23/08/2026
21/08/2026
Lief broertje Gert,
Vandaag is het 6 jaar geleden dat we je levenloos thuis hebben aangetroffen. Je was vermoedelijk een dag eerder gestorven aangezien we geen contact meer met je kregen. Ik vermoed zelf dat je ’s nachts voor je ging slapen je laatste bericht naar mij hebt gestuurd. Niet bewust dat het jouw laatste woorden waren en de laatste keer dat je schreef. Niet wetend dat als je jouw ogen sloot deze nooit meer gingen opengaan.
Ik kan alleen maar hopen dat alles snel is gebeurd en dat je geen doodstrijd hebt gehad. Ik hoop dat je direct jouw bewustzijn bent verloren en dat er geen angst aanwezig was.
Wat had ik graag, hoe moeilijk dit moment ook geweest zou zijn, jouw hand kunnen vastnemen en tot het laatste moment fysiek met jou verbonden geweest zijn.
De laatste keer dat ik je zag was op 15 augustus met moederdag. Ik vergeet nooit hoe ik naar je keek alsof het de laatste keer was. Op zielsniveau wist ik heel goed wat er te gebeuren stond.
En vorige week op moederdag gaf je me weer een bevestiging. De duif die al dagen in de veranda bij ons ouders zat en die blijkbaar niet goed meer kon vliegen. Ik heb ze gered van de kat. Hopelijk leeft ze nu nog.
Ik weet nog hoe we als kind communiceerde met duiven op het dak boven ons, geheimzinnig onder de lakens van ons bed. En ze antwoordde. Het was zowat mijn eerste mystieke ervaring die ik met jou kon delen. En dan hebben we de kreupele duif op de oprit van ons ouders vlak nadat je gestorven was en de duif die aan het doodgaan was voor de deur van het uitvaartcentrum vlak voor je uitvaart en de pluimen twee jaar geleden die één na één op de weg naar het kerkhof leidde net alsof ze er gelegd waren. Ik zie ze als tekens of symbolen van het hiernamaals, het contact met jou. Alsof je wil zeggen, kijk ik ben er nog! En dat geloof ik stellig. Bewustzijn stopt niet bij de dood. En al zou het toeval zijn, wat ik niet geloof, dan nog dragen ze bij aan mijn goedgevoel. Dus wat maakt het uit?
We hadden ooit een teken afgesproken dat als één van ons stierf we de andere een teken van ons bestaan zouden geven. Ik herinner jammer genoeg niet meer wat het was maar allicht was het een duif als teken. Alle duivenpluimen raap ik op en leg ik op mijn altaren in huis. Het maakt niet uit wat anderen er van denken, het voelt zo goed voor mij.
Sins je gestorven bent lees ik boek achter boek, volg ik cursus achter cursus over rouw en sterven. Waar ik vroeger angstig voor was is nu een fascinatie geworden.
Toen ik je ging groeten voelde ik geen dood maar wedergeboorte. Je aanwezigheid voelde zo intens en ik voelde me als het ware opgetild mee met jou naar de hemel. Rust, vrede en liefde stroomde door elke cel van mijn lichaam. Alsof je wou zeggen, treur niet, ik ben hier nog en het is goed waar ik ben.
Onlangs droomde ik dat je nog klein was en ik je zorgzaam onder de lakens stopte en jou welterusten wenste. Ik werd wakker en je was aan het krimpen tot er niets meer overbleef. Ik klopte op je hoofdkussen en begon te roepen; waar is mijn broer, waar is mijn broer. Ik was ook luidop aan het kreunen in mijn slaap en ik werd huilend wakker.
En dan was er nog de droom waar ik samen met mijn kinderen aan jouw levensboom onze pijn uitriepen naar de kosmos. Het hartverscheurende oergehuil wat iedereen herkend. De pijn van het verlies van een dierbare. Ondraaglijk!
En vandaag, het kan symbolisch niet beter uitkomen, was ik op gesprek uitgenodigd op de palliatieve eenheid in het ziekenhuis. Er stond geen vacature vrij maar mijn innerlijke drijfveer is zo sterk dat ik mijn kans waagde met een spontane sollicitatie. En blijkbaar was er daar heel recent sprake van misschien toch een zorgkundige op de afdeling toe te laten. Het is alleen nog niet in kannen en kruiken. Ze zijn er momenteel mee bezig. Ik ben ze gewoon voor. De kosmos leidt me de weg en ik volg. Dus naar alle hoge waarschijnlijkheid is deze job voor mij. En dat hoop ik van harte! Ik wil mijn zielsmissie kunnen volbrengen. De rust en vertrouwen dat ik in het proces van sterven heb gekregen wil ik uitdragen. Dat mensen in alle rust en vertrouwen kunnen overgaan.En dat wat ik niet voor jou heb kunnen doen zoals jouw hand vasthouden en jou nabijzijn wil ik voor anderen doen. Ik ben er zeker van dat je mij zult bijstaan! Dan is de groei en het lijden waar ik doorheen ben gegaan zinvol geweest om deze zielsmissie te kunnen volbrengen.
En nee broertje, mijn pijn van jouw heengaan is niet over, Ik wil deze gewoon zinvol gebruiken.
Elke dag denk ik aan jou. Het is nog steeds heel moeilijk om te leven zonder jou. Onze verbinding stopt nooit. Ik hou van jou tot in de oneindigheid en eens, eens zullen we elkaar terug zien! En dan krijg je de knuffel die ik jou al zolang wil geven. Mijn lief broertje, ik zie je oneindig graag!
Je zusje, Sigrid