Əlisa Alqış Bəşərü

Abşeron rayonu, Qobu qəsəbəsi, Səməd Vurğun küçəsində açılacaq yeni Tədris Mərkəzimizə yaxın ərazilərdən Azərbaycan dili, Ədəbiyyat, Riyaziyyat, İbtidai sinif, İngilis dili, Rus dili, Tarix, Coğrafiya, Biologiya, Fizika və İnformatika fənlərindən müəllimlərin işə qəbulu qeydiyyatına start verilir. Qeydiyyat tam başa çatdıqdan sonra imtahan keçiriləcək və həmin müəllimlərlə rəsmi şəkildə əmək müqaviləsi bağlanılacaq. Müsabiqəyə qatılan hər bir ziyalıya, əməkdaşımıza və həmkarlarımıza uğurlar arzulayır, aşağıda qeyd olunan əlaqə nömrələri ilə qeydiyyata yazılmalarını tövsiyə edirik.
Əlaqə telefonu: (050)(070) 595-95-98

AZƏRBAYCAN YAZIÇILARININ BİRİNCİ QURULTAYI

1934-cü il iyun ayının 13-də Türk Mədəniyyət Sarayında (indiki AMEA Rəyasət Heyətinin binasında) öz işinə başlamışdır. Qurultayqabağı Şura Yazıçılar İttifaqının Təşkilat Komitəsi ittifaqa üzv olmaq istərən yazıçıların ərizələrinə baxmış, aşağıdakıların üzvlüyünü təsdiq etmişdir:
Süleyman Rüstəm, Səməd Vurğun, Böyükağa Talıblı, Yusif Vəzir, Cavad Axundov, Abdulla Şaiq, Əli Nazim, Mikayıl Müşfiq, Mirvarid Dilbazi, Hüseyn Cavid, Mirzə İbrahimov, Ənvər Məmmədxan, Mikayıl Rəfili, Mehdi Hüseyn, Ağa Hüseyn Rəsulzadə, Mikayıl Rzaquluyev, Cahanbaxış Cavadzadə, Məmməd Arif Dadaşzadə, Məmməd Səid Ordubadi, Əbdülbaqi Fevzi, Qantəmir (Qafur Əfəndizadə), Sanılı, Salman Mümtaz, Mir Cəlal Paşayev və b.
Sənədləri “nizamnamə”nin tələblərinə uyğun olmayan və beləliklə Yazıçılar İttifaqının üzvlüyünə qəbul edilməyənlər də var idi. Onlardan:
Bədrəddin Seyidzadə, Hacı İbrahim Qasımov, Rəsul Rza, Qurban Musayev (Qılman İlkinin qardaşı), Fərrux Həsənov, Osman Sarı Vəlili, Məhəmməd Axundzadə, Hümmət Əlizadə, Dəmirçizadə və b.
Əhməd Cavad “Carçısı mən olaydın” rədifli şeiri ilə yazıçılar qurultayının nümayəndələrini salamlamışdır: "Bu ellik düyünlərin; Bu sevincli günlərin; Bu nəşəli toyların; Bu artımlı boyların, Carçısı mən olaydım!”
Azərbaycan Şura Yazıçılar İttifaqının I qurultayı dörd gün davam etdi. Qurultayın ən qalmaqallı hadisəsi Cəfər Cabbarlının sədrliyi ilə keçirilən altıncı iclasda baş verdi.
Qurultayda Yazıçılar İttifaqının İdarə Heyətinə Məhəmməd Kazım Ələkbərli, Cəfər Cabbarlı, Səməd Vurğun, Mehdi Hüseyn, Seyid Hüseyn, Ağa Hüseyn Rəsulzadə, Qantəmir (Qafur Əfəndizadə), Süleyman Rüstəm və b. yekdilliklə seçildi.
Birinci Qurultay dörd gün ərzində ədəbi mübahisələrlə müşaiyət olunmuşdur.
Oktyabr ayının 26-da Azərbaycan yazıçılarının Tarixi Zəfərimizdən sonra birinci, sayca XIII qurultayı fəaliyyətə başlayacaqdır. Bədii söz ustalarını, qurultay nümayəndələrini ürəkdən təbrik edir, onlara yaradıcılıq işlərində uğurlar və möhkəm cansağlığı arzulayıram.

Bakı 25.10.2022

Şəkildə (soldan) Böyükağa Talıblı, Mikayıl Müşfiq, Mikayıl Rəfili, Əbülhəsən və Səməd Vurğun.

Bir gün Mikayıl Müşfiqi Rəsul Rza evinə dəvət edir. Xeyli söhbətdən sonra süfrəyə yemək gətiriləndə Müşfiq gülümsəyərək:
— Mən ömrümdə bu böyüklüyündə qutab görməmişəm, — dedi, — ac adam bunun ikisini güclə yeyər.
Dostlar gülüşdülər. Rəsulun anası isə dedi:
— Oğlum, bu, qutab deyil. Şirvanda hamı ona kətə deyər. Çox dadlıdır. İçərisinə ən ətirli göyərtilər, bir də turşu əvəzinə nardança qoymuşam. Nuşi-canlıqla yeyin.
Müşfiq ilk dəfə eşitdiyi “kətə”, “nardança” sözlərini ağızucu təkrar etdi. Nədənsə bir anlığa xəmir yayan Rəsulun anası ilə sac üzərində kətə bişirən qaynanasına baxdı və dərindən köks ötürdü. Bir papiros yandırıb, ürəyində həmişəlik qubar salmış bu sözləri pıçıldadı:
— Görəsən, anam sağ olsaydı…
Həmin axşam Müşfiq üzünü xatırlamadığı, sözünü, söhbətini yada sala bilmədiyi, 2 yaşında ikən itirdiyi anası Züleyxa haqqında məşhur “Ana” şeirini yazır…

Ana dedim, ürəyimə yanar odlar saçıldı,
Ana dedim, bir ürpəriş hasil oldu canımda,
Ana dedim, qarşımda bir gözəl səhnə açıldı,
Ana dedim, fəqət onu görməz oldum yanımda.

Ana, ana!... Bu kəlmənin vurğunuyam əzəldən,
Onu gözəl anlatamaz düşündüyüm satırlar.
Ana olmaz bizə hər bir “yavrum” deyən gözəldən,
Çünki onun xilqətində ayrıca bir füsun var.

Başqa aləm yaşamadım böylə gözəl biçimdə,
Onu kimsə gözəlliyin cilvəsində yaratmış;
Ana, ana... çiçəkli bir fidandır ki, içimdə
Ta əzəldən kök salaraq, ürəyimdə boy atmış.


Allah rəhmət eləsin!

❤

Gedək Şuşaya
Şuşam qan ağlayır, bizi səsləyir,
Qayalar danışmır, laldır, süsləyir,
Xan əmi susubdur, bizi gözləyir.
Yetişin, yığışın, gedək Şuşaya,
Birləşin, qarışın, gedək Şuşaya.

Təbiət al-əlvan don biçib yenə,
Şuşanı çıxarır yenə ağ günə.
Qoymur qəm içində o tamam sönə,
Məqamı ta çatıb, gedək Şuşaya,
Pöhrələr boy atıb, gedək Şuşaya.

Üzeyir, Natəvan, Cabbar ordadır,
Şuşam ağı deyir, çoxdan dardadır,
Bütün Şuşalılar, deyin, hardadır?!
Gəl verək əl-ələ,gedək Şuşaya,
Elə gülə-gülə Şuşaya gedək.

Qoy düşmən utansın, çəksin xəcalət,
Şuşa azad olsun, alsın bərahət,
Günləri şən keçsin abad, xoş, rahət.
Nəğmə deyə-deyə gedək Şuşaya,
Dönməyək geriyə, gedək Şuşaya.

Orda babamızın baş daşı qalıb,
Qoca nənəmizin göz yaşı qalıb,
Anamın o şəhid qardaşı qalıb,
Gəlin onlar üçün Şuşaya gedək,
Hamı yığsın köçün, Şuşaya gedək.

May 2020 (hələ işğalda ikən)
Allaha şükür, Müzəffər Ordumuzun və Müzəffər Ali Baş Komandanımızın sayəsində azaddır, azadlığa qovuşan Şuşamıza yazdığım şeiri də paylaşaram. Gözləyin, zəhmət olmazsa.
Əlisa Hacıyev

Azərbaycan əsgəri
Dağıtdı o sərt, keçiləməz sədləri,
Aldı doğma rayonları, kəndləri,
Zəfər çaldı Azərbaycan mərdləri.
Sevin Vətən, sevin ana,
Oğlun şanlı Azərbaycan əsgəri.

Yürüşlərdə ayağından yer titrər,
Bir igidim yüz düşmənə tək yetər,
Bu torpaqda şəhid adlı mən bitər,
Sevin anam, oğlun çaldı zəfəri,
O bir məğrur Azərbaycan əsgəri.

Yastığıtək qəbul etdi dağ-daşı,
Əyilmədi, uca tutdu mərd başı,
Qürur duyur onunla öz qardaşı,
O, bir ürək tellərinin məvhəri,
Zəfər çalmış Azərbaycan əsgəri.
Əlisa Hacıyev - 2021

Sadəcə, gözəllik...

Bildinmi nələr var “daş ürəyim”də?!

Mənə daşürəkli deyən gözəlim,
Biləydin nələr var kaş, ürəyimdə.
Sənin kəklik eşqin yuva qurubdur
Mənim o, dediyin daş ürəyimdə.

Bilmirəm nədəndir çaş görünməyim,
Bahar gözlərinə qış görünməyim...
Necə həsrətinə xoş görünməyim -
Çəkdiyin dağlar da xoş ürəyimdə.

Daşam, ya deyiləm - həmən Elmanam,
Kiməm ki, tanrıdan gələni danam?!
Sən üzəsən deyə, ay könül sonam,
Axıb gölə dönüb yaş ürəyimdə...
___________________________
Müəllif: Elman Tovuz

ELƏMİ?!.

Yenə fikrin külüngünü saplayıb,
Ha qazırsan daşa çıxır, eləmi?..
Sevincinin qazanı boş, min hayıf,
Qəm qaşıqda qoşa çıxır, eləmi?..

Oğruya bax, ovcundakı püstədir,
Doğru hələ dünənkinin üstədir…
Ədalət öz yatağında xəstədir, –
Dərman atır , boşa çıxır, eləmi?..

Elman Tovuz, çox yazılıb bu haqda,
Dönən dönüb: nə həqiqət, nə saxta…
İnsan olan ayaqlanır ayaqda,
Nadan olan başa çıxır, eləmi?..
__________________________
NƏ ÇOX…

Aldanma, a dostum, dönüb zamana,
“Can” deyib bağrına basanlar nə çox!
Yaxşının işini salıb yamana,
Söhbətə gələndə susanlar nə çox!

Elə ki, söz düşdü mərdanəlikdən,
Azdımı siçantək çıxan dəlikdən?!
Nə günə qalmışıq biganəlikdən…
Doğrunu dilindən asanlar nə çox!

Hələ bataqlığı göl bilir camış…
Ay Elman, nə fərqi: ya sus, ya danış?!
Hələ qarşıdakı xoruzlanmamış,
Ayağı altında yasanlar nə çox!
___________________________
QAYITMA

Özün də bilmirsən bu nə dərd idi –
Mən üzə çıxıram, sənsə batırsan…
Nə oldu: tapanda – gözü dörd idin,
Atanda – gözünü yumub atırsan?

Bu boyda günahı üstünə yığıb –
Bu ürək indicə daş olar, qorxma…
Yanına düşmüşəm – yadından çıxıb,
Gedərəm, yanın da boşalar, qorxma…

İsti nəfəs, – deyə axtarma hədər,
Qar düşər başımı qatdığın yerə.
Səni xatirələr daşqalaq edər –
Qayıtma o, məni atdığın yerə…

Zəlimxan Yaqub
______________
GECİKMİŞ ETİRAF

Arımı yemişəm, ar itirmişəm
Bir dağam zirvəmdən qar itirmişəm,
Qarabağ görkəmdə dünya gözəli
Şuşa yaraşıqda yar itirmişəm
Öldürün, öldürün, öldürün məni.

Üstə duz səpilmiş yaramdı dünya,
Mənə yaz, düşmənə bayramdı dünya
Tək bircə Kəlbəcər gedibsə əldən,
Mənim kimisinə haramdı dünya.
Öldürün, öldürün, öldürün məni.

Günah işləmişəm səhv eləmişəm,
Səhvimlə özümü məhv eləmişəm
Torpaq unudulub yurd yaddan çıxıb
Qan içən düşməni əhv eləmişəm
Öldürün, öldürün, öldürün məni.

Qatil sifətinə şilləm olmadı,
Cəllad sinəsinə gülləm olmadı,
Vaxtımı boşuna verdim ürəkdən
Ağlım işləmədi kəlləm olmadı
Öldürün, öldürün, öldürün məni.

Kərəmim ağılsız, Əslim günahkar
Lələm, tərbiyəçim, nəslim günahkar
Qələbə çalanı bəyənməsək də
Məğlub günahkardı, təslim günahkar
Öldürün, öldürün, öldürün məni.

Ağladanım çoxdu, güldürənim yox,
Gücüm var, gücümü bildirənim yox,
Gözüm kölgəlidi, başım aşağı
Çoxdan öləsiyəm, öldürənim yox,
Öldürün, öldürün, öldürün məni.

Qaldıra bilməsəm igidlərimi,
Dirildə bilməsəm şəhidlərimi,
Müqəddəs ruhların üstündən keçib
Düşmən tapdalasa meyitlərimi
Qana qan deyəndə məndən tez durub
Oğlum eşitməsə öyüdlərimi
Öldürün, öldürün, öldürün məni.

Düşəm at oynadıb Cıdır düzündə
Bizi kökümüzdən qoparacaqsa,
Dərib göy çəməndə Xarı Bülbülü
Yadlara hədiyyə aparacaqsa
Zaman götürəndə süpürgəsini
Qeyrətsiz damğası vurub üstünə
Bizi zibil kimi süpürəcəksə
Gələcək nəsillər vətənsiz qalıb,
Çaylarsız, dağlarsız, bulaqsız qalıb
Bizim qəbrimizə tüpürəcəksə
Hər iki cahanda cəhənnəmliyəm
Öldürün, öldürün, öldürün məni.

Məni basdırmağa fürsət verməyin,
Qəbir qazanlara zəhmət verməyin.
Keçməsin heç kəsdən əziyyət mənə,
Qəti lazım deyil bu xidmət mənə.
Atın meyidimi, atın çöllərə,
Qurd-quşa yem olan bir cəmdək kimi.
Məni keçmiş kimi unutsun ellər,
Yadına salmasın gələcək kimi.
Torpaq itirəni torpaq götürməz.
Yalnız igidlərə yer versin vətən,
Yalnız şəhidlərə yer versin vətən,
Qarabağ dərdinə dərman yoxdusa
Qaytarın sözündə fərman yoxdusa
Mənim olmadısa mənim olanlar
Ölmürsə ruhuma qənim olanlar
Sabahı görməyən sözdədi günah
Səndədi, məndədi, bizdədi günah
Öldürün, öldürün, öldürün məni.