Bjorn urbex

Ruines du Château d'Amblève...een pareltje 🧐

RUÏNE VERLATEN KOETSHUIS 🧐

RONDDRAAIENDE SCHIETKOEPEL AAN DE FRANSE KUST 🧐

In de Franse duinen vertimmerde de Duitse "Organisation Todt" tijdens de tweede wereldoorlog een artilleriebatterij. Bedoeling was vijandige schepen te bestoken die de Franse kust naderden.

De Batterie bouwde bovenop de bestaande vuurleidingspost van de Fransen een extra verdieping. Tussen de poelen verschenen twee M270-kazematten. Sta je voor zo'n lompe blok beton, dan merk je meteen hoe beperkt het bereik moet geweest zijn van het kanon. Een aanval in de rug kon nooit afgeslagen worden. De oplossing? Een experimentele draaikoepel, waardoor vijanden in een straal van 360° konden worden bestookt. Het 750 ton wegende gevaarte rust op kogellagers. Die hadden de Duitsers buitgemaakt van een geschutskoepel van het Franse slagschip "Provence". Op 30 september 1944 veroverden Canadese troepen de Batterie vanuit het binnenland. Daardoor wijst de koepel tot op vandaag in de richting van waar de aanval kwam. Met behulp van springstoffen maakten ze de koepel onbruikbaar. Vandaag zijn alle kanonnen verdwenen en blijven alleen nog de betonnen skeletten achter in het landschap. Boven de ingang van de munitiebunker, aan de voet van de draaikoepel, vind je nog het opschrift "Bunker Rosemarie" terug, de naam die de Duitsers haar gaven.

DE NATUUR HEROVERT BRAAKLIGGEND INDUSTRIEEL TERREIN

Héél erg indrukwekkend om deze oude staalfabriek te zien. Een onwijs gaaf stukje Europa, waar voormalige industrie en natuur elkaar ontmoeten. Ook kun je de oude hoogoven via trappen bereiken. Hoogte: zo'n 70 meter dus je moet geen last hebben van hoogtevrees. Te bedenken dat er hier ooit hard gewerkt werd waar nog tot 1985 de schoorstenen rookten en werknemers bij gloeiende hitte staal produceerden. Waar vroeger arbeiders moesten zwoegen, komen nu mensen tot rust om de natuur te bewonderen. Dagelijks werden hier vele tonnen ijzererts verwerkt, en waar de hoogovens 24 uur per dag draaiden met temperaturen boven de 2000 graden Celcius hadden. De hoogoven is een indrukwekkend bouwwerk die we beklommen, waar ik zelf het gevoel had dat het nog maar gisteren was dat het vuur gedoofd werd en het oorverdovende lawaai van de machines langzaam stil werd. Het is hier niet moeilijk om je een voorstelling te maken van hoe het er hier ooit aan toe ging en hoe de arbeiders het zware vieze werk deden. In de buurt van machines hangen hier en daar nog zware stukken gereedschap die gebruikt werden bij het afvoeren van het vloeibare metaal. Tijdens de tweede wereldoorlog raakte het zwaar beschadigd, maar werd in de jaren 50 weer opgebouwd. In 1985 waren de hoogovens van het complex te klein geworden om nog rendabel te zijn. Een stilgelegde fabriek is veranderd in een avontuurlijke oase. De hoogoven, die dreigde een lelijk leegstaand industriegebouw te worden, is een ware metamorfose geworden door moedertje natuur. Deze fabriek verkocht hun staal over de hele wereld, totdat de overproductie op de Europese markt het bedrijf dwong, de traditionele fabriek te sluiten. Met het sluiten kwam echter niet de bevreesde ten ondergang. Het vroegere metaalbedrijf is levendiger dan ooit tevoren. Van boven kan men het beste herkennen, hoe het terrein rondom het metaalverwerkingsbedrijf in de afgelopen decennia is veranderd. Eromheen heeft de natuur zich echter zijn plek terug heroverd. Platanen, populieren en robinia's drukken hun stempel op de omgeving. De bloeiende bomen aan de ingang van de locatie zijn naast de hoogovens het markante landmark van het gebied. Hier hebben ook tal van planten een plekje gevonden, die ooit de voor staalproductie nodige ijzererts zijn meegereisd. Steeds weer steekt ook hier het industriële verleden de kop op; bijvoorbeeld als door de vrolijk gekleurde wilde bloemen delen van een oud treintraject tevoorschijn komen.

LUGUBER VERLATEN VAKANTIEVERBLIJF🧐

Dit verblijf werd gebouwd in het begin van de 19e eeuw en deed eerst dienst als woning. In 1955 wordt het domein gekocht door een gemeente. Deze gemeente wil het gebouw ombouwen tot een vakantieoord voor gepensioneerden en kinderen.

Het kleine gehucht is niet alleen bekend vanwege het spectaculaire zicht op een vallei. De plek haalde ook al meermaals de media om het er … spookt. Bezoekers hebben het over aanrakingen, huilende kinderen en satanische offers. Een superster bij liefhebbers van het paranormale. Het gebouw, of toch wat er van overblijft, vormt het decor voor ontelbare onverklaarbare verhalen die in enkele gevallen zelfs de media haalden. De geschiedenis van de plaats is dan ook, op zijn zachtst gezegd, indrukwekkend.

Het verhaal brengt ons terug tot het begin van de 19de eeuw, een periode waarin geld moest rollen. Wie rijk was, kon niet gezien worden in een banale woning, je thuisbasis moest luxe en weelde uitstralen. De eigenaars van de nabije watermolen besloten dan ook om naast hun molen een knoert van een exemplaar te bouwen. Toen het einde van de gouden tijden voor de watermolens aanbrak, verdwenen ook de eerste private eigenaars en werd het volledige domein eigendom van een gemeente. Die er een vakantieverblijf installeerde. Het verblijf wisselde nog enkele keren van eigenaar, tot het in 2007 volledig leeg kwam te staan. Toen al draaide de geruchtenmolen op volle toeren. Waarom wisselt zo een domein voortdurend van eigenaar? Dat moet toch iets verdachts zijn…?

In 1959 wordt het verblijf geopend en ontvangt het de eerste gasten. In de slaapzalen staan in totaal 86 bedden. Jongens en meisjes hebben gescheiden slaapzalen, maar ook de refters, vestiaires en ziekenkamers zijn niet gemengd. Eerst is het domein alleen beschikbaar voor de gemeentescholen, maar vanaf 1962 kunnen de leerlingen van het Katholiek Onderwijs ook hier op vakantie. In het jaar 1963, bijvoorbeeld, verblijven er in totaal 500 kinderen en 125 gepensioneerden. Na een fusie in de gemeente in 1977 wordt het domein herdoopt naar de voormalige burgemeester. In 1986 verkoopt de gemeente het complex aan een jongerenvakantieorganisatie. Zij investeren later nog (omgerekend naar EURO: €700 000) om het gebouw te moderniseren.

Rond 2007 komt het verblijf leeg te staan. Vandaag, na 15 jaar leegstand, zijn de gebouwen op het domein ruïnes geworden. Sinds 2017 is er wel een nieuwe eigenaar, die plannen heeft om het gebouw om te bouwen tot 30 wooneenheden. Maar het gebouw is in zo’n slechte staat dat er waarschijnlijk niets anders opzit dan het af te breken.

VERLATEN VILLA 🧐

Ergens in nergens 🤩

DE VEERTIG METER HOGE SCHOORSTEEN IS ZELDZAAM IN ZIJN SOORT GEWORDEN 🧐

Deze voormalige steenfabriek ontstond door de bouw van woningen voor de arbeiders. De schoorsteen is vanuit de verre omtrek een goed herkenbaar oriëntatiepunt. In 1828 werd een steenfabriek gevestigd op de plaats waar al veel langer stenen van rivierklei werden geticheld in veldovens. De nog aanwezige ringovens en schoorsteen zijn opgetrokken in 1919 en 1920. In 1976 werd de fabriek gesloten bij een saneringsronde die het verminderen van overcapaciteit in de bedrijfssector ten doel had.
Bij de fabriek was ook enkele kilometers lang smalspoor aanwezig. In eerste instantie waren het door paarden getrokken wagens die steenkool en personen vervoerden. Rond 1922 werd zeven kilometer spoor toegevoegd naar nieuwe kleiputten en werden twee stoomlocomotieven aangeschaft. Na de sluiting van de fabriek werd het spoor opgebroken.
De veertig meter hoge schoorsteen is zeldzaam in zijn soort geworden. De met bomen en struiken begroeide ruïnes van de twee tientallen meters lange en circa vijf meter hoge bakstenen ringovens blijven in de natuurlijke toestand van verval waarin ze inmiddels al jaren verkeren.

TUSSEN DE 1500 EN 1800 MENSEN WERDEN ER VASTGEHOUDEN IN SS-SONDERLAGER… 🧐

Dit fort, zag geen militaire actie in de Eerste Wereldoorlog, maar werd het tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers gebruikt als detentiecentrum voor leden van het verzet.
Terwijl de vallei tijdens de Tweede Wereldoorlog onder Duitse controle stond, werd het fort vanaf 1943 door de Duitse bezetter gebruikt als interneringskamp voor leden van het verzet. Het was geen concentratiekamp, maar een ondervragingscentrum (SS-Sonderlager) voor gevangengenomen of gearresteerde verzetsmensen. Tussen de 1500 en 1800 mensen werden er vastgehouden. Gevangenen werden vastgehouden in kazemat A van het fort. Velen werden gemarteld en 36 van hen kwamen hierdoor om het leven en vier ontsnapten via een ventilatieschacht. Bijna alle gevangenen werden overgebracht naar concentratiekampen toen Amerikaanse troepen eind 1944 naderden. De Duitsers ontruimden het fort in augustus 1944 en verplaatsten het merendeel van de gevangenen.

DUITSERS MAKEN VAN ONVOLTOOID FORT EEN LUCHTAFWEERBATTERIJ 🧐

Ik bezocht een nooit voltooid fort, waarvan de bouw in 1913 is begonnen. Nadat het werk enkele keren is stilgelegd, is de bouw van het fort rond de jaarwisseling 1919–1920 definitief gestaakt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is een deel van de fundamenten van het fort van een dak voorzien en gebruik als munitieopslag voor een Duitse luchtafweerbatterij. Na de oorlog zijn de betonnen fundamenten opgeblazen en het fort biedt tegenwoordig de aanblik van een ruïne.

De eerste plannen om een nieuw fort te bouwen stammen uit 1903. De 'Staatscommissie inzake de samenwerking tussen Land- en Zeemacht' bracht in dat jaar rapport uit waarin aanbevelingen voor de verbetering van de kustversterkingen werden gedaan. In deze eerste plannen zou een kustfort gebouwd moeten worden op de plek van het oude fort. Het fort zou bewapend worden met 4 in gietstalen koepels geplaatste kanonnen met een kaliber van 28 cm, 2 eveneens in geschutskoepels geplaatste stukken 12 cm geschut en nog vier stukken 7,5 cm geschut. Het duurde tot 1937 voor er opnieuw gewerkt werd aan het onvoltooide fort. In het kader van een werkverschaffingsproject werden de wallen en hooggelegen gronden op en rond het fort afgegraven, de grachten gedempt en omliggende terreinen opgehoogd. Zo'n 35 werklozen uit de gemeente werkten er 30 weken aan. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg het verlaten fort opnieuw een militaire bestemming. Tussen het fort en de zeedijk bouwden de Duitsers een luchtafweerbatterij. De fundamenten van het oude fort werden voor een deel van een dak voorzien en gebruikt als (munitie)opslagplaats.

ÉÉN VAN DE GEVANGENEN IN HET KAMP WAS “MARC SLEEN’,
DE VLAAMSE STRIPTEKENAAR VAN NERO… 🧐

Deze plek was het vroegere Cavaleriekamp dat op bevel van Leopold I werd ingericht. De koning wilde het Belgisch leger dicht bij de Nederlandse grens hebben omdat hij nog altijd een dreiging voelde van die kant. Toentertijd was er hier plaats voor 9000 soldaten en 3000 paarden maar er werd ook een ‘koninklijk paleis’ gebouwd omdat de koning graag bij zijn troepen was. Het oefenterrein van toen is de aanzet geweest tot het ontstaan ervan. Van de 140 blokken die er vroeger waren, hebben onze voorgangers er 5 kunnen behouden.

Er is ook een kapel, gebouwd in de jaren '50 voor de militaire kerkgangers. Eén blok herinnert aan de opsluiting door de Duitsers van politiek gevangenen in het Cavaleriekamp tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eén van hen was de Vlaamse striptekenaar Marcel Neels, beter bekend als Marc Sleen, de tekenaar van Nero.
Tijdens de Duitse bezetting in WW2 was het een kamp voor politieke gevangenen van waaruit velen naar concentratiekampen werden vervoerd. In september 1944 gaven de Duitsers het kamp over aan de Belgische Rijkswacht in ruil voor Duitse krijgsgevangenen.

BOMAANSLAGEN, DODE WERKNEMERS, DODE ACTIVISTE EN VERMOORDE INGENIEUR ZORGEN VOOR STOPZETTING WERKEN AAN DE KERNCENTRALE. NU NOG STEEDS
EEN VERLATEN PLEK… 🧐

Deze verlaten kerncentrale was een kerncentrale in aanbouw, tot het programma voor uitbreiding van kerncentrales werd afgelast nadat de regering gewisseld was. De twee reactoren, elk van 900 MWe, waren bijna compleet, maar werden nooit in gebruik genomen. Het conflict met betrekking tot de kerncentrale was een van de belangrijkste antinucleaire vraagstukken. De bouw van de centrale werd tegengewerkt door een terroristische organisatie die onafhankelijkheid nastreeft. De eerste aanval op het bouwterrein vond plaats, toen een commando-eenheid een wacht van het terrein aanviel. Een van de leden van de cel, raakte gewond bij de aanslag en stierf een maand later. Ook plaatste de organisatie een bom in de reactor van de centrale, waardoor twee werknemers werden gedood en nog eens twee gewond. De explosie veroorzaakte ook aanzienlijke materiële schade aan de installatie, waardoor de constructie hiervan vertraagd werd. Tijdens een demonstratie in op de internationale actiedag tegen kernenergie overleed een activiste nadat ze geraakt werd door een kogel van de politie. Tien dagen later, slaagde de groep erin om een andere bom bij de werkzaamheden aan de installatie te krijgen, dit keer in de turbinehal. De explosie veroorzaakte de dood van nog een werknemer. Ondertussen werden er tal van demonstraties, activiteiten en festivals bijgewoond door duizenden mensen en georganiseerd door ecologen en naar links nijgende groepen om de sluiting van de centrale te verzoeken. De escalatie van de acties van de groep kwam tot een hoogtepunt, toen ze de hoofdingenieur van de centrale ontvoerden. Ze gaven een week voor de faciliteit om te worden gesloopt en dreigde de ontvoerde ingenieur te doden. Hoewel er een grote demonstratie was voor de vrijlating van de ingenieur, en toen de uiterste datum voor de afbraak van het station voorbij was, vermoordde de groep de ingenieur, waarna protesten en de eerste anti-groep-stakingen ontstonden. Echter, het ombrengen van de ingenieur resulteerde in een stopzetting van de werken op de bouwplaats en het energiebedrijf van de installaties, stopte officieel met de werken in afwachting van de regering om de voortzetting van de ontwikkeling expliciet te ondersteunen. Nu nog steeds ligt deze kerncentrale er verlaten bij.

Dit bizarre vervallen kasteel bezocht ik in de valavond... 🧐