GUSTing in verandering

05/08/2026

Als ik terugdenk aan ‘t festivalweekend, besef ik hoe anders ik vandaag een festival, fuif of feestje beleef dan vroeger.
Nope, niet omdat ik minder graag ga.
Integendeel, ik geniet er gewoon anders van.

Ik probeer veel meer bij mezelf te blijven en te voelen wat ik nodig heb.

Dat betekent tegenwoordig dat mijn oordoppen steevast meegaan. Yep, ook op een klein feestje met wat luidere muziek steek ik ze gewoon in.
Dat ik af en toe bewust de rust opzoek. Dat ik nauwelijks alcohol drink, gewoon omdat ik daar zelf geen zin in heb of de kater liever niet mee naar huis neem.

Zo voelde ik tijdens het festival op een bepaald moment: ‘t Is goe geweest.

Vroeger zou ik sowieso gebleven zijn. Want ja... de hoofdact moest nog komen.
En er zou maar eens iets kunnen gebeuren dat ik dat zou missen.
FOMO dus!
Nu, FOMO?
Nope.
Ik luisterde naar wat ik op dat moment nodig had.
En ‘t was duidelijk. Ik had nood aan rust.
Zorg voor mijn rug.
Zorg voor de pijn in mijn been.
En yep, ik reed naar huis.

We vertrokken zaterdag ook bewust wat later naar de festivalweide...
en yep, bleef ik die avond wél tot de allerlaatste groep.

Dat weekend bevestigde opnieuw iets wat ik de voorbije jaren stilletjes aan geleerd heb.
Dat de keuzes die ik vandaag maak, ni beginnen op ‘t moment dat ik mijn oordoppen insteek of beslis om vroeger naar huis te gaan.
Die beginnen veel vroeger.
Bij het opmerken.
Opmerken dat mijn hoofd al een hele tijd ‘aan’ staat.
Opmerken dat mijn lichaam nood heeft aan een adempauze.
Opmerken dat ik vandaag misschien iets anders nodig heb dan gisteren.
Pas daarna volgen de keuzes.

En ja, misschien is dat voor mij wel de grootste betekenis van zelfzorg geworden.
Niet wachten tot mijn lichaam luid begint te roepen.
Maar veel vroeger leren luisteren.
Dat inzicht heeft voor mij niet alleen veranderd hoe ik een festival, fuif of feestje beleef.
Het heeft veranderd hoe ik naar mezelf kijk.

En jij?
Wanneer had jij onlangs het gevoel dat je echt goed voor jezelf hebt gezorgd?

31/07/2026

Wat ik toen zelf nog niet zag...

Ik hield enorm van fuiven en festivals.
Yep, de muziek, de sfeer, de mensen.
Ik ging er echt helemaal in op.
Ik was luid. Yep, ook vaak heel aanwezig.
En ik genoot kei hard.

En euhm... de hele avond op één vaste plek in een kringetje blijven staan?
Nope. Da’s helemaal niet Ines
Ik zei dikwijls: “Ik zwerf effe rond hé.”

En weet je, pas jaren later begon ik te zien dat er ondertussen nóg iets gebeurde.
Terwijl ik aan ‘t dansen en feesten was, bleef een stukje van mijn aandacht voortdurend ‘aan’.

Waar is die eigenlijk? Is iedereen er nog?
En als iemand vroeg waar iemand was, wist ik dat meestal ook. (Ahja, door mijn rondzwervingen had ik het perfecte beeld in mijn brein van hoe, wie, wat, waar...)

Yep... ik werd meer dan eens ‘t moederke van de groep genoemd.

Tegen het einde van de avond dacht ik vaak ook al vooruit.
Vertrekken we straks voor de grote drukte? Kan iedereen nog fietsen en moeten we nu nog snel bonnekes gaan halen voor die sluiten?... En morgen moet ik nog en en en…

Ik genoot van ‘t uitgaan.
En ondertussen bleef mijn hoofd registreren, vooruitdenken en opletten.
Yep, allebei tegelijk.

Ik dacht oprecht dat iedereen een festival of fuif zo beleefde.

Pas jaren later begon ik te zien dat mijn aandacht bijna altijd naar alles rondom mij ging en veel minder naar wat er op dat moment eigenlijk in mezelf gebeurde.

Dat ene inzicht veranderde uiteindelijk niet alleen hoe ik naar festivals en feestjes kijk, maar ook hoe ik vandaag bewuster voor mezelf zorg.
Daar vertel ik je in de volgende post van deze reeks meer over.

Ik ben benieuwd...
Ben jij op een festival, fuif of feestje volledig in het moment?
Of herken je dat je ondertussen ook met van alles bezig bent?

Laat het gerust weten in de reacties. Ik lees graag mee.

29/07/2026

Wat een festivalweekend mij opnieuw leerde over mezelf

Terugdenkend aan hoe ik vroeger op fuiven en festivals was...
Ik was meestal degene die ‘de pot’ of ‘de bonnekes’ bijhield.
Ik ging de volgende ronde drank halen en hield een beetje in ‘t oog waar iedereen was.

Nope, niemand vroeg me dat.
Yep, ik deed dat gewoon.

De hele avond, heel weekend lang, yep, altijd.
En… ik vond dat toen ook heel normaal.

Tot ik thuiskwam.
Een hoofd dat bleef doorgaan.
Mijn lijf dat op was, soms gewoon ziek, vaak migraine.

Ik dacht jarenlang dat dat de prijs was van een leuk weekend.

23/07/2026

Dit is zo’n moment waarop ik mezelf vroeger vaak voorbijliep.

Mijn laptop gaat zo dicht en ik vertrek naar het tweede verjaardagsfeestje van deze week.

Een paar jaar geleden zou ik waarschijnlijk gewoon doorgegaan zijn. Doordoen tot de laatste minuut. Nog rap rap dat kaartje schrijven, alles bij elkaar pakken, handtas dicht... en hup, de auto in.

Vandaag probeer ik dat anders te doen. Ik kies ervoor om heel even bewust te schakelen.

Net omdat ik weet dat die overgang een moment is waarop ik mezelf makkelijk voorbijloop.

Dat lijkt misschien een klein verschil, maar ik heb geleerd dat net die kleine momenten vaak het grootste verschil maken.

Zelfzorg begint voor mij niet bij iets gaan doen of een vrije namiddag. Dat kan helpend zijn, maar het is niet de basis. Voor mij begint zelfzorg bij jezelf goed genoeg leren kennen om op te merken wat je op dat moment nodig hebt. Pas daarna volgen de keuzes.

Fijne dag nog voor wie ook iets te vieren heeft, voor wie op vakantie is of voor wie na de werkdag bewust kiest voor effe niks. Yep, da mag.

En als jouw agenda de komende dagen ook goed gevuld is, hoop ik dat je jezelf er ergens tussenin niet vergeet.

Liefs

20/07/2026

Voorbereiden is niet altijd controledrang. Soms is het gewoon goed voor jezelf zorgen.

Voor sommigen was vandaag een verlengd weekend of een brugdag richting 21 juli.
Voor anderen gewoon een werkdag zoals alle andere.

Yep... hier ook een werkdag.

Computerwerk, de eerste voorbereidingen voor mijn examenopdracht bij Saskia Klaaysen - Anahata Coaching & Training tussendoor wat boodschappen en nu sluit ik de dag achter mijn laptop af.

Deze week wordt een leuke, goed gevulde week. Twee familiefeestjes (jarig neefje en nichtje), mijn gewone werk én als afsluiter twee dagen op het festivalterrein van Rock Olmen.

Vroeger zou ik gedacht hebben: komaan, nog effe alles geven. Wat extra plannen, nog snel dat erbij, nog effe dit... en gaan. Doorgaan. Bam!

En yep... achteraf kreeg ik bijna altijd de rekening gepresenteerd.
Niet tijdens de drukte zelf, maar erna.
Leeg, ziek of een week later ineens volledig op.

Yep, nu probeer ik dat anders aan te pakken.

Ik heb bewust minder cliëntmomenten ingepland, ruimte gelaten in mijn agenda en mijn werk anders verdeeld.

Morgen werk ik bijvoorbeeld nog een halve dag. Yep, op de nationale feestdag. Niet omdat ik mezelf geen vrije dag gun, maar omdat het de rest van mijn week net wat meer ademruimte geeft.

Nope, da’s niet omdat ik minder aankan, maar omdat ik mezelf ondertussen beter ken.

Voorbereiden is voor mij niet hetzelfde als alles onder controle willen houden. ‘t Is een manier om ook tijdens een drukke week rekening te houden met mezelf.

En eerlijk... dat lukt niet altijd zenne. Maar ik merk wel hoeveel verschil ‘t maakt wanneer ik mezelf meeneem in wat ik plan, in plaats van pas te luisteren wanneer mijn lichaam heel luid begint te roepen en op de rem springt.

18/07/2026

‘Kendet’? Effe wat meezingen... en ineens gaat alles nét dat tikkeltje vlotter.

Vandaag staat er nog een stevige to-dolijst op mij te wachten. Werken aan de zaak.

Yep, ik heb zo van die dagen waarop het met een muziekske mag zijn. Hier is dat dan Radio W***y. Al heb ik evengoed dagen waarop stilte het enige is wat mijn hoofd aankan.
Kendet?

En zonder dat ik het doorhad... zat ik dus mee te zingen terwijl ik verder werkte.
Yep, ‘t ging vooruit! Big smile dus.

Weet je, soms zit een klein gelukske gewoon in wat muziek. W***y
Dat ene liedje, die herinnering, effe meezingen.
En plots merk je dat je weer wat meer energie hebt.
Kendet?
Zalig, toch?!

Op welk klein gelukske betrapte jij jezelf deze week?

17/07/2026

Je lichaam fluistert meestal... lang vóór het begint te roepen.

De voorbije dagen deelde ik verschillende kleine momenten van zelfzorg.

Een voetenbadje tijdens het werken, koud water op een warme dag, een frisse handdoek in mijn nek. Bewust tijd voor een kopje thee enz…

Kleine momenten waarop ik bewust luister naar wat mijn lichaam nodig heeft.

En da’s precies waar het om draait.

Nope, niet wachten tot je volledig overspoeld bent of tot je lichaam op de noodrem trapt.
Maar leren herkennen wat jouw lichaam je vandaag al probeert te vertellen.

Dat is ook waar we tijdens een coachingstraject samen mee aan de slag gaan.

Samen onderzoeken we waar je energie naartoe gaat, hoe je signalen sneller leert herkennen en hoe je opnieuw meer rust, overzicht en verbinding met jezelf kunt ervaren.

Voel je dat je daarin graag ondersteuning wil?

Je bent van harte welkom.

Een afspraak plannen kan via de link in mijn bio.

16/07/2026

Warmte vraagt meer van je lichaam dan je denkt.

Tijdens deze zomerdagen werk ik zoveel mogelijk buiten.
Heerlijk... tot ik merk dat de warmte me stilaan begint uit te putten.
Ik neem dan geen grote pauze.
Gewoon een kom koud water.
Wat verse munt.
Een handdoekske.

Effe mijn handen in het frisse water.
Handdoekske uitwringen.
En daarna de koelte op mijn gezicht en in m’n nek.

En yep... ik voel meteen verschil.

Eigenlijk is dat niet zo raar zenne.
Wanneer je lichaam het warm krijgt, is het voortdurend bezig om je temperatuur onder controle te houden. Dat vraagt energie.
Ik merk dat die frisse prikkels op mijn gezicht en in mijn nek me helpen om weer wat rust te vinden. Alsof mijn lichaam even de boodschap krijgt: ‘t is oké, je mag wat zakken.

De munt maakt het frisse gevoel alleen maar intenser. Klein detail, maar voor mij vandaag een ‘must have’ Yep, iets met kleine gelukskes.

‘t Zijn maar een paar minuten en toch merk ik dat ik daarna weer helderder denk, meer focus heb en met meer energie verder kan werken.

Het bevestigt opnieuw iets wat ik ook vaak met cliënten deel.
Zelfzorg hoeft niet altijd iets groot, duur of tijdrovend te zijn.
Soms zit het in een paar bewuste minuten waarin je lichaam gewoon effe krijgt wat het nodig heeft.

Liefs

13/07/2026

30/06/2026

30 juni.
Yep, ‘t schooljaar zit erop.

Aan iedereen die vandaag iets te vieren heeft:
proficiat met je rapport, je diploma of de stap die je hebt gezet.
Geniet ervan!

Aan iedereen die vandaag samen met collega’s het schooljaar afsluit, een pensioen viert, de vakantie inzet of op een andere manier stilstaat bij het einde van dit schooljaar...
Geniet ervan!

Maar vergeten we vandaag ook al wie deze laatste schooldag anders beleeft niet.

~ Leerlingen en studenten die niet het resultaat kregen waarop ze gehoopt hadden.

~ Jongeren die vandaag geen rapport ontvangen, omdat hun schooljaar er anders uitzag.

~ Alle mensen die een school mee dragen: leerkrachten, directies, secretariaatsmedewerkers, zorgteams, ondersteuners, onderhoudsmedewerkers en zovele anderen, die dit schooljaar misschien niet op school konden afsluiten zoals ze hadden gehoopt.

Aan iedereen voor wie dit schooljaar anders eindigt dan verwacht.

Een schooljaar eindigt voor iedereen.
Maar niet iedereen sluit het op dezelfde manier af.

Of jouw verhaal vandaag nu gevuld is met trots, opluchting, teleurstelling, verdriet of hoop...

Ik wens je een deugddoende vakantie toe.

Zorg goed voor jezelf.

Liefs
🤍