فروغ دوباره

بزرگ فکر کردن یعنی چه؟

و این است حکایت تلخ روزگار ما
به جای حمایت از یکدیگر از نابودی همنوع مان خوشحال میشویم😞👇🏻

مرغکی میگفت بی مطلب ندیدم الفتی
هرکجا پرواز کردم دانه ای بی دام نیست😢

آمیین🤲

چرا مهاجرت؟
چرا بزرگترین آرزوی جوانان کشور ترک دیار است؟
مخاطب من بیشتر جوانان تحصیل کده و روشن فکر است.
همه میدانیم کسانی که وطن را به قصد خارج ترک مینمایند با چه مشکلات، دردها و توهین ها روبرو میگردند، حتی زندگی خود را به خطر میندازند اما حاضرند از کشور خود شان که حکم خانه شان را دارند بروند.
کم نیست حکایت جان گداز مهاجرین کشور ما در خارج.
از توهین های که به آن ها صورت میگیرد.
همه مارا به عنوان تروریست میشناسند، و در عقیده آن ها افغانی یعنی تروریست، افغانی یعنی تمام خرابی و بد بختی.
مشکلات و خطرات که در مسیر رفتن شان به خارج به آن ها رخ میدهد که دیگر جای بحث نیست.
کم نشنیدیم از غرق شدن جوانان در دریاهای اروپا و استرالیا.
مهاجران ما تمام خطرات را به جان میخرند و به هزار امید و آرزو میروند که به کشور های که خود را مدافع حقوق بشر میگرند پناه آورند. اما آیا آن ها واقعا پناه گاه خوبی است؟ آیا واقعا آن ها مهاجرین را استقبال مینمایند؟
چرا از استعداد ها و توانایی های مان برای آبادی وطن خودمان استفاده نکنیم؟
به راستی در بین مهاجران اشخاص شایسته و متفکر زیادی استند که به ثمر رسیدن شان حاصل دسترنج همین مردم (تحصیل رایگان) است. حالا که وقتی انجام رسالت شان در برابر مردم و کشورشان رسیده مهاجر خارج میگردند.
ای کاش پس از مشکلات و تهدیدات فروان که در مسیر رسیدن به آن متحمل میشوند در آنجا وضع بهتری داشته باشند.
پس از سالها تحصیل و زحمت میروند زندگی را در آنجا از صفر شروع مینمایند.
آیا وقت آن نرسیده تا به خود بیاییم و به جای مهاجرت دست در دست هم به آبادانی کشور خودمان بیندیشم؟
آیا مهاجرت راه حل است؟ نه خیر.
یک نسل مهاجرت، نسل دوم مهاجرت آخرش چه....؟

از چه گویم ای خدای مهربان
آه مادر یا فغان کودکان

یا که از پرپر شدن گل ها بیگم
از غرقه به خون شدن آنها بیگم؟

ناله کرد و گفت تقصیرم بگو
ای عدو آخر گناه ما زچیست؟

پس عدو گفت گناهی نیست تان
من بهشتم آرزوست ای عاقلان

بارالها پرسشی دارم ز تو
میدهی آیا بهشتت را به او؟

آن بهشتی که وصف بنمودی از آن
پر ز حور و میوه این است و آن

راه وصلش مگر خون ریختن است؟
یا که او غرق وهم خویشتن است؟

گر بهشتی هست جای آدماست
در حقیقت جای حیوان ها جداست

پس چرا از وهم خویش بیرون نیای؟
تا که وجدانت بگردد رهنمای

شعری سروده خودم از زبان حال شهدای حملات ظالمانه ترو ریستی
تقدیم به همه هموطنان داغدارم

تسلیت
واژه تلخی که هر بار پس پرپر شدن گلهای زندگی چندین خانواده در اثر حملات وحشیانه، بزدلانه و منظورانه
از زبان مسئولین و مردم میشنوییم.
ای کاش با گفتن این واژه جای خالی آن عزیزان از دست رفته پر میشد. و دلهای پر از خون و ماتم زده خانواده آن ها به راستی تسلی می یافت.

چرا همه فقط گفتن همین کلمه را یاد دارند؟
چرا به جای گفتن این دیالوگ تکراری امنیت که ادعا میشد بزرگترین ارمغان برای مردم است پاسداری نمیشود؟
چرا همیشه خدا تنها شیعیان و قشری خاص قربانی این چنین حملات کوردلانه و وحشیانه میشن؟
این ها سوالات بی پاسخی است که ذهن اکثر افراد بیدار اندیش را با خود مشغول کرده است؟
واقعا چرا؟ 🤔
مگر ما چه هیزوم تری برای آن ها فروختیم
که برای رسیدن به بهشت بافته خیال شان از ما قربانی میگیرن.🥹

یاد پر پر شده گان حادثه جانکاه برچی یوم سه شنبه جاویدان🥹

این شعر مولانا یک دنیا حرف داره

بیزارم از آن کهنه خدایی که تو داری
هر لحظه مرا تازه خدای دیگری هست

از دوستان ارجمندم صمیمانه تقاضا مینمایم تا نظریات شان را در مورد این شعر بنویسند.
منظور مولانا از کهنه خدا و خدای تازه چیست؟

آیا میدانید چرا اعتماد به نفس مان پایین می آید؟
چرا بعضا خود را درمانده احساس میکنیم و حس بدی داریم؟
بگذارید جواب سوالات بالا را با مثال برای تان بدهم.
مثلا از یک دوست تان کمک میخواهید
و اونم قول کمک میدهد. اما بعدا وقتی شما شدیدا به کمکش احتیاج دارین خبری ازون نیست. اگر این عمل بارها تکرار گردد مسلما که شما حس بدی به دوست تان پیدا میکنید و اعتماد تان را نسبت به وی از دست میدهید.
این مسئله در مورد خود ما نیز صدق میکند، وقتی برنامه ریزی میکنیم و به خود مان قول میدهیم که امروز این برنامه این و این را اجرا خواهم کرد. بعدش اگر اجرا نکنیم چه اتفاق میفته؟
اگر این عمل تکرار شوه ما کم کم اعتماد ما را نسبت به خود مان از دست میدهیم. و این چنین است که احساس درماندگی میکنیم.

امید که برای همه مفید بوده باشد. و جرقه در ذهن و فکر عزیزان ایجاد کند.

«نستوه»