عبدالهادی فیضیAbdul Hadi Faizi

اگر زلفت به هر تاری اسیر تازه‌ای دارد
مبارک باشد اما دلبری اندازه‌ای دارد

تغافل برد از حد شوخ‌چشمِ من، نمی‌داند
جفا قدری، ستم حدی و ناز اندازه‌ای دارد

محبت را لب خاموش و گویا هر دو یکسان است
چو بلبل آتش پروانه هم آوازه‌ای دارد

اگر سودای لیلی بر سرت افتاده مجنون شو
که هر شهری به صحرای جنون دروازه‌ای دارد

دل مجذوب خود را با تغافل بیش از این مشکن
که در قانون خوبان امتحان اندازه‌ای دارد

نرگس چشمان مستت ساغر و پیمانه سوخت
خورشید رخشان رویت ساقی و مَی‌خانه سوخت

هم‌چو مجنون خاک شد از حُسن لیلا‌گونه‌ات
در تمنای وصالت کوهکنِ مردانه سوخت

شربتِ لعلت، حال‌ِ دل را کرده مست
شمعِ رخسار ترا دید و سر و سامانه سوخت

زلف مشکینت چو شب اندر دلِ آسمان دمید
برقِ مهتابِ جبینت تاریکی‌ی خانه سوخت

قصه‌ی شیرین و فرهاد، دم‌به‌دم از یاد رفت
مبتلای عشقِ تو شد، دفترِ افسانه سوخت

خنده‌هایت می‌کند شاد این دلِ ناشاد را
(در زمین شوره زارِ بخت، آخر دانه سوخت)

تا که جسار عاشقِ مهر و جمال تو بشد
هم‌چو پروانه میان آتشِ غم‌خانه سوخت

شیرین تر از آنی که بگویم عسل هستی
در صحبت عشاق تو ضرب المثل هستی

در کار جهان خیر ندیدم ، به همه عمر
دیدم ز دو چشمت که تو خیرالعمل هستی

عاشق کشی تو همه جا شهرهء شهر است
مبهوت ازآنم، که توشاید اجل هستی

ابروی تو انگیزه شده، شعر بگویم
در صفحهء قلبم، توچه زیبا غزل هستی

عشق یعنی در تو من معنا شوم
عشق یعنی با تو من دریا شوم
عشق یعنی قطره ای بر گل نشست
عشق یعنی مهر تو بر دل نشست
عشق یعنی سیب سرخ انتظار
عشق یعنی بی تو ، من امری محال
عشق یعنی یک سبد بوی بهار
عشق یعنی بیقرار بیقرار

دیشب برایم یک خداحافظ فرستادی
گفتی فراموشم کن و از من نکن یادی

با آنکه رنجیدم از این حرفت ولی گفتم
باشد رهایم کن برو آزادِ آزادی

در چشم من تنها تو بودی مهربان اما
از پیش من رفتی و از چشمم نیفتادی

از پیش من رفتی و از قلبم نخواهی رفت
دیگر زمینی خالیم اما تو آبادی

آری تمام هستی ام در لحظه ای گم شد
جادوگری بودی و در کار خود استادی

با اینکه از من رد شدی بی لحظه ای تردید
با اینکه دیگر پر کشید از خانه ام شادی

فهمیدم اینجا ماندنی تنها خداوند است
ممنونم از درس بزرگی که به من دادی

گرچه در شکل و شمایل روستایی‌زاده‌ای
اندکی مشکل‌پسندی، اندکی هم ساده‌‌ای

آدمی‌زادی؛ ولی با این جلال و دلبری
از کجایی؟ از کدامین کهکشان افتاده‌ای؟

شاید از بلخی و چشمت معبد آتشکده‌ست
خانه‌ی زیباپسندان را عجب در داده‌ای

در خیابان جای زیبایان شهرآشوب نیست
خلق پندارند می‌رقصی و مست از باده‌ای
هدیه کن بر بینوایان یک دو رکعت عشق را
ای که قرآن در بغل، افتاده بر سجاده‌ای
هر زنی زیباست؛ زیبایی دلیل فخر نیست!
دوست‌ات دارم که هم زیبا و هم آزاده‌ای

صدایم کن،نگاهم کن، که عشقت کرده ویرانم
دو چشمان قشنگت ، آتشی افکنده بر جانم
تو ای مه روی زیبایم ، بکش دست نوازش را
که همچون بره آهویی ، دوچشمت کرده حیرانم

ﺩﻟﻢ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻮ ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﭼﯿﺴﺖ ؟!
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺧﯿﺲ ﻣﻦ ﻣﯿﺪﺯﺩﺩ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻧﺒﻮﻫﯽ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﭘﯽ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺒﺮﯾﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ
ﺗﺎ ﮔﻼﯾﻪ ﺍﯼ ﻧﮑﻨﻢ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻧﺖ …