07/04/2025
یو کیسته که څومره خیالی هم ده مګر ددنیا ټول پرمختګ په زده کړو پوری تړلی دی یو پوه انسان دډیرو ژوند بدلولی شی کنه په دغه کیسه کی یی ولولی !
مالداره سړی په یو مرکه کې دیوی نجلۍ کیسه کوله.
د ممبۍ په ګڼه ګوڼه ډکو سړکونو کې، یوه ورځ مالداره سړی په خپل دفتر کې ناست و. د معمول سره سم، د فایلونو انبار، برېښنالیکونه، غونډې او د پانګونې بوختیاوې روانې وې. ناڅاپه، د هغه امنیتي ساتونکي خبر ورکړه، "صاحب، بهر یوه نجلۍ ولاړه ده، وايي چې د یو مسلم کالج زده کونکې ده او غواړي له تاسو سره وګوري."
مالداره سړی له حیرانتیا سره وپوښتل، "هغې څه ویلي دي؟"
"صاحب، وايي چې د فیس ورکولو لپاره پیسې نه لري، او غواړي چې تاسو ورسره مرسته وکړئ."
مالداره سړی لږ شېبه فکر وکړ، بیا یې ورو وویل، "راوغواړئ، زه ګورم چې څه وايي."
لږ وروسته یوه نری، ساده جامې اغوستې نجلۍ خونې ته دننه شوه. په سترګو کې شرم، پر مخ معصومیت، او پر شونډو یې غوښتنه وه.
"کښینه، ستا نوم څه دی؟" مالداره سړی په نرمه لهجه وپوښتل.
"فاطمه، صاحب. زه د ممبۍ پوهنتون د MBA محصلې یم. دا مې وروستی سمسټر دی، خو د فیس ورکولو توان نه لرم. زما پلار ناروغ دی، د کور حالت ډېر خراب دی. له تاسو نه مې یوازې دا هیله ده چې زما فیس ورکړئ. وعده کوم چې چې کله مې زدهکړې پای ته ورسیدې، ټول به بیرته درکړم.
مالداره سړی په چوپتیا کې هغې ته کتل. د هغې په سترګو کې خوبونه وو، هیله وه، او یوه پټه غیرت هم پکې ښکارېده. هغه پوهېده چې که نن دا دروازه وتړل شي، کېدای شي دا نجلۍ بیا هېڅکله هیله ونه لري.
"فاطمه، ته سبا د خپلې پوهنتون ټول تفصیلات راوړه. زه به درسره مرسته وکړم."
بل ورځ فاطمه ټول اسناد راوړل. مکیش سمدلاسه د هغې فیس پوهنتون ته جمع کړ. د فاطمې پر مخ خوشحالي داسې ځلېده، لکه څوک چې د کلونو وروسته یو ځل بیا پر ژوند باور ورکړی وي.
فاطمې خپل MBA بشپړ کړ. خو هغې خپل وعده وفا کړه. هره ورځ، د سهار لس بجې، د مالداره سړی دفتر ته راتله. کله به یې فایلونه تنظیمول، کله به یې چای تیاراوه، او کله به یې له کتابتون نه د سوداګرۍ راپورونه راوستل.
مالداره سړی تری وپوښتل: "فاطمه، ته ولې هره ورځ راځې؟ ته باید ځان ته یو کار پیدا کړې."
هغې موسکی شو او ویې ویل: "صیب، تاسې زما ژوند بدل کړ. زه غواړم هره ورځ، د یو کال لپاره، خدمت وکړم او ستاسو قرض ادا کړم. تاسې چې ته ماته کوم عزت راکړ، هغه به هېڅکله هیره نه کړم."
یو کال پورې هغه نجلۍ هره ورځ راتله. د دې مودې په جریان کې، د مالداره سړی د دفتر ټول کارکوونکي هغې ته آشنا شول. هغه د مرستې له یوې کیسې نه، یوې بېلګې بدله شوه. یوه ورځ مکیش هغې ته وویل: "فاطمه، له نن نه ته زموږ د مارکېټینګ ټیم غړې یې. تا چې کوم علاقمندی ښودلی، هغه د هرې ډګری نه زیات ارزښت لري."
فاطمه اوس یوه بریالۍ سوداګرې ښځه ده. د ټول هېواد په کچه د نجونو د زده کړو لپاره کار کوي. دا وایي:
"یوه ورځ، یوه سړي زما ژوند ته هیله راکړه. اوس زما دنده دا ده چې د نورو د هیلو لامل وګرځم."
کله چې فاطمه شرکت ته راغله، ټولو یې ښه راغلاست ووایه، خو ډېر خلک حیران وو چې یوه ساده او عادي نجلۍ څنګه دومره لوړ مقام ته ورسېده؟ خو فاطمې ژر ثابته کړه چې دا یوازې د بخت خبره نه ده، بلکې د هغې خپله وړتیا هم ده چې هغې ته بریا ورکړې ده.
په مارکیټینګ ټیم کې، هغې یوازې په څو میاشتو کې داسې کارونه ترسره کړل چې د شرکت شهرت او ګټه دواړه بېساري ډول زیات شول. مالداره سړی به اکثراً په غونډو کې د هغې ستاینه کوله او ویل به یې:
"فاطمه، ته یواځې یوه کارکوونکې نه یې، ته یو لید (ویژن) یې."
خو لکه څنګه چې وخت تېرېده، فاطمې په زړه کې یوه عجیبه اندېښنه پیدا شوه.
هغې له ځانه پوښتنې کولې، او پخپله یې ورته ځوابونه لټول.
یوه شپه، کله چې دفتر خالي و او د ښار څراغونه د ښیښې له لارې ښکارېدل، مالداره سړی دفتر ته داخل شو، او ویې لیدل چې فاطمه یواځې ناسته ده او څه لیکي.
"لا هم دلته یې؟" هغه په تعجب سره وپوښتل.
فاطمې په موسکا سره وویل: "صاحب، یو څه د ځان لپاره لیکم."
"د ځان لپاره؟"
"هو، زه دا فکر کوم چې یو داسې بنسټ جوړ کړم چې پکې بې وزلي او وړ زده کوونکي وړیا تعلیم تر لاسه کړي. زه غواړم لکه څنګه چې تاسې زما خوبونه رښتیا کړل، زه هم د چا خوب پوره کړم."
مالداره سړی چپ شو. څو شېبې وروسته یې وویل: "نو بیا دا بنسټ له ماسره په شراکت کې پرانیزه. ته یې مشري وکړه، پانګه به زه درکړم."
همداسې، د "روشن لارې" په نوم یو نوی تعلیمي بنسټ جوړ شو، چې مشره یې فاطمه وه، او سرپرست یې مکیش امباني.
لکه څنګه چې بنسټ بریالی کېده، فاطمې مقام هم لوړېده. اوس خلک هغې ته یوازې د "هغه نجلۍ چې فیس یې امباني ورکړی و" په نوم نه پېژندل، بلکې د یو مشرتابه، یو نجات ورکوونکې، او د رڼا لارښود په توګه یې پېژندل.
یوه ورځ، بله نجلۍ د فاطمې بنسټ ته راغله، د سترګو په کونجونو کې خوبونه، او پر څېره معصومیت، لکه څنګه چې کلونه مخکې خپله فاطمه راغلې وه.
په هماغه ورځ فاطمې ته دا احساس وشو چې دا کیسه پای نه لري، بلکې دا یو تسلسل دی — یوه وړه لمبه چې اوس لمبه شوې او نورو ته رڼا ورکوي.
"روشن لارې" اوس یوازې یو بنسټ نه و، بلکې یو ماموریت و. زرګونه زدهکوونکي، په ځانګړي ډول نجونې، د فاطمې په مشرتابه کې تعلیم ترلاسه کاوه او خپل ژوندونه یې بدلول.
د فاطمې لپاره هره ورځ یو نوی ننګ و، یوه نوې لاسته راوړنه. د هېواد ستر تعلیمي، ټولنیز او سوداګریز ادارې اوس له هغې سره مشورې کولې. هغې ته د نړیوالو سیمینارونو بلنې ورکول کېدې، ټیډ ټالکونه یې کول، او هر ځل به یې د خپل ژوند د پیل ورځو یادونه کوله.
"یوه ورځ، چا زما فیس ورکړی و... نن زه د زرګونو راتلونکی جوړوم."
خو د بریا سره سره، نیوکې هم زیاتې شوې.
"هغې خو د مالدار سړی لاډلې ده."
"هغې ته خو هر څه تیار په طلايي ټراې کې ورکړل شوي."
"ایا رښتیا هم دا ټول یې خپله کولای شي؟"
یوه ورځ، په یوه تلویزیوني خپرونه کې یو کوربه فاطمې ته وپوښتل:
"فاطمه، که دغه مالدار نه وای، بیا به هم ته دلته وای؟"
فاطمې په موسکا سره وویل:
"نه. خو که د مالدارسړی په زړه کې رحم نه وای، نن به زه دلته نه وم. او که زما په زړه کې جرأت نه وای، ما به دا فرصت له لاسه ورکړی وای. په ژوند کې فرصت اکثر د دروازې درز وي — یوازې هغه بریالی کېږي چې یې واوري."
یوه ورځ فاطمې ته د ملګرو ملتونو (UN) له خوا یو لیک راغی:
"تاسو ته د ښځو د تعلیم او پرمختګ په برخه کې د خدماتو لپاره نړیوال د سولې جایزه ورکول کېږي."
ټول هیواد د خوښۍ نه وناڅېده. خو هماغه ورځ، فاطمه یوازې په خپل کوټه کې ناسته وه، خپله پخوانۍ ډایري یې راوایسته او هغه پاڼه یې ولوسته، چیرې چې هغې لومړی ځل لیکلي و:
"که څوک زما مرسته وکړي، زه به خپل ټول ژوند د یوه انسان د مرستې لپاره وقف کړم."
په هماغه شیبه کې هغې ته احساس وشو — وعده پوره شوې، خو مشن لا هم پاتې دی.
د ایوارډ تر ترلاسه کولو وروسته، فاطمې یو نوی پروګرام پیل کړ — "نور فاونډېشن" — چې د نړۍ په کچه ښځو ته زدهکړې، روزنې او د کار زمینه برابروله.
مالدار سړی یو ځل په سټېج وویل:
"ما یوازې فیس ورکړی و، خو هغې ټوله نړۍ ته ارزښت ورکړ."
کلونه تېر شوي وو.
فاطمه اوس یوه نړیواله څېره وه. د نړۍ مشهورو ورځپاڼو به د هغې د کار سرلیکونه جوړول. د هغې بنسټ میلیونونه ژوندونه بدل کړي وو.
خو خپله فاطمه... یو خاليوالي کې وه، له یوې چوپتیا سره.
یوه ورځ، کله چې فاطمه د "نور فاونډېشن" په مرکزي دفتر کې ناسته وه او زاړه لیکونه یې کتله، یو زوړ نسواري رنګه پاکټ یې لاس ته ورغی.
په لیک باندې لیکلي وو:
*"مالدار سړی — شخصي"*
فاطمې په لږه ځنډه سره پاکټ خلاص کړ. دا هغه لیک و چې مالدار سړی کلونه مخکې لیکلی و، خو هېڅکلهیې نه و ورکړی.
**"فاطمه،
کله چې ته زما دفتر ته لومړی ځل راغلې، ته یو ستونزه وې چې حل تهیې اړتیا وه.**
**"خو کله چې ته هره ورځ راتلل پیل کړل، نو ته یوه پوښتنه شوې وې — چې مایی یې هېڅکله ځواب نه شوای ویلی. ، ستا چوپتیا، او ستا په سترګو کې پټ خوب...
ما هېڅکله ونه شوای ویلی چې ته یوازې یوه زدهکوونکې پاتې نه وې، ته زما الهام شوې وې. خو ستا لاره ډېره جګه وه، او زه یو ښکته ځای کې وم.
یوازې له لرې مې تا ته دعاګانې کولې.
– مالدار سړی
د فاطمه له سترګو اوښکې وبهېدلې. هغه څوک چې هغې یوازې یو محسن ګڼلو، په اصل کې د هغې چوپ همسفر و.
خو وخت تېر شوی و.
څو میاشتې وروسته، په یوه لویه غونډه کې فاطمې خپله وروستۍ وینا وکړه:
"نن چې کله زه شاته ګورم، نو یو دروازه وینم...
هغه دروازه چې چا زما لپاره خلاص کړی و، بې له هېڅ شرطه.
زما ټولې بریاوې، زما دننه دهغه چوپې جګړې دي — چې هېڅ شاهد نه لري،
.. پرته له یوه انسانه — چې تل زما سره و، خو هېڅکله زما تر څنګ نه و.
د دې کیسې نوم و: *"هره ورځ هغه نجلۍ..."*
څو کاله وروسته، فاطمې خپله ټوله شتمني "نور فاونډېشن" ته وسپارله، او د غرونو په منځ کې یوه کوچنۍ کلي ته لاړه. هلته به یې ماشومانو ته سبق ورکاوه، ونې به یې کېنولې، او هر ماښام به یې آسمان ته کتل.
یوه ورځ، یوې وړې نجلۍ ترې وپوښتل:
"ميس، تاسې هره ورځ دلته راځئ؟ ولې؟"
فاطمې موسک شوله او ویې ویل:
"ځکه چې زه هم کله نا کله هره ورځ روانه ومه... د یو امید پسې... او هغه امید ما موندلی و."
