حدیث عشق

جان وطن!
همه بردن نام وطن و خوردند جان وطن
همه را بر باد فنا دادند که آید صلح و چمن
نگر این ملت مظلوم که لقمه نان آرزو دارد
یک مشت حیواناتِ آدم نما میبرد نام میهن
که دزدیدنت بهاران و نشاط از رخ مردم
نمی دانند انسان کیست؟ میزنند حرف دین
بنام دین می‌فروشند افکاری حیوانی
که برده گیرند زن را بنام سیاسر و غلام من
حیف است آدمی را ، آزادگی را ای روزگار
در حبس یک مشت وحشی ها و آدم کش
کودکان جاده را از سردی بر آغوش می گیرند
با ترانه ای پر از درد و غم وطن می گریستن
اگر این شهر غمخوار دارد چرا ملت در خون است
اگر ندارد بگیر غیرت انسانی و این ظلم را بشکن
همه ملت از گرسنگی به مردن است ای مردم
برپا خیزید حصار ظلم و استبداد را ببرید از بین
یک روز زنده باش بهِ از آن اسیر صد ساله باش
یا در زندگی آزاده باش یا مرده باش در کفن
ای مردم بشکنید این سکوت را آخر تا به کی
بگیرید حق تانرا که حق گرفتنی است نه دادنِ
بیاید ای ملت بشکنیم هر چه درد و بردگیست
و بدور هم از آزادگی بگوییم و بگیریم جشن
"فرازماندگار"