09/05/2025
در زندگی، روزهایی هست که آفتاب بر دل میتابد و روزهایی که ابرهای تیره افق را میپوشانند. در هر دو حال، بودنِ یک دوست واقعی نعمتی است وصفناشدنی. دوستی که در شادیها کنارت خندید و در غمها بیصدا کنارت نشست، بیآنکه بپرسد چرا، فقط ماند و همراهیات کرد.
او نه فقط شاهد لحظههای اوجت بود، بلکه تکیهگاهت شد در سراشیبیها؛ نه برای نصیحت، بلکه برای همدلی.
در کنار چنین دوستی، فرازها شیرینتر و نشیبها قابلتحملتر میشوند. او آیینهای است از وفاداری، رفیقی از جنس دل، و نشانهای روشن از اینکه در این جهان پرهیاهوی امروز، هنوز هم میتوان به عشق بیچشم باور داشت.
تقدیم شما دوستان عزیزم.
پوهنوال دوکتور سیفی
