet zo lang meer mee, maar met een powerbank in mijn handtas, lukt dat ook weer wel. Het is een dapper ventje, die GSM van mij.

Het is een discussiepunt bij ons thuis, dat GSM gebruik. Ik krijg het vaak te horen hoe verslaafd ik ben van mijn man. Vreselijk, vind ik dat. Alles is tegenwoordig digitaal. Ik zit heus niet elke moment dat ik op mijn GSM kijk, mijn social media te checken. Vaak lees ik berichten van school op Smartschool of Gimme. Of check ik of de kinderen een regenjas moeten aandoen voor de voetbaltraining.

Onze GSM’s zijn privaat bezit, in onze relatie. Die is van jou, deze van mij. Dat is altijd zo geweest. Geen van ons beiden heeft daar een probleem mee. Ik heb geen drang om mijn mans berichten te lezen of zijn telefoon uit te pluizen. Ik heb het al druk genoeg met mijn eigen zaakjes te regelen. Ook heeft hij recht op die digitale privacy. En ik op de mijne.

Het is ook best ‘gevaarlijk’, in elkaar GSM neuzen. Berichten zijn steeds multi-interpreteerbaar. Velen – waaronder ikzelf- gebruiken emoji’s om berichten kracht bij te zetten of af te sluiten. De hartjesemoji is mijn nummer 1 meest gebruikte emoji, bij iedereen. Familie, vrienden en soms ook coachees krijgen deze wel eens. Meer hoef je daar niet van te maken. Ik ben heus niet verliefd op iedereen die een hartje krijgt.

Het respecteren van die digitale vrijheid is ook een vorm van vertrouwen voor ons. Een stukje eigenheid, dat niet steeds ‘publiek’ bezit hoeft te zijn. Ook al zijn wij gehuwd, mijn man is nog steeds zijn eigen ‘IK-je’ en ik het mijne. Als één van ons toch een keer iets nodig heeft uit de ander zijn telefoon, wordt dat dan ook gevraagd. En dat werkt… voor ons.

Hoe zit dat met jou?

17/10/2022

Vorige week luisterde ik naar een podcast waarin GELUK uitvoerig werd besproken.

Uit recent onderzoek bleek dat mannen doorgaans pakken gelukkiger zijn dan vrouwen. Mannen zouden een groter sociaal netwerk hebben. Hun activiteiten spelen zich vaker buitenhuis af, daar waar vrouwen het merendeel van hun vrije tijd met de kinderen spenderen.

Eerlijk…? Het deed mijn wenkbrauwen toch fronsen. Geluk. Wat is dat? Is dat ook niet voor iedereen anders? Kan je geluk meten? Of in statistieken gieten?

Ik word gelukkig van de meest uiteenlopende dingen. Van spelletjes spelen met mijn (plus)kinderen tot propere lakens en zonnestralen op een zomerse dag. Geluk is voor mij vaak heel klein en in een verborgen hoekje. Ok, ook ik word vrolijk van avondjes uit met vriendinnen. Want oh, ik heb ze zo nodig, die unieke vrouwen, waar ik mijn gedachten en verzuchtingen kwijt kan. En liefst ook dit alles bij een goed glas wijn met een sexy jurkje aan. Maar evenwel word ik blij van uitstapjes met vrouwen en hun kids. Hangen in het park in sneakers en een dikke vest… voor mij even waardevol. Beiden doen me energie tanken.

Ik hou van zorgen voor mijn kroost. En ik hou van mijn ‘vrijheid’. Maar of ik daar dan cijfers op wil kleven…? Liever niet. Geen idee of ik dat überhaupt kan.

Hoe deel je ook trouwens ‘vrouwen’ en ‘mannen’ op? Kan je ons allemaal in een hokje stoppen en zo bepalen hoe gelukkig ‘wij’ zijn? Ik heb er toch wel een berg twijfels bij.

Ik ben natuurlijk ook geen wetenschapper. Ik wil dus zeker geen afbreuk doen aan het gevoerde onderzoek. Het zal zeker wel goed onderbouwd zijn. Maar toch… ik twijfel.

Ik ben gelukkig. En volgens mij even gelukkig als mijn man. Als dit niet zo zou zijn, trek ik wel even aan de alarmbel. Dan moeten we alles even bekijken.

Dus for now… deze vrouw is even gelukkig als die man.

En jij? Hoe zit dat met jou?

Anbigu Coaching

09/05/2023

19/03/2023

07/03/2023

15/02/2023

18/01/2023

19/12/2022

05/12/2022

22/11/2022

19/11/2022

07/11/2022

24/10/2022

17/10/2022

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Scholen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen