Qendra e Kurseve EmaEducation

🫠

Prej njëzet e dy vitesh punoj si mësuese.
Dhe dje, duket sikur përjetova njërën nga ditët më prekëse të jetës sime.

Provova një metodë të re, të cilën e quajta “Stërvitja e Bagazheve”.
I pyeta nxënësit se çfarë do të thotë të kesh “bagazh” brenda vetes.
Nga të gjitha përgjigjet, njëra më preku më shumë:

“Është dhimbja që e mban mbi supe. Diçka që të rëndon, edhe kur nuk duket.”

Pastaj u shpërndava fletë të bardha dhe u thashë:

“Shkruani atë që ju dhemb.
Ajo që ju rëndon në zemër.
Ajo që ju bën të ndiheni vetëm.
Nuk ka nevojë për shpjegime, vetëm e vërteta juaj.”

Kur mbaruan së shkruari, i ftova t’i palosnin fletët dhe t’i hidhnin në anën tjetër të klasës.
Secili mori një letër rastësisht dhe e lexoi me zë.
Pas çdo leximi pyesja:

“Kush e ka shkruar?
Nëse dëshiron, mund të ngrihesh dhe ta ndash me ne.”

Dhe aty pashë diçka që nuk do ta harroj kurrë.

Fjalë të thjeshta, të vërteta dhe të dhimbshme –
si guralecë të hedhur në një liqen të qetë – krijuan rrathë heshtjeje në të gjithë klasën.
Fjalë për prindër, për emigracionin, për vështirësi, për frikën e luftës, për padrejtësi, humbje dhe sëmundje…

Një djalë kishte shkruar për kriceton e tij që ngordhi sepse ishte shumë i shëndoshë.
Qeshëm mes lotësh – dhe edhe ajo ishte pjesë e shërimit.

Nxënësit u prekën duke lexuar dhimbjen e të tjerëve, sepse kur dëgjon plagët e dikujt, prek edhe të tuat.
Ata që patën kurajën të thoshin “Jam unë”, e thanë me zë të dridhur, por me një sinqeritet të pastër.

Ishte një ditë e lodhshme emocionalisht.
Por di diçka me siguri: pas kësaj dite, këta fëmijë do të gjykojnë më pak, do të duan më shumë dhe do të falin më shpejt.

Nga sot, pranë derës së klasës varet një qese .
Është simboli ynë.
Një vend ku secili mund të lërë “bagazhin” e vet çdo mëngjes.

Sepse askush këtu nuk është vetëm.
Sepse jemi bashkë.
Sepse kujdesemi për njëri-tjetrin.

Dhe çdo ditë e them me krenari:
Jam e nderuar që jam mësuesja e tyre. ❤️

-Autor i panjohur-

Thënie të bukura.💡 Një klik për ty, një buzëqeshje për ne😊! Pëlqeje dhe shpërndaje!

Një drejtoreshë:

”Atë ditë më erdhi mësuesja e klasës së parë fillore, e cila dukej gjithë nerva. Me mirësjellje e pyeta si ishte dhe çfarë halli kishte.

Ajo mu përgjigj me një ton të butë, me të cilin orvatej të fshehë zemërimin:”Kam një nxënës të padurueshëm në klasë, sjelljet e tij janë provokuese, jonormale dhe ma ka sjellë në majë të hundës.”

E pyeta:”Cili ëashtë problemi i tij?”

Mësuesja:”Sa herë që bisedon më nxënësit e tjerë, u qaset pranë dhe u prek fytyrën. Edhe kur flet me mua, më qaset pranë fytyrës. I kam kërkuar, kushedi sa herë, që të ruajë një distancë mes tij dhe personave të tjerë, por pa dobi.”

Kërkova që nxënësin të ma sjellë në zyrë dhe ai erdhi. Fola me të për dhjetë minuta. Në fillim nuk tregoi asnjë interes, por pasi i zgjata një çokollatë, u afrua me ndrojtje. Më preku në fytyrë, buzëqeshi dhe u largua. Ndjeva se duhej të flisja me prindërit e tij, sepse kishte diçka që nuk shkonte. Mënyra si komunikonte me bashkëmoshatarët dhe me mësuesen, ishte provokuese dhe e papërshtatshme.

Ditën tjetër isha bërë gati të pres prindërit e tij, teksa me mendja bluaja skenarë nga më të ndryshmit. Ai djalë mund të dhunohej. Prindërit mund ta mohonin këtë, por kjo s’do të kalonte lehtë. Teksa bluaja mendime të tilla, ia behu babai i nxënësit problemati. Në fytyrë dukej i shqetësuar që ishte thirrur nga unë. Të atin e mbante për krahu e shoqja, nëna e nxënësit. Në atë çast, nxënësi erdhi me vrap drejt të atit dhe iu hodh në krahë, duke i prekur fytyrën dhe flokët, njëlloj siç bënte me bashkëmoshatarët e tij dhe mësuesen.

Duke e parë në fytyrë, i ati e pyeti të birin:”Përse na ka thirrur drejtoresha bir?”

Ai u përgjigj pafajësisht:”Nuk e di.” mandej fshehu fytyrën mes duarve të babait, si për tu ndjerë edhe më i sigurt.

Duke mu drejtuar mua, i ati më pyeti:”Cili është problemi i djalit zonjë? Vërtet unë jam i verbër dhe nuk e shoh me sy, por me zemër dhe mendje ndjek çdo lëvizje e sjellje të tij.”

Në ato çaste kuptova gjithçka, u sigurova që nxënësi në fjalë komunikonte me bashkëmoshatarët e tij, njëlloj siç komunikonte me të atin e verbër, kuptova që ai e kishte marrë dashurinë nga duart e të atit, nga prekjet e tij plot dashuri e dhembshuri.

Me një zemër të rënduar nga ndjesia e fajita dhe me një gjuhë që belbëzoi para se të flasë, iu përgjigja:”Nuk ka asgjë për t’u shqetësuar zotëri. Djali juaj është shumë i zgjuar, i veçantë dhe i dalluar. Doja të prezantoheshim me ju, sepse jeni shkaku i botës së tij të pasur.”

Pasi prindërit u larguan të kënaqur, mu desh pak kohë të marr veten. Sa herë na ndodh që ti gjykojmë njerëzit nga ajo që shohim, pa ditur asgjë nga jeta e tyre e përditshme. Jeta nuk i ka ardhur askujt siç e ka dashur.

"Të qënurit sistematik është shumë i rëndësishëm në zhvillimin e fëmijës dhe në të nxenurit produktiv. Sa më shumë sistematikë të jemi, aq më shumë e kuptojnë fëmijët se çfarë po ndodh në botën përreth tyre, çlirojnë trurin nga ankthi dhe përfshihen plotësisht në proçesin e të nxenurit."

(Dr. Linda Darling-Hammond)

🥹

✅️Regjistrime ne cdo kohe per cdo moshe